Protestanci już tacy są 

A tak na serio, to co cię w tym wkurza? Rozumiem, że chodzi o brak własnego zdania, tak?
Też tego bardzo nie lubię, ale widocznie jest coś takiego w nas, ludziach, że często szukamy sposobności, żeby odłożyć własny rozum na półkę i iść za przywódcą. Można to zaobserwować nie tylko w zborach czy parafiach, ale i w lokalnych społecznościach, szkołach, słowem: wszędzie.
Znam ból mówienia do ściany. Z drugiej strony zastanawiam się, czy dobrym sposobem jest rezygnacja z dyskusji. Myślę o kilku osobach w moim życiu, którzy ograniczają się w myśleniu sztywnymi ramami stworzonymi przez inne osoby. Niektórzy odpływają na fali dziwnych pomysłów na tzw. "chrześcijańskie życie" (nie lubię tego określenia, bo z góry zakłada, jakie zachowania mieszczą się w ramach chrześcijaństwa, a jakie sprawiają, że człowiek nie może się już określać tym mianem). Czasami aż mnie korci, żeby dać obie z tymi znajomościami spokój, bo po każdym spotkaniu niebezpiecznie skacze mi ciśnienie. Z drugiej strony boję się, że będzie to moja osobista porażka, wynikająca z tego, że nie umiem pielęgnować relacji z innymi. Dodatkowo moje wycofanie się może pozbawić te osoby możliwości poznania argumentów drugiej strony. Zatem chyba warto dyskutować, choć trzeba bardzo uważać, żeby rozmowy nie przerodziły się w przepychanki dwóch wrogich sobie obozów. Wszyscy mamy potężny fundament, na którym możemy budować: osobę Jezusa Chrystusa, przez którego staliśmy się dziećmi Ojca. Niestety często zapominamy o tym wielkim wspólnym skarbie i budujemy między sobą mury śmieszności i małostkowości.

Pozdrawiam!
Krzysztof

W ogóle w dyskusję należy wchodzić po to, żeby się czegoś dowiedzieć, a nie przekonać Innego do mojej racji. Moim zdaniem to właśnie odróżnia dialog od indoktrynacji, na którą mam straszne uczulenie 

@Adam:
Myślę, że tu chodzi o coś więcej niż podejście do wiary. To raczej taki ogólny mechanizm psychologiczny, który manifestuje się na różnych płaszczyznach życia, od kościoła po życie społeczne. Potrzeba uchwycenia się autorytetu w niepewnym świecie ponowoczesnym, w którym wszystko jest płynne. Problem polega jednak na tym, że każdy taki autorytet prędzej czy później zawodzi, co może okazać się bardzo bolesne dla rozczarowanych "poddanych". Widzieliśmy to w kościele, widzieliśmy w polityce, w mediach. Mysza poruszyła aspekt religijny, ale problem wydaje się szerszy.

@Mysza:
Zatytułowałaś wątek "Relacje między ludźmi". O które relacje Ci chodzi: te między znajomymi a postorem, czy między nimi i Tobą? Mam wrażenie, że ta druga opcja też jest bardzo ciekawa, a jakoś tak odruchowo rzuciliśmy się na roztrząsanie spraw w wymiarze kosmicznym. A zatem możemy pogadać o tym, co nas wkurza u innych, i dlaczego.

Pozdrawiam (i dzięki za ciekawy temat)!
Krzysiek

Sebastian:

A jeśli nawet ludzie będą dla nas niemili, to my i tak będziemy widzieć w nich same dobre rzeczy, a w sercu naszym  pokój pomimo negatywnych emocji u innych. To jest ta siła w Jezusie. Miłość, pokora i przebaczenie.

Witajcie!
Muszę przyznać, że mam problem z prezentowanym przez Ciebie podejściem. Czy Jezus widział w swoich oprawcach lub faryzeuszach same dobre rzeczy? Czy pokornie kiwał głową, kiedy zarzucano mu, że jest opętany? Przykładów na agresywne zachowanie Jezusa w Nowym Testamencie jest więcej. Oczywiście, Jezus jest miłością, bez dwóch zdań. Ale relacja miłości nie oznacza odrzucenia wszelkich napięć, które występują między kochankami. A miłość siostrzana i braterska, o której tyle można wyczytać z kart NT? Każdy, kto ma rodzeństwo, wie, jak taka miłość wygląda, zwłaszcza na etapie dorastania, choć i wcześniej, i później nie przypomina to idylli. A jednak jest to miłość.

Dla mnie pokora Jezusa polegała nie na tym, że nie reagował na ludzkie zaczepki. Jezus spełnił wolę Ojca pomimo tego, czego doświadczył na ziemi. Wielokrotnie był zniecierpliwiony, zły, poirytowany, rozczarowany swoimi towarzyszami. A jednak złożył się na ofiarę za nich i za nas. I to jest dla mnie pokora.
Nie ma złych ani dobrych emocji. Jedne są przyjemne (pozytywne), inne nie (negatywne). Emocje, zarówno pozytywne jak i negatywne, towarzyszą wszystkim ludziom. Są reakcją na zmiany w otoczeniu lub zmiany wewnętrzne. Dobra lub zła może być jedynie reakcja na te emocje. I tu też sprawa nie jest prosta: reakcja na emocje pozytywne nie zawsze jest dobra, a na negatywne - zła. Można źle zareagować na radość, i dobrze na złość.
Niestety, przeświadczenie o tym, że emocje to coś złego (a często nawet pochodzące od Złego) jest bardzo rozpowszechnione w świecie, a zwłaszcza w kręgach chrześcijańskich. Okazywanie emocji jest dowodem na duchową niedojrzałość. Co tu dużo mówić: wkurza mnie to. Muszę teraz znaleźć sposób na to, żeby tę energię dobrze wykorzystać :-)

Kiedy błądzę i oddalam się od Boga, cieszę się, jeżeli znajdzie się ktoś, kto wejdzie ze mną w dialog, wysłucha i zareaguje na to, co usłyszy. Bez narzucania, bez przekonywania, w postawie otwartości. To zdarza się niestety niezwykle rzadko, ale tym jest cenniejsze.

Wszystko ma swój czas i każda sprawa pod niebem ma swoją porę (Kazn.3,1).
Jest czas na modlitwę i czas na pracę...

Dziś w pracy zaniedbałem relację z Ojcem. Z czystego lenistwa. Wiedziałem, że w drugiej połowie dnia mogę mieć kłopoty. I faktycznie mam. Mój umysł nie jest w tej chwili całkowicie wolny, bo zbyt dużo czasu poświęciłem na myślenie o świecie, zamiast skupić się na Ojcu.

Sebastianie,
wiadomo, że pracując, można jednocześnie modlić się, uwielbiać Boga, oddawać Mu chwałę. Można.., ale ...zależy jaka to jest praca. Nie wiem na czym polega Twoja praca, być może, że masz możliwość w jej trakcie myśleć też o Bożych sprawach, ale co z ludźmi, którzy na wykonywanej pracy muszą się skupić maksymalnie? Czy to znaczy, że oni zaniedbują soją relację z Ojcem (mam na myśli oczywiście chrześcijan)?
Samą pracą - uczciwie, rzetelnie wykonywaną (Kol.3,23) - oddajemy chwałę Najwyższemu i chyba nie oto chodzi abyśmy cały czas - 24/7 myśleli tylko o Ojcu. Żyjemy na tym świecie - choć nie należymy do niego - i rzeczywistość jest taka, że nie da się o nim nie myśleć . Ale ważne jest to, jakie są te myśli i jak się przekładają na nasze życie, na to jakimi się stajemy pod ich wpływem.

Z myślami (a szczególnie z tymi "głupimi" ) jest podobnie jak z ptakami:
 nie mogę im zabronić latania nad moją głową, ale... mogę im zabronić uwić na niej gniazdo   (to nie moje - zasłyszane, ale podoba mi się )

Pozdrawiam!

 Oczywiście Krzychu że chodzi o relacje miedzy ludzmi, wszystko jedno jakimi, pastor tez czlowiek to miedzy Nim a resztą też. Zgadzam sie z Toba że nie moga to być relacje oparte na jakimś nienaturalnej dla czlowieka płaszczyżnie anielskiej. bo jesteśmy ludżmi z krwi i kości i nie bedziemy jak sobie Sebastian wymarzył widziec tylko dobra w ludziach. To takie udawanie że jest ok, chyba że jest się naprawdę zaprogramowanym na widzenie tylko dobra i wtedy nie udajesz ale jesteś slepy. Duzo na ten temat przychodzi do glowy , ale chyba powinniśmy pisac krócej, bo jak ktos po kilku dniach nb na forum chce poczytac to ma mętlik bo niektórzy za długo produkują . lepiej w kawałkach

ktoś mądry powiedział..a dokładnie Matka Teresa z Kaluty..
co zrobić aby swiat był lepszy, aby min. poprawić stosunki między ludzkie..
a Ona co odpowiedziała dziennikarzowi
"Pan zmieni siebie, ja siebie..i świat będzie lepszy"
 awiec zamiast gdybać to do roboty
PS. wcale nie mówię, że Wasze poglądy i wypowiedzi są złe.