Witajcie kochani!
potrzebuje waszej pomocy, jestem młoda dziewczyną która dopiero wchodzi w głębsza tematykę tej relacji, jaka jest między mężczyzną, a kobietę.

wiele czytała i słyszałam, że to trudny czas jeżeli chodzi o zachowanie czystości tej fizycznej ale nade wszystko duchowej. chce pominąć współżycie przed małżeńskie, bo wiem że razem z moim wybrakiem dotrzymamy tej czystości. oboje mamy mocny fundament- Jezusa.

chciałabym abyście napisali, coś w rodzaju swojego świadectwa, będąc w tym okresie pełnym namiętności ale i walki o prawdziwą miłość.

mam wiele pytań, choć zapewne i nie tylko ja, mam nadzieje że ten temat się rozwinie. zapraszam, do dzielenia się przemyśleniami, doświadczeniami.

pozdrawiam ciepło;)

Ja dodam tylko tyle, że najpiękniejsze jest niewidoczne dla oczu czyli tym samym mam na myśli, że wszystko co wiąże się z cielesnością i fizycznością nie jest tak ważne jak to co jest wewnątrz człowieka. i jeśli dobrze będziecie wykorzystywać to co jest w Was, związek będzie piękny bo na czymś pięknym i ważnym oparty. Dlatego ważne jest, aby związek zacząć od przyjaźni. W drugiej połowie też powinien być przyjaciel, ktoś bliski i najważniejszy.
Jakie pytania masz Anieszko?

Pozdrawiam

dziękuje !
za wspaniałe wypowiedzi, właśnie o tą kwestie najbardziej mi chodziło- o "ducha nieczystości"

moje pytanie: właśnie przeczytałam, że miłość jak szybko się zaczyna tak i szybko kończy. co robić, jak się zachować, by stworzyć bezpieczny dystans? by cały czas siebie wzajemnie odkrywać? pisze tu o sferze duchowej, uczuć.

błogosławionej nocy;)

Witaj, Agnieszko!

Sfera duchowa człowieka jest tak bogata, że można ją odkrywać całe życie.
Miłość nie kończy się, a raczej przechodzi przez różne stadia. Namiętność ustępuje miejsca harmonii itd. Z doświadczenia wiem, że nie trzeba się tego obawiać. Jestem w związku od ponad 10 lat i z każdym rokiem czuję, jak nasze uczucie dojrzewa i staje się bogatsze w smaki. Oczywiście cały czas jest tu miejsce na namiętność, tylko zmieniają się priorytety.

Nieodłącznym elementem budowania relacji jest oczywiście rozmowa i szczerość. Ale i tego przyjdzie Wam się tego nauczyć, i pewnie nie obejdzie się bez nerwów i łez :-) Związek dwojga ludzi jest piękny, choć budowanie go wymaga ciągłej pracy.

Ech, temat jest bardzo szeroki. Jeżeli masz jakieś konkretne pytanie, nie krępuj się. Z przyjemnością postaram się pomóc.

Życzę Ci błogosławionego przeżywania niedzieli!
Krzysiek

nie zgadam sie tak do końca z tym zdaniem Po pierwsze nie czytaj książek ze świata, bo nie mają nic wspólnego z Bogiem. To są wypociny ludzkie, nie nauki Ducha Św.

ponieważ od Boga ten pomył pochodzi, czyli książki, nauka itd. mamy wolną wolę i rozum, więc umiemy wybrać dobrą książkę, a takich nie jest mało. wiele przeczytała, ale też wiele przede mną  i jestem przekonana, że wiele pochodzi spod natchnienia Ducha św,

Nie można wszystkiego kierować pod Boga, ten drugi też nie śpi. Żle napisałem. Poprawię się, zalecam rozsądek przy wyborze książek ze świata. Z własnego doświadczenia wiem, że bardzo dobre książki o tej tematyce są w księgarniach internetowych chrześcijańskich. Kupiłem sobie jedną prawie rok temu i jeszcze nie przeczytałem. Tytuł - czego pragnie kobieta w mężcyznie.

Kiedyś czytałem mnóstwo gazet, książek o miłości (zanim się nawróciłem) pamiętam do tej pory, że nie ma w nich nauki życia według Słowa Bożego. Dlatego zasugerowałem, aby nie czytać książek ze świata, a szukać we właściwym miejscu, czyli u autorów żyjących zgodnie ze Słowem Bożym. Zresztą wszędzie trzeba być rozsądnym. Najlepiej szukać u Ojca, On jest w tym najlepiej zorientowany, jeśli chodzi o miłość.  

To może ja się podzielę swoim prywatnym doświadczeniem:) choć nie jest wielkie:) jestem z moim chłopakiem 3 lata i naprawdę te 3 lata to była niesamowita droga, pełna miłości docierania się, poznawania siebie samej i partnera:) ale też kłótni, i walki...walki duchowej najbardziej. Kiedy decydujemy się kochać kogoś...osobę, stworzenie Boże to jesteśmy za niego też odpowiedzialni, za jego rozwój:) kiedyś przeczytałam takie zdanie, że "to kim się stajesz żyjąc obok mnie świadczy o mojej miłości" wiem to nie wszystko bo tak naprawdę to Bóg nas prowadzi i od Niego wszystko zależy, ale my jako ludzie mamy na siebie wielki wpływ...albo dobry albo zły... ja osobiście po 3 latach widzę jaki wpływ na moje życie miał i nadal ma mój chłopak...jest narzędziem w ręku Boga, żeby ukształtować mnie na kobietę o Bożym sercu:) ale ja też jestem narzędziem w ręku Boga  aby i on wzrastał:) Jeżeli związek nie jest destrukcyjny i zależy partnerom na sobie to muszą walczyć o siebie aby przetrwać w tym świecie promującym przelotną miłość...:(A ja się lubuję w związku na dłłłuuugo:) i jest mi dobrze i wiem, że Bóg nam błogosławi:)

Zapomniałam dodać, że planujemy ślub:) może nie szybko ale planujemy:)

Anieszko, doskonale rozumiem niepokój Twoich rodziców, bo sam w takiej sytuacji również bałbym się o ukochaną córkę. Jednak rozumiem też Ciebie - potrafisz dostrzec w chłopaku to, co wartościowe, mimo jego wcześniejszych chorób czy słabości, to bardzo cenne. Masz prawo czuć się zagubiona. Samo poczucie "mgły" wokół siebie nie jest złe - przeciwnie, może dać impuls do pełnej ufności.

Jeśli będziesz ufać, że jesteś prowadzona przez samego Boga i jeśli potrafisz dla Niego powściągnąć swą niecierpliwość (a młodzieńcze uczucia bywają bardzo niecierpliwe), myślę, że On da Ci rozeznanie, którędy wiedzie Twa droga. W tym momencie modlitwa jest ważniejsza niż cokolwiek innego. Modlitwa w zawierzeniu - nawet jako bezsłowne trwanie w oczekiwaniu na Jego tchnienie. W poczuciu bezradności i zawierzenia, kiedy człowiek ma czyste serce, Bóg potrafi mówić ze szczególną wyrazistością.

Nie znam Bożych planów wobec Ciebie - jestem jednak przekonany, że wyznaczył Ci szczególną drogę (może związaną z tym chłopakiem, a może on stanął na Twej drodze tylko jako żywy znak do podjęcia decyzji, której sobie jeszcze nie uświadamiasz?). Nikt tego Ci teraz nie powie, dlatego jedyną drogą w stanie duchowej mgły jest czekać. U nas, w górach był kiedyś taki wypadek, że w czasie jesiennych przymrozków gęsta mgła spowiła dwóch wędrowców. Jeden szukał drogi powrotnej i ... w wyczerpaniu zamarzł. Drugi przeczekał noc pod pałatką, zachowując w ten sposób siły i ciepło, a co najważniejsze - nie oddalił się od miejsca, z którego - po rozwianiu mgły - łatwo było nawiązać się do drogi...

Agnieszko,
dorzucę parę swoich groszy.

zupełnie bym nie ufała stwierdzeniom, że "miłość tak szybko przemija jak szybko przeszła",
bo sam Pan mówi nam, że "miłość nigdy nie ustaje, miłość wszystko przetrzyma..." por 1 Kor 13, 1- 13.

co do troski Twoich Rodziców, ja ich poniekąd rozumiem.
bo prócz radości bycia ze sobą, czerpania sił z miłości, i całego szczęścia teraz
i fascynacji i poznawania,
życie niesie pewne aspekty, o których nie chciało mi się słuchać i wierzyć, że to takie trudne....
a jednak one są.
jest to np kwestia utrzymania rodziny, domu, bycia rodzicami, zdrowia, itd.
podam Ci kilka przykładów, o które otarłam się albo sama, albo dali mi moi znajomi.

żeby żyć - trzeba na przykład gdzieś mieszkać. jeśli nie macie czegoś np spadku, i przyjdzie Wam np kredyt,
trzeba liczyć się z tym, że większość obowiązków może spaść na Ciebie...
a po tym, jak będziesz żyła w presji i konieczności utrzymania domu,
a po powrocie z pracy, trzeba będzie się zająć drugą połową w sposób inny niż przeciętny
- może być Ci na prawdę ciężko.

jeśli macie gdzie mieszkać a okaże się, że pracować możesz tylko Ty - czy jesteś w stanie się tego podjąć
na lata trwania związku?
ja kończę studia i pracuję na pół etatu, i brakuje nam tych groszy do życia, które mogłabym zarobić, ale nie zarabiam. u mnie to się skończy za kilka miesięcy, ale teraz bywa bardzo ciężko.

jeśli będziecie mogli i chcieli być rodzicami - jakie obciążenie może nieść Wasze potomstwo,
i spytaj się siebie, czy masz dość siły z Miłości i z Boga,
by zajmować się chorym dzieckiem i osłabionym chorobą mężem?
lub zdrowym dzieckiem i osłabionym mężem?

czy Twój Przyjaciel ma dość odwagi, i tych potrzebnych cech,
by mówić wprost, kiedy występują te specjalne chwile, że wymaga więcej opieki?
moi znajomi mają tak, że chora jest matka i nie chce się leczyć, a żyć się z nią nie da.
dosypują jej fachowe leki do jedzenia, i nikt nie zostawi chorej matki, a ona "katuje" męża i dzieci!
 
czy Twój Przyjaciel ma tyle zaufania, że gdy Ty pierwsza zobaczysz,
ze dzieje się coś złego - będzie w stanie oprzeć się na
Tobie i poprowadzić ku fachowej pomocy?
przyjaciółka jest chora na pewną chorobę i to jej mąż mówi, kiedy ona ma wziąć
leki, bo zaczyna się z nią dziać coś złego... ona jeszcze nie czuje, nie wie, a on już widzi i ratuje...

powiem Ci z osobistego doświadczenia, że moja teściowa zwyczajnie za mną nie przepada.
zwyczajnie. i nie ma w tym agresji, przeciwności, to są po prostu dwa inne światy,
które się nie spotkają. (dobrze, ze się nie wtrąca, mogło być gorzej )
ale ofiarę tego ponosi.... mój mąż.
bo jego własna matka, jeszcze mniej się do niego odzywa, niż kiedykolwiek,
a to przeze mnie. wiadomo, wybrał mnie, nie mamę, ale to jest woda na młyn
dla słabej relacji w jakiej byli wcześniej....
jaka woda u Was płynie, kto będzie niósł konsekwencje, i jakie?
czy jesteś w stanie - jak mówi Pismo Św - "opuścić ojca i matkę"?

relacja na odległość jest bardzo trudna, bo na prawdę ciężko sprawdzić się w codziennym życiu,
jakie można prowadzić mieszkając osobno, ale na terenie choćby jednego miasta, wsi, czy parafii .
chcę tu rozróżnić 'działanie' od 'mówienia o działaniu'.
bo na miłość i zaufanie potrzebne są akty i działania, które ciężko ocenić nie widząc ich, lub ich efektów.

moja rada jest taka - weź tyle czasu na narzeczeństwo ile potrzebujesz, by być jak najbardziej pewna, swoich odpowiedzi i że Krzyż który śmiało, szlachetnie i z Miłością zdecydujesz się nieść
- dasz radę donieść z Bożą pomocą do końca.

zapewniam o modlitwie: o światło, i wytrwanie!!!!