Dlaczego w listach św. Pawła tak mało jest odniesień do dawnych tradycji żydowskich (choć przecież Paweł jak żaden inny uczeń te tradycje znał, a historia pokazuje, że pierwsze gminy chrześcijańskie były w dużym stopniu na judaizmie oparte). Widać w tym wyraźnie próbę wyjścia poza ciasny krąg hermetyzmu religijnego, co było oczywistym kierunkiem wytyczonym przez Chrystusa. To właśnie dzięki Pawłowi Dobra Nowina mogła tak szybko obejmować coraz to nowe kręgi kulturowe. Dopiero w późniejszych wiekach nastąpiła swoista rejudeizacja Kościoła, na co wskazują liczni teologowie. Chrześcijaństwo zaczęło się coraz bardziej instytucjonalizować poprzez oparcie na rzymskim porządku prawnym z jednej strony i celebryzacji sfery sacrum z drugiej.

Obecna sytuacja przypomina mi ogromnie przeładowany pociąg, w którym przez wieki podoczepiano coraz to nowe wagony wypełnione zaleceniami różnych systemów: etyczno-prawnego, dogmatyczno-wyobrażeniowego, celebracyjno-praktycznego itd., itp. Nie chcę w żaden sposób negować bogactwa tradycji, do której sam chętnie sięgam i cieszy mnie tak szeroka oferta dróg duchowych, jakie mogę w niej znaleźć. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy: 1) próbujemy wszystkie te wagony podpiąć pod jednego człowieka (który nigdy ich nie uciągnie), 2) wskazujemy innym, które z tych wagonów są ważniejsze (narzucając np. rozbudowany ryt celebracji komuś, kto nigdy w tym się nie odnajdzie).

Święty Paweł był zadeklarowanym przeciwnikiem legalizmu i prymatu formalizmu nad duchem miłości. A przecież była to tylko kontynuacja nauki Chrystusa. We wczesnych czasach instytucjonalizacji Kościoła wizja Boga rysowana była na wzór absolutnego władcy Orientu, zaś w czasach renesansu i później wizerunek ten przeobraża się we władcę konstytucyjnego, z mnóstwem skodyfikowanych zasad i ekonomicznych zależności. Nawet śmierć Chrystusa w języku teologii nabrała charakteru jakiegoś szczególnego „środka płatniczego”, co również staje się bardziej schedą rzymskiego prawa, niż Pawłowego języka miłości. Jezus, a za nim Paweł wskazywali na Boga TAJEMNICY i PARADOKSU, zaś w tradycji Kościoła zdaje się zwyciężać Bóg LOGIKI i PRAWA. A może tak właśnie ma być? Aby każdy z nas mógł przejść osobistą drogę od zastanego wizerunku do odkrytej Transcendencji?...

Dlaczego w listach św. Pawła tak mało jest odniesień do dawnych tradycji żydowskich (choć przecież Paweł jak żaden inny uczeń te tradycje znał, a historia pokazuje, że pierwsze gminy chrześcijańskie były w dużym stopniu na judaizmie oparte). Widać w tym wyraźnie próbę wyjścia poza ciasny krąg hermetyzmu religijnego, co było oczywistym kierunkiem wytyczonym przez Chrystusa.

Adamie,pozwól,że będę innego zdania.Ja dostrzegam w listach Świętego Pawła niespotykaną harmonię a jednocześnie duchowe korzenie Jego twórczości.Nie wiem skąd w Tobie ten niedosyt biblijnej tradycji w twórczości Pawła,która zakorzeniona jest w historii biblijnego Izraela.Chrystus jest jedyną odpowiedzią na na życie postaci Starego Testamentu,których życie ukryte było w czasie. My znamy tą odpowiedź i dlatego ma sens odnajdywania siebie w biblijnych postaciach Starego Testamentu. Rozumieli to pierwsi Chrześcijanie w katechumenacie przed chrzcielnym.

Obecna sytuacja przypomina mi ogromnie przeładowany pociąg, w którym przez wieki podoczepiano coraz to nowe wagony wypełnione zaleceniami różnych systemów: etyczno-prawnego, dogmatyczno-wyobrażeniowego, celebracyjno-praktycznego itd., itp. Nie chcę w żaden sposób negować bogactwa tradycji, do której sam chętnie sięgam i cieszy mnie tak szeroka oferta dróg duchowych, jakie mogę w niej znaleźć. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy: 1) próbujemy wszystkie te wagony podpiąć pod jednego człowieka (który nigdy ich nie uciągnie), 2) wskazujemy innym, które z tych wagonów są ważniejsze (narzucając np. rozbudowany ryt celebracji komuś, kto nigdy w tym się nie odnajdzie).

Adamie,Chrystus jest jak lokomotywa,która pcha pociąg/nas/. Tak ja Go widzę w swoim,wyhamowanym przez siebie życiu.Był czas kiedy widziałem Go z przodu. Próbowałem dotrzyma tępa.Nie dałem rady. Dzisiaj bardziej dostrzegam Go z tyłu,za sobą.On wie,że ostatnich gryzą "psy" i dlatego więcej Go z tyłu niż z przodu.

Jezus, a za nim Paweł wskazywali na Boga TAJEMNICY i PARADOKSU, zaś w tradycji Kościoła zdaje się zwyciężać Bóg LOGIKI i PRAWA.

Adamie,Jezus Chrystus i Paweł to odkrycie tajemnicy przed,którą musieli umierac wielcy Starego Zakonu.Oni również żyją w nas na miare naszego szukania życiowego kierunku.                               Pozdrawiam Cie i dziękuję za ten wątek                   Janusz

Ciekaw natomiast jestem, w którym punkcie Paweł podnosi doniosłość tradycji - czy jest w Piśmie coś na ten temat? Jestem autentycznie zaciekawiony, bo może coś przeoczyłem? Wystarczy mi jeden przykład.

Adamie;" Pochwalam was, bracia, za to, że we wszystkim pomni na mnie jesteście i że tak, jak wam przekazałem, zachowujecie tradycję" 1Kor 11,2."                 Nakazujemy wam, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście stronili od każdego brata, który postępuje wbrew porządkowi, a nie według tradycji, którą przejęliście od nas" 2Tes 3,6.            I nieco wcześniej Paweł pisze tak;" Przeto, bracia, stójcie niewzruszenie i trzymajcie się tradycji, o których zostaliście pouczeni bądź żywym słowem, bądź za pośrednictwem naszego listu" 2Tes 2,15.                                janusz

Paweł głosił naukę Jezusa, a Jezus jak wiemy, obalał tradycje, nawyki i myślenie faryzeuszów.

Sebastianie,przecież tradycja to też nauka. Nie sposób przeciwstawic te dwa bratnie sobie słowa. Jezus Chrystus jak najbardziej był wierny tradycji żydowskiej i wcale ją nie negował.Przeciwstawiał się tradycji faryzejskiej a nie tradycji swoich przodków.Urodził się w tradycyjnej rodzinie żydowskiej.Został ofiarowany w ósmym dniu zgodnie z tradycją.Obrzezany według tradycji żydowskiej.Synagoga w Nazarecie to Jego szkoło gdzie zdobywał tradycyjne nauki.Co roczne pielgrzymki do Jerozolimy i umiłowanie świątyni . Znajomośc Pism i Psalmów na pamięc. Jezus Chrystus urodził się Żydem i umarł jak Żyd. Jego całe życie jest ożywieniem/wcieleniem/tradycji przodków. Znasz na pewno biblijne drzewo genealogiczne Jezusa i właśnie z niego wyrasta nauka/tradycja/Chrystusa.

Poza tym Janusz powyrywał te wersety z całości i one  nabierają zupełnie innego sensu i wymiaru pod swoje myślenie. Tak wyrwane faktycznie nam najbardziej by pasowały do swoich racji. Natomiast w całości zachowane w Słowie nam danym, od Boga przekazują oryginalny sens.

Sebastianie,nie sposób w jednym poście ogarnąc całości Słowa.Wybrane wersety są na życzenie Adama.Męczą Cię przecież długie posty. Na początek warto zadac sobie pytanie; jaka jest różnica między tradycją a nauką?Poza tym zbyt gwałtownie mnie osadzasz i podejrzewasz o zła wolę. Moje myślenie? Śmiechu warte .

Tak właśnie postępuje świat (nie mam na myśli Janusza, choć Ty Januszu  i my wszyscy także musimy mieć pokorę przed Słowem i być ostrożni), że wyrywa kawałki Biblii dla swoich racji, a inne niepasujące do koncepcji odrzucają. I rodzą się różne koncepcje i religie.

Sebastianie,czego lub kogo Ty się lękasz? Odwagi,młdzieńcze,Jezus Chrystus jest po Twojej stronie.                              janusz

Co do tradycji żydowskiej, obrzezanie napletka przez Pawła zostało zamienione na obrzezanie serca.

Sebastianie,obrzezanie serca nie jest pomysłem Pawła lecz zostało zaczerpnięte z tradycji biblijnej/żydowskiej/. Zobacz sam;                      Obrzezanie serca/Pwp 10.12-22/

12 A teraz, Izraelu, czego żąda od ciebie Pan, Bóg twój? Tylko tego, byś się bał Pana, Boga swojego, chodził wszystkimi Jego drogami, miłował Go, służył Panu, Bogu twemu, z całego swojego serca i z całej swej duszy, 13 strzegł poleceń Pana i Jego praw, które ja ci podaję dzisiaj dla twego dobra. 14 Do Pana, Boga twojego, należą niebiosa, niebiosa najwyższe, ziemia i wszystko, co jest na niej. 15 Tylko do twoich przodków skłonił się Pan, miłując ich; po nich spośród wszystkich narodów wybrał ich potomstwo, czyli was, jak jest dzisiaj. 16 Dokonajcie więc obrzezania3 waszego serca, nie bądźcie nadal [ludem] o twardym karku, 17 albowiem Pan, Bóg wasz, jest Bogiem nad bogami4 i Panem nad panami, Bogiem wielkim, potężnym i straszliwym, który nie ma względu na osoby i nie przyjmuje podarków4. 18 On wymierza sprawiedliwość sierotom i wdowom, miłuje cudzoziemca, udzielając mu chleba i odzienia. 19 Wy także miłujcie cudzoziemca, boście sami byli cudzoziemcami w ziemi egipskiej. 20 Bójcie się Pana, Boga swego, Jemu się oddajcie, służcie Mu i na Jego imię przysięgajcie. 21 On waszą chwałą, On waszym Bogiem, On dla was uczynił te rzeczy straszliwe, które widziały wasze oczy. 22 W liczbie siedemdziesięciu osób zstąpili przodkowie wasi do Egiptu, a teraz Pan, Bóg wasz, uczynił was licznymi jak gwiazdy na niebie.                                      janusz

Widzę, że wywiązała się bardzo ciekawa dyskusja i dziękuje Wam, że poszliście w konstruktywnym kierunku, szukając raczej rdzenia Pawłowego przesłania, niż pojedynkując się na słówka (które, jak widać, w różnych przekładach inaczej bywają używane).

Dziękuję Tobie, Januszu, że zadałeś sobie trud, aby znaleźć te cytaty (odpiszę je sobie i dokładnie rozważę przy lekturze Biblii). Ale też dziękuję Sebastianowi, bo całym sobą czuję, co chciał powiedzieć. Tak naprawdę jestem przekonany, że nie ma tu między nami żadnego sporu, bo znając Janusza, wiem, że nie obstawałby przy bronieniu jakiejś formalistycznej tradycji. Chodzi więc o takie jej rozumienie, aby umieć rozgraniczyć literę Prawa od litery Ducha - tak, jak to robił sw. Paweł.