Witaj Anula!
Cieszę się, że już na wstępie obdarzyłaś nas takim kredytem zaufania, dzieląc się swymi problemami i inspiracjami. Dzięki za rekomendację książki - z pewnością ciekawej (liczę, że podzielisz się swoimi spostrzeżeniami po jej przeczytaniu).  Wyznałaś, że mało się modlicie i mało rozmawiacie. To problem - zwłaszcza na początku małżeństwa te dwie sfery wspólnego życia są jak dwa wiosła. I myślę, że wcale nie chodzi tu o ilość (długość) rozmów i wspólnych modlitw - ważniejsza jest ich regularność i postawa wzajemnej otwartości na siebie.

Pamiętam, że od samego początku naszego małżeństwa narzuciliśmy sobie pewną formułę: codziennie przed spaniem krótkie czytanie Pisma i równie krótka modlitwa. To bardzo wiele znaczy - więcej niż modlitwy długie, lecz nieregularne. Podobnie jest z rozmową - lepiej bezpośrednio szczerze od razu parę słów powiedzieć (oczywiście nie we wzburzeniu), niż dusić to całymi dniami lub miesiącami, doprowadzając do wzrostu wewnętrznego ciśnienia emocji i pododując nagłe eksplozje niekontrolowanych słów. To takie moje osobiste widzenie tych spraw - z perspektywy 18 lat małżeństwa, ale oczywiście daleki jestem od narzucania jakichkolwiek schematów, bo wiem, że każde małżeństwo funkcjonuje nieco inaczej.

Najważniejsze jest to, aby nie zamykać się na siebie w chwilach nieporozumień. Czasem trzeba wręcz narzucić sobie pierwszy krok do rozpoczęcia dialogu. W rozmowie oczywiście należy strzec się oceniania drugiej osoby, a mówić wyłącznie o własnych odczuciach, emocjach - to pozwala drugiej stronie lepiej wczuć się w Twoją sytuację, bez przechodzenia do kontrataku. I jeszcze coś bardzo ważnego, co odkryłem dopiero po latach małżeństwa - bezwzględną wartość drugiej osoby odkrywa się dopiero wówczas, gdy resetuje się w sobie wszelkie wobec niej oczekiwania.

w przypadku mojego Męża miłość to nie jest decyzja.
on po prostu kocha i jest ze mną.
gdyby to była decyzja, już dawno straciłby siły.
na Mszę chodzi raz w miesiącu, u komunii nie był od kilku lat.
on wierzy w Miłość
a ja się cicho modlę, by ta wiara znalazła kiedyś wyraz
w sakramentach, do których nie ma żadnych przeszkód.
ja nie wiem, skąd on ma na to siły.

Sebastian - choć jeszcze nie byliśmy małżeństwem
był ze mną wszędzie - gdy zmarła moja matka,
ratował mnie przed moim chorym ojcem,
pomagał przy pożarze naszego domu,
towarzyszył w moim wieloletnim leczeniu......

w naszym przypadku miłość jest chyba zapisana w Niebie,
i Bóg trzyma nas i prowadzi razem mimo skrajnych wydarzeń losu.

w moim przypadku - pochodzę z rodziny patologicznej,
gdzie moi rodzice ganiali się z nożami, rzucali telewizorem,
a ja nie mogłam się schować do szafy,
bo nikt nie wiedział co stanie się z tą szafą.
mam zaburzenia osobowości, nieudane próby samobójcze,
leczenie psychiatryczne i takie tam...

podchodzę z szacunkiem do autorów katolickich
książek o tematyce małżeńskiej - przeczytałam ich wiele,
i nie pomogły mi nic. to była bita piana szczęścia.

pomogły mi za to studia teologiczne - im więcej
wiedziałam o Bogu na którego podobieństwo jesteśmy stworzeni,
tym bardziej wiedziałam o co w tym życiu chodzi i jak mam żyć.
pomogły mi książki dogmatyczne, filozoficzne,
antropologiczne i psychologiczne - ale tylko te oparte na Biblii.

w moim przypadku miłość to tylko decyzja, by zacząć ufać, kochać, przestać się bać.

zdarza się zapomnieć o kwiatach z okazji rocznicy,
ale to nie jest problem, bo na co dzień jestem obsypywana kwiatami,
choć na prawdę czasem nie mam sił wyprasować mu koszuli do pracy,
czy zrobić kanapek...
i nie chodzi o brak wdzięczności.

jestem z nim, bo widzę szczęście i miłość w jego oczach.
i postaram się zrobić wszystko, by tego szczęścia nigdy nie zgasić.

moim sposobem jest modlitwa. tylko modlitwa o siły, by zacząć wszystko od nowa każdego dnia.

 ...Mi,zapytaj Swojego męża kim dla niego jest Jezus Chrystus i podziel się z nami Sebastiana odpowiedzią.Bardzo Cię o to proszę bo dla mnie dziwne jest źródło jego miłości...Pozdrawiam Twoje małżeństwo i życzę Wam uśmiechu Jezusa Chrystusa...janusz f.

Mi, Bóg działa w życiu Sebastiana. Jego wypowiedż powiedziała mi bardzo wiele. Masz wspaniałego przyjaciela (?) nie czytałem wszystkich wypowiedzi, tylko tę ostatnią. Trzymaj się go, jest darem dla Ciebie od Boga.

W temacie pielęgnowania relacji małżeńskich

to mamy taki zwyczaj, który wyszedł nam całkiem spontanicznie
kilka lat temu i trzyma się do dziś,
że wszystko robimy razem.

śmiesznie to czasem wychodzi, bo nawet jak mam wolny dzień od pracy,
to czekam na Sebastiana, żeby razem z nim zrobić zakupy.

rozdziela nas tylko praca, i tylko na konieczne minimum,
choć czasem godziny pracy zupełnie nam się nie pokrywają.

razem idziemy do biblioteki,
razem robimy zakupy,
razem idziemy na spacer z psem,
gotujemy, jemy, kąpiemy się.
czasem nawet maile piszemy razem.
wtedy nam najłatwiej na gorąco wszystko:
ustalać (choćby po drodze),
pamiętać (każdy zna swoją wersję listy na zakupy i razem to się łączy, osobno zawsze czegoś brakuje  ),
szybko coś zrobić, bo co cztery ręce to nie dwie (chyba że stoimy w kolejce w US)
romantycznie pospacerować w ciszy z psem,
no a te kąpiele... sami wiecie 

nie ma niedomówień, zapomnień, obwiniania w stylu "bo znów zapomniałeś".
poczucia zduszenia czy zależności od osoby też nie ma,
tylko wielka Radość z bycia razem.

można osobno, i da się... ale po co?


ciekawe kiedy nam przejdzie
pewnie jak się Rodzinka powiększy i wzrośnie liczba obowiązków.

pozdrawiam

W temacie pielęgnowania relacji małżeńskich

to mamy taki zwyczaj, który wyszedł nam całkiem spontanicznie
kilka lat temu i trzyma się do dziś,
że wszystko robimy razem.

śmiesznie to czasem wychodzi, bo nawet jak mam wolny dzień od pracy,
to czekam na Sebastiana, żeby razem z nim zrobić zakupy.

rozdziela nas tylko praca, i tylko na konieczne minimum,
choć czasem godziny pracy zupełnie nam się nie pokrywają.

razem idziemy do biblioteki,
razem robimy zakupy,
razem idziemy na spacer z psem,
gotujemy, jemy, kąpiemy się.
czasem nawet maile piszemy razem.
wtedy nam najłatwiej na gorąco wszystko:
ustalać (choćby po drodze),
pamiętać (każdy zna swoją wersję listy na zakupy i razem to się łączy, osobno zawsze czegoś brakuje  ),
szybko coś zrobić, bo co cztery ręce to nie dwie (chyba że stoimy w kolejce w US)
romantycznie pospacerować w ciszy z psem,
no a te kąpiele... sami wiecie 

nie ma niedomówień, zapomnień, obwiniania w stylu "bo znów zapomniałeś".
poczucia zduszenia czy zależności od osoby też nie ma,
tylko wielka Radość z bycia razem.

Jak to czytam, to mi w sercu ścisnęło. Wierzę, że mój czas jeszcze nadejdzie.  Podzielam zdanie Krzysia. Żadnych podziałów w obowiązkach.

W 100% się z Tobą zgadzam, Adamie. Każdy związek jest niepowtarzalny i nie powinno się przykładać jednej miary do wszystkich.

Pozdrawiam weekendowo!
Krzysiek

Obowiązki najczęściej rozdziela samo życie.
Z praktyki i doświadczenia swojego 38-letniego małżeństwa wiem, że jakiekolwiek ustalenia w tym temacie są najczęściej sztucznym tworem. Mój  Małżonek zabierał się do przygotowania obiadu jeśli ja jeszcze nie wróciłam z pracy i odwrotnie: ja chwytam za odkurzacz, jeśli leci ważny mecz w tv (żartuję oczywiście - mecze często oglądamy razem )
Ale nie wszystkie czynności można wykonywać wspólnie, chociaż JEŚLI można, to jest to piękne... i nie zawsze trzeba się trzymać ścisłego podziału na męskie i kobiece "obowiązki"; a w naszym przypadku nawet odpoczynek nie zawsze był (i jest) możliwy wspólny, co wcale nie jest takie złe, bo od siebie też należ czasem odpocząć (byle bez przesady)  .