Alicjo, na samym wstępie wielkie uznanie i podziękowanie za tak mocne, pisane życiem, świadectwo (choć wiem, że nie tego tu oczekujesz). Jestem do głębi poruszony Twoimi słowami... Nie będę nawet próbował dawać żadnych rad, bo to raczej Ty - po tak ciężkiej i zwycięskiej próbie - powinnaś ich nam udzielić...

Czy mężczyzna po doświadczeniu tak bezwarunkowej miłości może sobie wybaczyć? Z pewnością będzie całe życie to w sobie nosił jako cierń - podwójny, bo wie, że ten cierń tkwi w Was obojgu. Przeszywa Wasze serca, ale też w sposób szczególny je łączy. Myślę, że po takim doświadczeniu istnieją tylko dwie możliwe drogi - albo już zawsze będziecie dla siebie obcy (okrutny scenariusz, ale często wpisany w ludzkie życie), albo...

...jeśli Twoje przebaczenie jest pełne, wierzę, że odniesie też pełne zwycięstwo! Zrodzona na takim gruncie miłość posiada moc największą, bo już nie stoi na kruchych emocjach i chwiejnych uczuciach. Tutaj miłość nabiera zupełnie nowej jakości - wychodząc poza więzy zmysłów, poza ułomność ciała, poza ludzkie poczucie sprawiedliwości... A więc zdążając wprost w głębiny Bożego Miłosierdzia.

Sebastianie, Adamie, Wasze wsparcie ma ogromną moc. Dziękuję.
Trudno mi dziś odpisać, mam bardzo dużo myśli, duzo emocji i wdzięczności za wsparcie. Jest prawdziwe. Czuję to. Czuję też , że moja wieloletnia modlitwa o prawdziwych przyjaciół właśnie została wysłuchana. Dziękuję Wam.

W świetle Słów cytowanych przez Adama (bardzo trafnie dobranych - dziękuję) widać wyraźnie, że ofiarą zdrady nie jest tylko osoba zdradzona, ale też , nie w mniejszym stopniu, staje się nią po pewnym czasie też ten, kto popełnił grzech przeciwko uświęconej przez samego Boga miłości.
Przyznam, że liczyłam na to, że rozpoczęty przeze mnie wątek wywoła lawinę świadectw, jak z Bożą (czasem też ludzką) pomocą udać się może dalsze, czasem lepsze życie po tak bolesnym dla wszystkich doświadczeniu, jakim jest zdrada.
Mam nadzieję, że Was po prostu ten problem nie dotknął. Bogu dzięki!
Wydaje mi się jednak, że nie ma człowieka, który nie miał (ma) choć jednej osoby, której chce (musi, powinien, potrafi, nie potrafi) czegoś wybaczyć.
Najtrudniej jest wybaczyć samemu sobie.
Może zechcielibyście się podzielić takim właśnie doświadczeniem. Zachęcam i pozdrawiam.

Ale Bóg widzi tę męczarnię swoich dzieci -  i znając Serce Boga możesz być pewna, że wyprowadzi z tego bólu coś dobrego. Nie ma innej opcji. Nie mam pojęcia, co to może być, ale nie mam wątpliwości, że będzie,  tak jak w mojej rodzinie. Ja po tym co zrobiłam bardzo zmieniłam się w stosunku do męża, juz nie miałam wiecznego żalu za jego brak okazywania uzcuć , zresztą trudno żebym jeszcze miała jakies wymagania itd, pokochałam nową miłoscią moje dzieci, zaczęłam doceniać to co mam, no a przede wszystkim przerażona tym wszystkim zaczęłam szukać ratunku w miłosierdziu Boga, i tylko dzięki dzieki temu żyję i wyrzuty sumienia mnie nie zżarły no i rodzina się tylko dzieki Bogu nie rozleciała i trwa

a jeśli chodzi o tę szczerość między małżonkami, która jest wg. wielu warunkiem udanego małżeństwa, to w przypadku mojej rodziny by zabiła

Potrzebowałam wielu godzin, żeby odpowiedzieć Panewce.
Musiałam sobie przypomnieć ten dzień, koszmarnie długi, obdzierający mnie ze wspomnień, marzeń, planów i nadziei dzień, w którym dowiedziałam się, ze zostałam zdradzona.
Wszyscy o tym już wiedzieli, oprócz mnie. Prawda przyszła w środku dnia i bez znieczulenia.
Zanim pojawił się rozdzierający ból, zmieszany ze złością i zranioną dumą, ogarnęło mnie zdumienie tak wielkie, ze mimo "namacalnych" dowodów winy i wielu "informatorów" nie potrafiłam uwierzyć w wieloletnie podwójne życie mojego męża.
Po dość długim szoku, poczuciu odrealnienia, razem z pierwszym bólem przyszedł żal..... do Pana Boga.
Zanim moje pełne żalu pytanie "Dlaczego" zamieniło się w pełną wiary i ufności refleksję " Po co" minęły lata.
Dziś wiem, co znaczy umrzeć, by narodzić się na nowo.Nie wiedziałam jednak, że umiera się tak łatwo, a rodzi...
Wtedy straciłam wiarę w Człowieka. Zyskałam z czasem jednak wiarę w Boga. Zamiast rutynowej modlitwy "na zaliczenie" rozpoczęły się moje z Nim prawdziwe rozmowy.Odpowiadał mi nie od razu Słowami z Biblii.
Czasem zsyłał ukojenie i mimo cierpienia sen spokojny, czasem "dotykał" mojej rany i mnie samą pytał "dlaczego". Pozwolił mi zobaczyć coś więcej obok mojego własnego cierpienia. Pozwolił dostrzec jeszcze większy ból mojego Męża i Dzieci, które nie umiały sobie poradzić z "nieobecnymi emocjonalnie" rodzicami.
Dziś wiem, jak wielkim darem jest zdolność wybaczania. Wiem, że można kochać człowieka, jeśli nie utożsamia się go z jego grzechem i ma się tę świadomość, że łatwo jest być wiernym, dobrym i szlachetnym, jeśli nie stanie na naszej drodze pokusa.
Panewko, jeśli czujesz tak wielki lęk przed powiedzeniem prawdy mężowi, to znaczy, że jeszcze nie jesteś na to gotowa. Nie rozpamiętuj tego, co Bóg dawno Ci już wybaczył. Obciążając siebie samą nie będziesz mogła obdarować swoich Najbliższych tym, czego potrzebują najbardziej, pełnej radości Miłością. Wierzę, że Pan Bóg sam Ci wskaże, kiedy i w jaki sposób sobie wybaczyć i jak wyznać prawdę mężowi.
Ja sobie też jeszcze nie wybaczyłam, że nie udało mi się ochronić naszych dzieci przed tym, co się stało. Mają teraz ogromne problemy w nawiązaniu kontaktów z rówieśnikami, boją się odrzucenia i paradoksalnie ciągle je przeżywają.
Mąż sobie nie wybaczył, więc nie potrafi im pomóc.
Ale to, co widzą na co dzień w naszym domu,to,co jest szczere i prawdziwe, to dar wybaczenia, który dostałam od Boga. Jeśli nawet będzie im w życiu ciężko, to ulgę przynieść może świadomość, że nie będą umiały się mścić, że wiedząc, jak słaby i niedoskonały jest człowiek, będą uczyć się kochać, tak jak czyni to sam Bóg, po prostu "za nic".

Nie odpisywałem od razu na ten ostatni post, bo uważałem, że wymagał on raczej wewnętrznego "przetrawienia". W wypowiedzi cyprysa znajduję świadectwo, które jest dla mnie ważną nauką (choć sam nie przechodziłem takich doświadczeń). Okazuje się, że z własnych zranień można w sposób zupełnie naturalny wyprowadzać dobro, że można reagować z taką niesamowitą równowagą ducha i bezpośrednią postawą wobec winowajców. Przy czym najbardziej podoba mi się szukanie tych słabych punktów wzajemnych relacji, na które sam mogę mieć wpływ.