To że jestem protestantem chyba wszystkim jest wiadome. Powiem szczerze jakiś czas temu zamierzałem wystąpić z denominacji do której zapisałem się w wieku szesnastu lat. Gdyż były ( i nadal; są) rzeczy, trendy z którymi do końca nie zgadzam się.  Powiem że był to mój problem.

Dzięki, Cyprysie, za konkretną odpowiedź. Zaciekawiły mnie te problemy, o których wspominasz, a które doskonale wpisują się w nowo otwarty wątek w dziale Ekumenii. Jeśli zaś chodzi o wysyłany drogą prywatną plik, może warto jednak w paru zdaniach tutaj go streścić, bo dobrze by było, byśmy pewne rzeczy mogli zgłębiać wspólnie...

Dla mnie przypowieść ta mówi żebyśmy nie dokonywali sami weryfikacji, kto jest prawdziwym uczniem a kto udawanym.

Kąkol/grzech/ jak i pszenica/łaska/ jest we nie.To moje życie jest tym polem gdzie razem dojrzewa grzech i łaska.Widzę,że wielu z nas chciało by już być polem bez kąkolu/grzechu/ale tak się nie da.Być pszenicą to być Chrystusem,a być Chrystusem to upaść na kolana i dać się ukrzyżować/ukrzyżować swój grzech/.                            janusz.f.

Jednak w pojęciu kąkolu bliższy jestem stanowisku, że ten chwast rośnie w nas samych - oczywiście u jednego będzie to wypielęgnowane pole z pojedynczymi chwastami, u innego małpi gaj zielska. A jednak i tam może czasem skiełkować jakieś źdźbło pszenicy - i tam jest nadzieja, że narodzi się jakieś ziarno...

Niby zgadzamy się, prawie, prawie...

Ja jednak pszenicę rozumiem jako coś zupełnie czystego. Człowieka który został usprawiedliwiony i omyty krwią Syna Bożego. W sercu takiego człowieka może pojawić się coś niewłaściwego, lecz nie jest to kategoria pełnego kąkolu. Jest to grzech, który niezwłocznie zostaje wyznany i przebaczony. Ktoś kto umarł dla grzechu ( Rz 6;11) , ale jeśli pojawi się  coś z czego może wykształtować  się kąkol, to należy przyjść do orędownika, JEDYNEGO  POŚREDNIKA   do Ojca (1 J 2;1 ).
Bo przecież zarówno pszenica jak i kąkol nie osiąga  od pierwszej chwili dojrzałości.
Porównanie ludzi do pszenicy, dowodzi że podlegają oni dojrzewaniu. Człowiek nawraca się, Bóg daje mu nowe serce, lecz ciągle żyjąc  tu na ziemi narażony jest na grzech. Dorasta do wymiarów Chrystusowych (Ef 4;13) .
Pojmuję to zagadnienie w bieli i czerni, nie dopuszczam czegoś  takiego że jest się nowym stworzeniem  tak nie do końca.

Można zanegować mój wniosek historią nawróconego czarnoksiężnika z Dz 8. Myślę jednak że nie był on trochę pszenicą i trochę kąkolem. Przecież właśnie charakterystyką kąkolu jest to że wygląda PRAWIE jak pszenica. A jak mówiła kiedyś reklama telewizyjna”prawie robi wielką różnicę”

No własnie, tylko czy można z kąkolu uczynić pszenicę? To pytanie powinno nam podsuwać myśl, co w Biblii należałoby nazwać kąkolem. Kąkolem jest moja i Twoja grzeszna natura (to jedno ujęcie), ale kąkolem możemy też nazwać (to odniesienie, jak widzę, bardziej Ci odpowiada) ludzi przyznających się do Boga, a jednak w swym sercu Go negujących. Jednakże stosując to drugie odniesienie, trzeba mieć na uwadze jego doraźny charakter (tzn. ci ludzie w danej chwili sa kąkolem, w któej czynią przewrotność), bo przecież droga do nawrócenia wciąż jest przed nimi otwarta.

Zgadzam  się że  :)jest   wciąż szansa dla KAŻDEGO żeby się opamiętał-odwrócił od czynów  wielbiących jego samego-zmienił myślenie.                                         Postrzeganie Boga i człowieka. Uważam że na tym polu jest (tzw. pies pogrzebany). Chociaż nikt do  tego się nie przyzna. Chodzi mi o rozróżnianie, WYRAŹNE wyodrębnienie szacunku dla ludzi godnych, a szacunku dla Boga.

Te dwa aspekty kąkolu  są dla mnie tak samo ważne. Twój odbiór że naciskam tylko na znaczenie  grupy ludzi jest mylny. Myślę że kąkol najpierw pojawia się w sercu, i jeśli znajdzie dobre warunki rozwoju to rozmnaża się tworząc  jakąś społeczność.

Zauważam jeszcze coś takiego:
W moim przekonaniu kąkolu nie stanowią ludzie nie znający Boga, lecz ludzie bezbożni. Znaczy tacy którzy znają Boże prawdy lecz  NIE żyją według nich ( Psalm 50).

Aby zmienić swój status z KĄKOLU na PSZENICĘ, potrzeba niekiedy sporo czasu, czasami jedno wydarzenie zmienia wszystko, jak w przypadku Saula ( Dz 9). Zawsze jednak  MUSI   być to widoczne ! (Mt 5;16   1 Tym 4;15).