Dziś rano kolejny raz zetknąem się z "Hymnem do słońca". Święty Franciszek wyraża w nim chwałę Boga przez brata słońce. Dalej głosi radość przez brata księżyc, siostry gwiazdy oraz siostrę i matkę ziemię (siostrę - bo dzielimy z nią los, matkę - bo czerpiemy z niej fizyczny pokarm)... Pośród wielu "sióstr" odnajdujemy również śmierć cielesną - siostrę, bo daje nam wszystkim braterstwo wspólnego przez nią przejścia, a myśl o niej uwalnia nas od materialnego zabiegania...

Świat, który w czasach św. Franciszka wydawał się szczególnie wrogi, w takim podejsciu do życia został jakby oswojony przez świadomość wspólnego pochodzenia, przez dotknięcie tajemnicy stworzenia (bo przecież cały Hymn przez bogatą metaforykę odnosi się do samego Stwórcy). Świat został w nim również oswojony przez miłość, dzięki której (i w której) nic nie jest straszne i wszystko nam wolno (słowa św. Pawła) - bo to właśnie miłość dyktuje wszelkie natchnione Pisma i stanowione Prawo, a nie odwrotnie.

Tak więc Hymn, który w innych okolicznościach mógłby zostać odebrany jako dzieło bałwochwalcze, wręcz panteistyczne, w istocie stał się szczerym wyrazem miłości Boga przez jego stworzenie. Dlatego jest właśnie kierowany do słońca, a nie do jakiegoś enigmatycznego kosmosu. Słońce od zarania chrześcijaństwa było symbolem Chrystusa. Pamiętali to jeszcze bieszczadzcy Bojkowe, którzy sadzili kwiaty o słonecznych skojarzeniach, np. smotrawę czy oman, pod kapliczkami poświęconymi Chrystusowi. Bo właśnie słońce wyrażało objawienie Słowa Żywego, czyli greckiego Logosu...

Ale też słońce było zawsze wyrazem radości i nadziei, której nic nie jest w stanie zakłócić. Można być wtrąconym do ciemnego lochu, ciemne chmury mogą kłębić się nad nami, może nas ogarnąć prawdziwa noc polarna ...a Słońce wciąż niezmiennie będzie źródłem blasku, którego z tęsknotą wyczekuje nasza dusza - bo wie, że ono jedno nigdy nie gaśnie.

Jeszcze takim nowoczesnym porównaniem pozycji Boga i człowieka jest, stacja wysyłająca fale i talerz  odbiorczy tzw. satelita. Czasza anteny satelitarnej musi być precyzyjnie nakierowana na właściwe fale, żeby był odbiór.

To porównanie wskazuje na bardzo ważną cechę ralacyjności człowiek-Bóg, mianowicie ujmuje konieczność precyzyjnego nakierowania się na głos Boga, zestrojenia swej drogi z Jego powołaniem. Takie wschłuchanie musi wyeliminować wszelkie szumy otoczenia (tak jak antena przestaje działać, gdy się różne fale nakładają). Cieszę się, Cyprysie, że zechciałeś mi towarzyszyć w tym wejściu w język metafory.

Ale przy okazji pojawia się jeszcze jedna refleksja, która dotyka wszystkich tego rodzaju porównań. One nigdy nie będą oddawały całości zagadnienia, odsłaniając jedynie jego konkretny aspekt. Przyjrzyjmy się choćby tym dwom, użytym przez nas symbolom: słońcu i antenie. Słońce wschodzi, czyniąc dzień, daje życiodajne ciepło i światło, ale nie jest w stanie objawić swego OSOBOWEGO oblicza, nie może powierzyć się człowiekowi (jak Bóg powierzył się w Jezusie).

Podobnie jest z antenom - symbol doskonale funkcjonuje w opisaniu procesu "dostrojenia się do odpowiedniej fali", ale już przestaje się sprawdzać, gdybyśmy chcieli snuć dalej odniesienia do wzajemnej relacji Boga i człowieka (antena działa jednokierunkowo). To oczywiście nie przekreśla wartości użytych metafor, ale wskazuje na sposób ich odczytywania. Kto raz wejdzie w język symbolu, temu trudno z niego później rezygnować. To swoista poezja, która potrafi odsłaniać Prawdę. Wiedział o tym król Dawid. Jeszcze raz Ci dziękuję!