Często się zdarza (nawet dzisiaj na tym forum miało to miejsce), że wielkie wspólnoty chrześcijańskie - takie jak kościół katolicki, ewangelicki czy prawosławny - oceniane bywają jako zgromadzenia ostygłe, bez wiary i ducha. Starając się zrozumieć osoby, które formułują podobne zarzuty, przyznaję rację, że tak faktycznie to z pozoru wygląda. Jednak aby uniknąć tu pewnych uproszczeń, spróbuję użyć pewnego porównania...

W oceanach zdarzają się wody płytkie - takie z bajecznie kolorowymi rafami, pełne życia i słońca, o krystalicznej wodzie. Jednak przeważająca cześć oceanu to wody głębokie, gdzie na powierzchni pływają "bezmyślne" ławice śledzi a wzburzone fale często unoszą rozmaite odpadki, zabójczą ropę, czy wszelką szumowinę. Ktoś patrząc z brzegu, tak właśnie postrzega ocean. A gdyby tak zajrzał głębiej?...

W życiu duchowym chrześcijaństwa są również "urocze zatoczki" ze słonecznymi plażami, które jednak najłatwiej jest zanieczyścić; najsilniej działają tu zmiany temparetur i wszelkiego rodzaju żywioł. Wody te najszybciej wysychają - słowem są bardziej podatne na wszelkie zmiany. Oczywiście dopóki życie na ziemi jest stabilne, dopóty te właśnie miejsca najbardziej będą przyciągać turystów.

Zajrzyjmy jednak do "odpychającej" głębiny oceanu - znajdziemy tu miejsca odstraszające mrokiem (im więcej się rozmyśla, tym bardziej odsłania się ludzka niewiedza i bezradność); panuje tu ciśnienie, które miażdży wszystko, co próżne (im więcej pustki wewnątrz, tym większa siła niszcząca). Ale może właśnie dlatego głębiny uczą pokory. Uczą też prawdziwej ufności, bo pokarm spada tam z wyłącznie z odległej powierzchni, więc wszelkie stworzenia mogą tylko trwać w nadziei, że tego "chleba" nigdy nie zabraknie...

Adamie, na Twoje porównanie patrzę tak:
Każdy ocean złożony jest z wielu kropelek. Te kropelki muszą być zdrowe, znaczy że zawierają skład odpowiadający składowi życiodajnej wody. Gdyby te wszystkie kropelki były zatrute, to nie byłoby tam życia. Każde zbiorowisko zdominowane jest przez zdrowe cząstki. Tylko wówczas możemy mówić o zdrowym-normalnym zbiorniku, jeżeli przeważają te zdrowe kropelki. W zbiorniku gdzie przeważają kropelki skażone, nie ma życia.
Zaglądamy głębiej i widzimy zdrową wodę. Oby tak było w życiu społeczności religijnych. Lecz wiemy że tak nie jest.
Jeśli zauważamy jakieś brudy w zbiorniku, to staramy się je usunąć.  Czasami jest to jednak niemożliwe. Są przecież akweny nieużyteczne, zatrute.                                                                                                           Postrzegam kwestię tych oceanów-skupisk religijnych, tak. Bóg doprowadzi swoje dzieło do końca, ale czy to dzieło wytrzyma próbę ognia?
Biblijnym przykładem tego zagadnienia jest żniwo opisane przez Jezusa w 13 rozdziale ewangelii Mateusza.

Rebus pisze że co Bóg rozpoczął to też dokończy. Jest wspaniała obietnica, jednakże nie zapominajmy że mamy wciąż wolną wolę i ciało  z którym ciągle musimy walczyć, jeśli chcemy wytrwać do końca i zachować wiarę.
 Jeżeli dzieło, to co głosimy, ale przede wszystkim jak żyjemy jak postępujemy czyli nasze uczynki, w oczach Bożych okażą się dobre, to nagrodę odbierzemy. Jednak jeśli nasze życie będziemy prowadzić według naszej sprawiedliwości, to wówczas będziemy zawstydzeni.

Albowiem fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus.  A czy ktoś na tym fundamencie wznosi budowę ze złota, srebra, drogich kamieni, z drzewa, siana, słomy,  to wyjdzie na jaw w jego dziele; dzień sądny bowiem to pokaże, gdyż w ogniu się objawi, a jakie jest dzieło każdego, wypróbuje ogień. Jeśli czyjeś dzieło, zbudowane na tym fundamencie, się ostoi, ten zapłatę odbierze; jeśli czyjeś dzieło spłonie, ten szkodę poniesie, lecz on sam zbawiony będzie, tak jednak, jak przez ogień.
[ 1 Kor 3,11-15 BW ]

Im bliżej Pana jestem, tym bardziej odkrywam pracę Jego nad innymi. Wczesniej, jak byłem dalej od Pana, to widziałem płytki Kościół. Obecnie nauczył mnie i dalej uczy odrzucania pychy, dumy i ambicji.

Słusznie mówisz, Sebastianie - z daleka wszystko wydaje się płytkie. Trzeba zawsze podejść bliżej. Z zewnątrz witraże kościelne wydają się brudne, ciemne i nieczytelne, trzeba wejść do środka, by odkryć ich prawdziwą rzeczywistość... Wiem, że nie każdy uznaje obrazy - również te na witrażach (Choć te nigdy nie były obiektem kultu, a jedynie środkiem ekspresji - i tak chcę je traktować w tej wytpowiedzi). Odrzucenie pychy - to, o czym piszesz - polega również, jak myślę, na wyzbyciu się przekonania o swej jedynej słuszności. Oczywiście nie należy tego mylić z duchowym zagubieniem, z brakiem pewności w kroczeniu Bożą drogą. Chodzi tylko o próbę spojrzenia na świat oczami drugiego, aby go lepiej zrozumieć. Coś, co odnajduję coraz częsciej również w Twoich wypowiedziach, a co mnie bardzo cieszy!

Adamie, na Twoje porównanie patrzę tak:
Każdy ocean złożony jest z wielu kropelek. Te kropelki muszą być zdrowe, znaczy że zawierają skład odpowiadający składowi życiodajnej wody. Gdyby te wszystkie kropelki były zatrute, to nie byłoby tam życia. Każde zbiorowisko zdominowane jest przez zdrowe cząstki. Tylko wówczas możemy mówić o zdrowym-normalnym zbiorniku, jeżeli przeważają te zdrowe kropelki. W zbiorniku gdzie przeważają kropelki skażone, nie ma życia.

Ciekawe porównanie, Cyprysie - jestem Ci wdzięczny, że zechciałeś pociągnąć dalej tę wodną metaforykę. To prawda - jedna kropla potrafi czasem skazić cały zbiornik. Myślę jednak, że z ludźmi bywa inaczej niż z wodą. Trudno nam separować się od "zatrutych cząstek". Jezus świadomie wchodził w sam środek tego zepsucia. Kościół też bywa od wewnątrz różny -czasem znajdujemy w nim blask Bożej chwały, innym razem gnijące pokłady pożądań, pychy i bałwochwalstwa... Wiesz w jaki sposób najskuteczniej oczyszcza się wodę? Przez dostarczenie tlenu. Tym tlenem jest Dobra Nowina, którą winniśmy nieść przede wszystkim do tych "osadów dennych zanieczyszczeń"...

...Jedni zbliżali się by słuchać, inni szemrali...Ewangelia wg św. Łukasza (15,1-32). Są to przypowieści przedstawiające Boga jako tego, kto wychodzi do człowieka i szuka człowieka, by go przybliżyć ku sobie. To wyjście Boga ku człowiekowi, jakie dokonało się w Jezusie Chrystusie jest swoistym przewrotem wszystkich relacji.
Dokonało się ono najpierw już przez Jego Wcielenie, następnie przez Jego bycie wśród ludzi, przez Jego cuda i nauczanie i wreszcie przez to, że stał się tak dostępny dla każdego człowieka, że mogliśmy Go ukrzyżować i On na to pozwolił. Przyzwolenie ze strony Boga na ukrzyżowanie Syna Bożego jest najbardziej wymownym gestem zbliżenia się Boga do człowieka. Jest to najbardziej wymowny znak i gest, czy wprost dzieło Boga, w których dokonało się szukanie człowieka przez Boga i zaoferowanie człowiekowi dostępu do Boga.Nie wszystkim to się podobało i  nie wszystkim nadal się podoba. Człowiek bowiem, który jest przekonany o swoich racjach i słuszności nie będzie słuchał, lecz raczej będzie krytykował i szemrał przeciwko takiemu Bogu, który przychodzi do człowieka, by go za darmo całkowicie ze swojej łaski ratować. Kto ma świadomość swoich zasług, swoich słuszności, z trudnością przyjmie to, co jest prawdziwą łaską. Wydaje mu się bowiem, że jego trud i jego słuszność itp. jakby się nie liczyły wobec tego, co inni otrzymują za darmo. 

Zbliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy,
aby Go słuchać.
Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie:
«Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi»  (Łk 15,1n). 

Tak oto kształtują się dwie grupy ludzi. Tak kształtują się dwa typy podejścia do Boga i do człowieka. Jedni to ci, którzy mają świadomość swojej grzeszności, swoich braków i wszystkiego, co stawia ich jakby w słabej pozycji wobec Boga i bliźniego. Drudzy to ci, którzy z racji swoich przekonań i swoich uczynków zdają się być – szczególnie we własnym mniemaniu – ludźmi poprawnymi, którzy uważają, że z własnej pozycji własnego doświadczenia mogą się wypowiadać o innych, krytykować czy szemrać.
1. Zbliżali się wszelcy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać
Celnicy to poborcy podatków. Byli oni uważani za ludzi niesprawiedliwych skorumpowanych, za zdzierców i kolaborantów władzy szczególnie obcej władzy, jak to miało za czasów Jezusa podczas okupacji rzymskiej. Byli w oczach ludu a w szczególności w oczach faryzeuszy i wszelkiego rodzaju zelotów (gorliwych obrońców tożsamości narodowej) za publicznych grzeszników. Ściągali podatki Ne rzecz obcej władzy.To ściąganie podatków nie było objęte systemem wykazów, jak to bywa dzisiaj. Dokonywało się ono na zasadnie dzierżawy miejsc podatkowych na drogach handlowych i różnego rodzaju punktach, gdzie odbywał się handel czy przemieszania towarów. Dzierżawca takiego „punktu” podatkowego (komory celnej) miał odprowadzić do przedstawicieli władzy odpowiednią sumę stosownie do miejsca, na którym wykonywał swój urząd poborcy, a nadwyżka zebranych przez niego pieniędzy pozostawała dla niego. Było więc oczywiste, że każdy poborca podatkowy robił wszystko, co możliwe, aby zebrać jak najwięcej, żeby po zapłaceniu dzierżawy jak najwięcej zostało dla niego. Już sam fakt zbierani podatków dla władzy, szczególnie obcej i okupującej, był powodem wystarczającym do negatywnego spoglądania na tych ludzi. Gdy do tego dochodziła jeszcze ich wola wyciągnięcia jak od poddanych jak największych sum podatkowych, to możemy łatwo sobie uświadomić, że byli oni postrzegani prze ludzi jak grzesznicy, zdziercy i przeniewiercy. Byli więc bogatymi, którzy z trudnością mogli wchodzić w normalne relacji z innymi mieszkańcami.Do Jezusa zbliżali się właśnie tacy i ci, który Ewangelista nazywa grzesznicy. Chodzi o wszystkich, którzy nie zachowywali Prawa tak, jak w danym okresie i miejscu było to interpretowane przez faryzeuszy. Można więc w pewnym sensie powiedzieć, że to byli ci, którzy w opinii wiodącej grupy społecznej czyli także urabiającej opinię byli publicznymi grzesznikami. Wobec nich wszyscy prawi, faryzeusze utrzymywali stosowny dystans.Jezus nie tylko pozwalał im zbliżać się do siebie, ale to oni stanowili w dużej mierze Jego audytorium. To oni zbliżali się z nastawieniem, aby go słuchać. Inni, często słuchali Jezusa, by Go pochwycić na słowie, by Go oskarżyć. Szemrali przeciwko Niemu.
2 Faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrali
To ich szemranie nie było zwykłym szemraniem, lecz miało podkład religijny. Ich przekonania religijne i poczucie własnej sprawiedliwości niejako wewnętrznie prowadziło ich do dystansowania się od tych, którzy nie zachowywali Prawa i byli postrzegani za grzeszników.Postawa Jezusa a w szczególności Jego otwarcie na tych ludzi, którzy byli uważani za grzeszników powodowała więc zgorszenie i szemranie. Była też powodem oskarżeń i wyszukiwania powodów do tego, by Jezusa jakby zneutralizować w tym Jego działaniu. Jezusa postawa i Jezusa działanie było bowiem w ich oczach zachwianiem ich systemu prawości i religijności, jaki wyznawali i uprawiali. Nie chodziło więc o zwykłą zazdrość, że do Jezus lgnęli ludzie, ale chodziło o to, że Jezus przedstawiał i objawiał Boga, który okazywał się inny, niż ten, którego oni sobie wyobrażali i któremu służyli przez swoje zachowanie Prawa i swoje różnego rodzaju postawy zwyczajowe i uczynki. Oni dostrzegali, że Jezus wstrząsa ich ułożonym światem religijnym i społecznym. 
3. W dzisiejszym świecie
W dzisiejszym świcie chodzi też o właściwy obraz Boga. Czy to ma być Bóg instytucji kościelnych i zachowania Prawa w rozumieniu ludzkim, czy też Bóg, który zbliża się do człowieka, by go wyprowadzać z zagubienia. Takie podejście nie neguje potrzeby instytucji i potrzeby prawa. Stawia je jednak na drugim miejscu w służbie człowieka grzesznego, który chce powracać i który chce zbliżać do Jezusa i Go słuchać.Co więcej, chodzi o takie kształtowanie świadomości w Kościele, że dla każdego grzesznika jest miejsce jak najbliżej Jezusa. Naturalnie zawsze pod warunkiem, że jest gotów Go słuchać, że jest gotów wc :)hodzić we wspólnotę z grzesznikami (wszyscy nimi jesteśmy), którzy przez zbliżanie się do Jezusa i słuchanie go wchodzą w nawrócenie i tworzą Jego wspólnotę, Jego Ciało. Trzeba nam coraz głębszego uświadamiania sobie w Kościele tej prawdy o zaproszeniu do wspólnoty, która z racji bliskości Jezusa i słuchania Go, staje się miejsce (środowiskiem i łonem) odnowy człowieka i uzdrawiania go. Wokół tej tajemnicy winien koncentrować się nasz wysiłek . Powinniśmy zaś wystrzegać się wszelkiego szemrania z powodu udostępniania gotowym do słuchania grzesznikom miejsca blisko Pana.Niestety słyszymy także dzisiaj z tego powodu ze strony poprawnych i uważających się za sprawiedliwych sporo szemrania. Wiedzą ono bowiem bardzo często, jak powinien Pan Bóg traktować grzeszników...Prawdziwy Kościół to wspólnota odkupionych grzeszników...janusz f.

Tak oto kształtują się dwie grupy ludzi. Tak kształtują się dwa typy podejścia do Boga i do człowieka. Jedni to ci, którzy mają świadomość swojej grzeszności, swoich braków i wszystkiego, co stawia ich jakby w słabej pozycji wobec Boga i bliźniego. Drudzy to ci, którzy z racji swoich przekonań i swoich uczynków zdają się być – szczególnie we własnym mniemaniu – ludźmi poprawnymi, którzy uważają, że z własnej pozycji własnego doświadczenia mogą się wypowiadać o innych, krytykować czy szemrać.

Otóż zawsze gdy pojawia się pokusa wartościowania i oddzielania tych "prawdziwie wierzących" od tych, co zeszli z drogi Pana - zawsze wtedy mimowolnie wchodzimy w rolę sędziego. Oceniamy swych bliźnich, wydając osąd o ich pysze, egoizmie, bałwochwalstwie... Czyli jest w tym wyraźna pułapka, któej winniśmy się wystrzegać. Zostawmy osąd Panu, a sami starajmy się widzieć w innych raczej dobro niż zło...

Janusz przedstawił tu rzeczywistość, którą widzimy na co dzień. Dwie grupy ludzi, nawróconych i nienawróconych. Z kolei Adam ostrzega przed ocenianiem, bo pokusa taka jest możliwa. Wydaje mi się (zakładam), że ocenianie ludzi jest u chrześcijanina na początku drogi, na etapie niemowlęcym. Z czasem te ocenianie powoli umiera, a wchodzi (dojrzewa) gotowość głoszenia Ewangelii, następnie gotowość do wymarszu na wojnę w pełnym rynsztyku. Tego jeszcze nie doświadczyłem w sercu, ale myślę, że wymarsz na wojnę przeciw siłom ciemności w pełnym znaczeniu, to walka o duszę drugiego człowieka. Nie tylko głoszenie Słowa, a przede wszystkim mówienie mu prawdy w oczy wtedy, kiedy głos wroga mówi, że oberwiesz, że rzuci się na Ciebie, że gwałtownie zareaguje, ze złością, ze zniecierpliwieniem.

Pamiętacie zapewnie, pisałem niedawno o koledze, z którym pracuję. Ma on trudny charakter, w sercu ogromny zapas zniecierpliwienia, irytacji. Wiem dobrze, że to nie od niego idzie, a od tego, kto w nim mieszka. Z początku miałem strach, ducha bojaźni. Pan mnie wprowadza stopniowo w tę sytuację, bardzo mądrze. Chce, abym dogłębnie poznał "problem", jak to działa, jak mam walczyć, jak mam myśleć i co mam widzieć/ dostrzegać. Z dnia na dzień te wprowadzanie na teren wroga, czytaj poznawanie jego mocy, sposobu działania sprawia, że we mnie stopniowo znika strach, a pojawia się Duch odwagi i chęć działania. Chęć pomocy temu koledze i uświadomienia mu, w jakim jest miejscu. Ważne, aby się nie śpieszyć, bo to Jego wola musi się dokonać, nie moja. Ja mogę wszystko zepsuć niewłaściwą decyzją, dlatego tak ważna jest umiejętnosć słuchania serca. W sercu jeśli jest Duch Św. to "rozmowa" z kolegą powinna być w duchu miłości i delikatności, bez narzucania się. Demony, kiedy słyszą o Bogu, szaleją, co u człowieka wychodzi gniewem, irytacją, złością. Słowo wypowiadane w miłości sprawia, że zły się zawstydza i gwałtownie spada jego moc. Ucieka. Dlatego krzyż jest miłością. Odwagą i miłością. Do krzyża Pan nas przygotowuje stopniowo, trzeba mu na to pozwolić. Ważne, aby nie uciekać. Prędzej, czy póżniej trzeba go wziąć. Bardzo się cieszę, że któregoś dnia będę miał w sobie Ducha odwagi w pełni i wyruszę na wojnę. Pragnę innych ludzi obdzielić światłem, które jest we mnie. Alleluja!  


Ps. Chciałbym dopisać coś ważnego. Właśnie doszło mnie zrozumienie. Zaczynam widzieć ludzi inaczej. Widzę, jak się miotają w sieci zastawionej przez diabła. Nie ma ludzi gorszych i lepszych. Nie, są ludzie uwolnieni dzięki wierze, w której zaufali Bogu i są ludzie, którzy nie widzą, jak pójść do Boga, a chcą, są ludzie zupełnie nieświadomi prawdy i są ludzie, którzy zwyczajnie lubią zło. Więc jednak ocenianie ludzi  jest na etapie niemowlęcym. Z czasem umiera, to by się zgadzało, bo przecież im dłużej z Bogiem, tym bardziej serce się zmienia na obraz Jezusa. A w Nim jest tylko miłość, chęć ratowania każdej owieczki. Miłość nie ocenia, a działa. Poświęca swoją wygodę dla trudu zdobycia twierdzy szatana obramowującej serce drugiego człowieka. Po to jest w nas światłość, abyśmy je rozświetlili bardziej w ciemności, która wypełnia świat.

Jezus zobaczył celnika, imieniem Lewi, siedzącego w komorze celnej. Rzekł do niego: Pójdź za Mną. On zostawił wszystko, wstał i chodził za Nim. Potem Lewi wyprawił dla Niego wielkie przyjęcie u siebie w domu; a była spora liczba celników oraz innych, którzy zasiadali z nimi do stołu. Na to szemrali faryzeusze i uczeni ich w Piśmie i mówili do Jego uczniów: Dlaczego jecie i pijecie z celnikami i grzesznikami? Lecz Jezus im odpowiedział: Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników.  (Łk 5,27-32)
Jezus przyszedł do grzeszników, bo lekarza potrzebują chorzy, a nie ci, co się dobrze mają. A chorych jest bardzo dużo. Prawdę mówiąc chory jest każdy z nas. Wyleczyć jednak się mogą tylko ci, co zdają sobie sprawę ze swej choroby. Ci, którzy poproszą Lekarza o wyleczenie. Pomyślmy o tym. Może zamiast pokazywać palcami na innych, w jakim oni są okropnym stanie, popatrzmy wszyscy do lustra. Jak się tak dobrze przyjrzymy, może dojrzymy, że i z nami jest raczej kiepsko. I zamiast szemrać jak faryzeusze, poprosimy Jezusa, by i do nas przyszedł, tak jak przyszedł do celnika Lewiego...Pozdrawiam... :)janusz f.

Prawdę mówiąc chory jest każdy z nas. Wyleczyć jednak się mogą tylko ci, co zdają sobie sprawę ze swej choroby. Ci, którzy poproszą Lekarza o wyleczenie. Pomyślmy o tym. Może zamiast pokazywać palcami na innych, w jakim oni są okropnym stanie, popatrzmy wszyscy do lustra.

Dokładnie wyraziłeś, Janusz, moje myśli. Cała trudność tkwi w oddzieleniu NAPOMINANIA (które zawsze powinno być dyskretne) od WSKAZYWANIA (inaczej - piętnowania i odrzucania). Jeśli będziemy o tym pamiętać, to oczywiście nie ma w tym wątku żadnych rozbieżności, bo to, co powiedział Rebus i Cyprys i to, na co wskazała Hana, też jest do przyjęcia (choć nie rozumiem umniejszania "wiary ojców" - przecież Jezus jej nie odrzucał, przeciwnie - starał się ją spełniać, a jedynie negować to, co było wykroczeniem przeciwko miłości bliźniego).

Wyżej zacytowane przeze mnie wersety pochodzą z Biblii Warszawskiej 
W przekładzie Biblii Tysiąclecia brzmią one być może jeszcze bardziej zrozumiale;

Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga:
nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem stworzenia w Chrystusie Jezusie
do dobrych uczynków, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.