Rozumiem, że niekatolicy mogą z dystansem spoglądać na praktykę spowiedzi, ale chciałbym tu przytoczyć Wam słowa sędziwego spowiednika, który odniósł się do kwestii pożycia pozamałżeńskiego. Oczywiście nie złamał tajemnicy spowiedzi, bo mówił tylko "statystycznie" Smiley  Chodziło o to, że wyjście "poza ramy" w sferze seksualności zdarza się chyba każdemu - takie sytuacje uleczone są jednym aktem szczerego nawrócenia i przebaczenia. Natomiast problem zaczyna się tam, gdzie człowiek zaczyna budować swoje prywatne "usprawiedliwienie". Według tegoż spowiednika ponad 90 % ludzi, którzy odrzucili wiarę, nie uczyniło tego z powodów światopoglądowych czy za sprawą jakiegoś zgorszenia - oni odeszli, bo uznali, że kwestia pożycia to ich PRYWATNA sprawa. Przyznam, że zdumiał mnie rozmiar przełożenia tej sprawy na żywotność wiary.

Adamie, absolutnie nie czuję się urażony żadną wypowiedzią na forum. Przecież podzieliłem się z Wami wszystkimi pewną historią z mojego życia, żeby wywołać dyskusję, a nie usłyszeć miłe słowa wsparcia i zgody.
Nie bardzo rozumiem pojęcie "prywatnego usprawiedliwienia", a łączy się ono w Twojej wypowiedzi z praktyką spowiedzi powszechnej w miejsce usznej. Rozumiem to tak, że człowiek, który nie musi zwierzać się ze swojego życia w konfesjonale, na ogół na więcej sobie pozwala, czy tak? Otóż wydaje mi się, że to bezpodstawny wniosek. Podobnie jak statystyki sędziwego spowiednika. Choć, jeżeli jest tak jak mówił, znaczy to, że Kościół ma duży problem z seksualnością.
Na podstawie własnych obserwacji mogę stwierdzić, że nie ma zależności między formą spowiedzi a normami seksualnymi w Kościele. Takich odszczepieńców jak ja jest naprawdę niewielu  Mówiąc poważnie, myślę, że dotykamy tu sprawy legalności w oczach Kościoła i osobistej relacji z Bogiem. Osobiście nie należę do zwolenników respektowania każdego, nawet najbardziej bzdurnego, prawa kościelnego w ramach ćwiczenia się w służbie i pokorze. Powiem więcej, z pokorą nie ma to dla mnie nic wspólnego. Sytuacja, w której suchy przepis stawia się wyżej od jednostki, jest zaprzeczeniem miłosierdzia Chrystusa, którego Kościół reprezentuje. I jeszcze jedno: pomimo że nie mieliśmy oficjalnego ślubu w Kościele, byliśmy małżeństwem w oczach Boga, jestem tego pewien, choćby wszyscy biskupi krzyczeli, że jest inaczej, podpierając się swoim autorytetem. Nasza miłość nie potrzebowała oficjalnej inauguracji.
Rozumiem, że nakazy i restrykcje forsowane przez Kościół mają na celu ochronę młodych ludzi przed wpadnięciem w kłopoty. Statystycznie rozwodzi się coraz więcej młodych par, statystycznie najwięcej osób odchodzi od kościoła, bo chce być panem własnego ciała (parafrazując wspomnianego Spowiednika), statystycznie... . Jedyny problem w tym, że, jak głosi hasło pewnej emitowanej ostatnio reklamy, statystyczny Polak nie istnieje. Traktowanie problemu pożycia przed ślubem, rozwodów czy powtórnych małżeństw z perspektywy statystyki jest pójściem drogą faryzeuszy, nie drogą Jezusa. Nie można troszczyć się statystycznie. Trzeba troszczyć się o konkretną osobę. Ani moja żona, ani Kerim na pewnym etapie swojej drogi nie mają poczucia, że Kościołowi na nich zależy. I to jest prawdziwy problem.

Howgh!

Nie byliście małżeństwem w oczach Boga bo Bóg patrzy oczami Kościoła/drugiego człowieka

Mam nadzieję, ba, jestem wręcz przekonany, że bardzo się mylisz. I chwała Bogu! Nie twórzmy Boga na nasze podobieństwo. Z tego nigdy jeszcze nic dobrego nie wynikło.
Małżeństwo to nie instytucja; to para ludzi, którzy się kochają. Nasza miłość tak samo służy społeczności, niezależnie od tego, czy zainaugurujemy ją w kościele, czy nie. To raczej Kościół ma problem, żeby z takiej nieczystej (skąd my to znamy?) w jego oczach miłości korzystać.

Pozdrawiam serdecznie!
Krzysiek

W myśl przytoczonej definicji związek zawarty wyłącznie w USC jest tak samo istotny jak w kościele. Dlatego właśnie wszelki instytucjonalizowanie mnie mierzi

...Chciałbym przypomnieć tę fundamentalną prawdę. Jeśli ktoś decyduje się na małżeństwo, szuka współmałżonka, podają sobie w duchu przyjaźni ręce, przyrzekają wspólną wędrówkę przez życie i od tego momentu próbują dostosować wzajemnie kroki do siebie. Do małżeństwa przychodzi sam mężczyzna, sama kobieta. Po przysiędze idą w życie razem, we dwoje. Inaczej jest w sakramencie małżeństwa. Do sakramentu małżeństwa przyprowadza Chrystus mężczyznę i kobietę. On ich łączy i On z nimi pozostaje na zawsze. Tu mamy ten istotny rdzeń różnicy między małżeństwem a sakramentem małżeństwa. Pierwsze jest, zgodnie z prawem naturalnym, i posiada wymiar doczesny. Drugie jest dziełem łaski. W małżeństwie jest dwoje ludzi. W sakramentalnym małżeństwie od ołtarza odchodzi troje: mąż, żona i wśród nich na całe życie Chrystus. Wierzący ślubują swoją wierność wobec Boga i Kościoła i dostosowują swoje kroki nie wzajemnie do siebie, tylko do Chrystusa, on do Chrystusa i ona do Chrystusa. Z tej wierności Chrystusowi nie mogą zrezygnować. Nawet jeśli zawiodła jedna strona, to skoro przysięga została złożona wobec Chrystusa, druga strona musi przysięgi dochować. W przysiędze sakramentalnego małżeństwa padają niezwykle doniosłe słowa: "Ślubuję ci miłość, wierność, uczciwość oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci. Tak mi dopomóż Bóg". To jest program wspólnego życia.Warto zwrócić uwagę na to, że jeżeli w sakramencie małżeństwa małżonek próbuje dostosować kroki do drugiego człowieka, rezygnując zupełnie z siebie, to małżeństwo nigdy nie będzie szczęśliwe. Jest bowiem zbudowane na ofierze, na rezygnacji jednego na rzecz drugiego. Szczęśliwe małżeństwo jest możliwe tylko wtedy, kiedy jeden i drugi zrezygnuje ze swojego kroku i stworzą nowy krok. Ten nowy krok w duchu miłości, w oparciu o Boże prawo, gwarantuje szczęście małżeńskie.Chciałbym krótko przypomnieć ewangeliczne wyjaśnienie samej przysięgi. "Ślubuję ci miłość" -- chodzi tu o miłość wzajemną, o której Chrystus mówił w Wieczerniku, gdy umywał Apostołom nogi. "Ślubuję ci miłość", to znaczy gotowość umywania twoich nóg, to znaczy gotowość przebaczenia. W tym życiu nie da się chodzić z czystymi nogami, ciągle trzeba sobie wzajemnie przebaczać. Małżeństwo jest drogą ciągłego, wzajemnego przebaczania. To jest ta miłość wzajemna objawiona w Wieczerniku przez Chrystusa na przykładzie umycia nóg."Ślubuję ci wierność", czyli wyłączność, stuprocentowe zaangażowanie w rozwój tylko tej jednej miłości. Świadomie rezygnuję z każdego nowego spotkania."Ślubuję ci uczciwość", to znaczy, możesz na mnie polegać, ja cię nie zawiodę. Uczciwość jest fundamentem zaufania; gdzie się pojawia nieuczciwość, czyli kłamstwo, tam znika zaufanie."Oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci", to znaczy, możesz na mnie liczyć do końca mojego życia......Pan Bóg bardzo poważnie traktuje człowieka, wkładając w jego ręce odpowiedzialność za drugiego człowieka. Słowa współmałżonka, które padają wobec Boga i Kościoła, są programem rodzinnego szczęścia na całe życie. Nie dziwmy się, że Kościół, który stoi na straży Bożego prawa, równie poważnie traktuje człowieka. Jeśli ktoś publicznie powiedział: ślubuję wierność, miłość, uczciwość oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci", to to słowo coś znaczy. Wypowiedziane przed Bogiem staje się miarą wielkości człowieka. Drugi może odejść, ale moje słowo -- dane przed Bogiem -- musi być dochowane...Pozdrawiam...janusz f.

Moje własne doświadczenie - dostałem myśl, że pewna kobieta zostanie moją żoną. Bardzo wyraźną myśl. Zaufałem Ojcu i zaakceptowałem Jego wolę. Z perspektywy czasu zauważyłem, do czego doprowadziła akceptacja Ojcowskiej woli. W pełni zaakceptowałem moją byłą narzeczoną. Nie mogła zrozumieć, nie mogła uwierzyć, że nic złego w niej nie widzę. Żadnych wad, zupełnie nic. Sporo czasu jej to zabrało, aby zrozumieć. Nie dziwię się jej, bo znajomi non stop chcieli ją poprawiać. A tu w jej życiu pojawił się ktoś, kto ją akceptuje taką, jaką jest. I to od pierwszego dnia znajomości przez 16 miesięcy. Jej odejście to był jej wybór. Nie posłuchała Ojca do końca, cóż. Nic nie mogłem zrobić. Dwadzieścia lat temu byłem w podobnej sytuacji i wówczas to w dzień naszego ślubu/kościelnego/moja dziewczyna uciekła do lasu.Dosłownie dwie godziny przed ceremonią.Uciekła bo jak mówiła nie potrafi kochać a nie chce oszukiwać.Postawiliśmy wszystko na Jezusa bo przecież i ja bałem się przyszłości znając swoją niemoc/grzeszność/.Z lasu wróciliśmy już nie my ale wrócił z nami Jezus Chrystus,który towarzyszy nam aż po dzień dzisiejszy...Sebastianie/tak chyba masz na imię?/prawdziwa miłość wzajemna to Eucharystia polega ona na zjadaniu się na wzajem a to znaczy,że musimy mieć swój smak.Nie można być za słodki bo przyprawimy kogoś kto nas kocha o mdłości i nas wypluje.Musi być w nas odrobina soli,pieprzu,cukru i tego wszystkiego co nazywamy prawdą.Musimy być prawdziwi a nie udawać zakochanych ślepców,którzy nie potrafią zdemaskować w sobie prawdy.Nie wiem dlaczego nie pokłóciliście się ani razu.Przecież to nie normalne.Sebastianie, czy Ty zaakceptowałeś jedyną prawdę o sobie a mianowicie to,że jesteś grzesznikiem?U mnie to poznanie nie polega na udawaniu dobrego człowieka ale pozwala mi stawać w prawdzie przed żoną,którą każdego dnia zabijam wieloma sądami po to by przed zachodem słońca prosić ją o przebaczenie i realnie doświadczyć miłosierdzia.Nie mam zamiary Cię umoralniać ani chwalić lecz pragnę byś zszedł na ziemię i miał odwagę stanąć przed drugim człowiekiem jako ktoś kto zabija,krzywdzi,nie rozumie,itd.Pamiętaj,że Duch Święty pragnie pokazać nam nasz grzech nie po to by nas potępić ale by nas zbawić/wyzwolić/...Pozdrawiam...janusz f.

W dwóch kwestiach Ciebie jednak nie rozumiem.

Musimy być prawdziwi a nie udawać zakochanych ślepców,którzy nie potrafią zdemaskować w sobie prawdy.Nie wiem dlaczego nie pokłóciliście się ani razu.Przecież to nie normalne.

Zdaję sobie sprawę, że to jest forum, więc trudno wyczuć drugiego człowieka przez monitor, a drugie to to, że mnie nie znasz. Takie wnioski wyciągnąłeś, cóż. Wyobraźnia jest wszechstronna, prawda?  

Janusz, pozwól, że wyjasnię jedno. Jest różnica pomiędzy miłością człowieczą, która nazywa się chemią, zauroczeniem. I jest miłość przychodząca od Boga poprzez osobę, która sie Bogu poddała, czytaj. zaakceptowała Jego wolę. Ja miałem tę drugą. Dlatego możliwe jest zaakceptowanie osoby taką jaką jest. Pisałem, że moja była potrzebowała długiego czasu, żeby to zrozumieć (kilka miesiecy). Ty zapewnie też będziesz potrzebował kilku, hehe. Żartuję.

Proszę, przeczytaj werset z  I Koryntian 13,4-8. Te Słowo było w moim sercu. Dlatego jest to możliwe. Dziś pisałem w którymś wątku o zjednoczeniu za życia z Jezusem. Jest to możliwe, ale to już każdy z Was musi sam do tego dojść. Dojść...to kwestia wiary, nie rozumu.
 
Pewnie, że od czasu do czasu mam w sobie lekkie zniecierpliwienie, zniechęcenie. Na szczęscie bardzo krótko, bo błyskawicznie staram się napełnić wersetem jako bronią przed złem. Dlatego piszę, że to ludzie tworzą kłótnie i tego nie mogę u Ciebie zrozumieć, że twierdzisz, że to nienormalne, jeśli się nie kłóciliśmy. Odmienne zdania jak najbardziej, ale nie można pozwolić na to, aby w związek wkradł się duch nieczysty, niezdrowe emocje. Dlatego głową mężczyzny musi być obowiązkowo Jezus Chrystus. U kobiety też, jednak na mężczyznie będzie ciążył obowiązek utrzymania rodziny, opiekowania się nią. Mąż- tata jest centralnym punktem. Żeby temu podołać, żeby żona i dzieci czuły się bezpiecznie i pewnie, kochane i akceptowane, to mężczyzna musi dojrzeć do jednego. Że wszystko ma w Jezusie. Jego siła, męskosć, zaradność, miłość są w Jezusie.

I nie rozumiem jednej rzeczy. Ciągle podkreślasz wagę grzeszności. To juz sie robi nudne! To nie jest Twoim zadaniem ogłaszać wszem i owszem, że grzeszymy, jesteśmy słabi itd. Ludzie tego nie zrozumieją sercem. Owszem, mogą pojąć rozumem, ale rozum tu nie pomoże. Tylko objawienie w sercu pozwala odkryć Prawdę przed człowiekiem i dopiero do niego dociera, co w sobie ma. A Prawdę odkrywa Bóg za pośrednictwem Ducha Św. Ludzie muszą słuchać Ducha Bożego, On stopniowo odkrywa ukryte brudy w postaci pychy, głębszej pychy i kolejnej pychy. Raz pycha pokazana w sercu i człowiek ma świadomość swojej niewłaściwej postawy. To jest zadanie Ducha Św., nie Twoje.

Poza tym bez urazy, ale wykonujesz także robotę za Lucyfera. Lucyferowi bardzo zależy na tym, aby wmówić ludziom, że są wiecznymi grzesznikami, że nie mają szansy na zbawienie, że są tak zepsuci, że niech zapomną o nadzieii, że Jezus im wybaczy. Czy Ty tego nie widzisz? To NIE NALEŻY DO CIEBIE!My ludzie, mamy opowiadać o tym, co Bóg zrobił w naszym życiu, doświadczenia, świadectwa. To jest pewne i wiarygodne. A najważniejsze, to bezpieczne. Swoim gadaniem o wiecznym grzechu więcej szkód wyrządzisz, aniżeli pożytku. Czemu nie skupiasz się na Duchu Św. na Jezusie, czemu nei opowiadasz, co Jezus uczynił w Twoim życiu? Świadectwa ludzi budują. A poznanie Boga zostaw Jemu samemu. Wyjdź z piaskownicy Boga, oddaj mu łopatkę i wiaderko.

Z Lucyferem trochę niefortunnie napisałem, bo miałem akurat na myśli ludzi chodzących za Jezusem, świadomych grzesznego prowadzenia się i wąskiej Drogi. I uważam, że nie musisz uczulać nas na poczucie grzeszności, bo właśnie od tego jest Duch Św. Oczywiście zgadzam sie z Tobą co do Twojej powyższej wypowiedzi.  

Większy problem jest z ludźmi niewierzącymi. Tacy nie zrozumieją Ciebie, gdyż te sprawy są przed nimi zakryte. Dopiero wiara w Jezusa sprawi, że Łaską Ojca zostaną im zdjęte zasłony z oczu. Ale żeby uwierzyli, trzeba mówić im o świadectwach.

Zobacz co pisał Krzysiek,który do dzisiaj nie widzi w sobie problemu z nieczystością. Dzisiejszy świat traci jak nigdy poczucie grzechu

To samo mówili faryzeusze 2000 lat temu. Zrywanie kłosów czy uzdrawianie w szabat - to wszystko było nie do zaakceptowania przez gorliwych strażników szczegółowych przepisów Zakonu. Jezus stara się zwrócić naszą uwagę na co innego.  Poza tym to, co mogło być grzechem w innej epoce, w naszej już niekoniecznie. Dla mnie mieszkanie pod jednym dachem z osobą, którą się kocha, grzechem nie jest, i  kropka. To Kościół uważa takie życie za grzeszne, nie Bóg. Uznanie za grzech wynika z interpretacji przykazania "Nie cudzołóż", ale to nie jest jedyna słuszna i zbawienna interpretacja.
Bóg, w przeciwieństwie do Kościoła, nie jest małostkowy. Patrzy na serca, a nie na papierki i obrzędy.

Pozdrawiam!
Krzysiek