Zaczynam powoli nudzić się forum. Szkoda, że nic nie piszecie o sobie. O tym, co Bóg robi w Waszym życiu. Chciałbym trochę usłyszeć. To takie budujące. MI napisała słowa Sebastiana i bardzo mnie one ucieszyły. Czegoś takiego potrzebuję i myślę, że nie tylko ja. Nie czytam już innych wątków. Bo z dnia na dzień zmienia się we mnie, jak w kalejdoskopie. To co czuję, jest niesamowite. Widzę w sobie coraz większe nowe serce, natychmiast wyłapuję pychę i inne pragnienia pochodzące od ziarna grzechu. Oczywiscie grzeszę sekundami, bo nie zawsze uda mi się wyłapać myśli i odrzucić je. Niektóre już poszły, ale zdążę jeszcze uchronić siebie przed wprowadzeniem myśli w czyn. Od razu idę do Jezusa i przepraszam go za te myśli. Nasza relacja wchodzi w głębszy wymiar, gdyż w sposób naturalny poprzez wzrost nowego serca poddaję się więcej Duchowi Św. I czuję coraz częściej (głęboko), że jest przy mnie i nie gniewa się na mnie. To jest piękne. Stopniowo staję się Świątynią Ducha Św.
Zrozumiałem, że nie muszę się starać samemu zniknąć, aby we mnie był Bóg. W procesie przemiany serca to nastąpi samoistnie. Jedyne, co trzeba zrobić, to poddawać się dobrym pragnieniom i odrzucać złe.

 
Idąc przez miasto jak patrzę na kobiety, to wystarczy mi sekunda na spojrzenie, czy mi sie podoba, czy też nie. Nie podoba się i odwracam wzrok. Konkretna, naturalna decyzja. Wcześniej tego nie miałem. Jest to dla mnie niezwykłe, ale też bardzo komfortowe. To dzięki temu, że natychmiast moje serce wyczuwa ruchy przeciwnika i odrzucam je (pożądliwość). Możliwe jest patrzenie na kobietę normalnie, czysto.

Nie oszukujmy się, my mężczyzni jesteśmy wzrokowcami i "przedłużamy" spojrzenie. Można sobie wmawiać, że to tylko kilka sekund i na pewno sie nie cudzołożyło. Z perspektywy czasu i doświadczenia, jakie nabyłem, stwierdzam, że to było i jest cudzołóstwo, jak mężczyzna przedłuży spojrzenie zasłaniając się tłumaczeniem, że podobała mu się, albo, że czekał na jej spojrzenie odwzajemniające. To jest nieczyste pragnienie. Bo prawdziwy mężczyzna nie "gapi się" głupio, tylko po prostu podejdzie i zagada, albo odwróci wzrok z głęboką świadomością czystej decyzji. Bardzo dużo widzę na mieście panów, których spojrzenia mówią mi bardzo wiele, a takze ich zachowanie. Kobieta spojrzy na niego i odwraca głowę zniechęcona. On oczywiscie tego nie widzi. Zupełnie inaczej odczytuje jej spojrzenie i...rośnie mu serce. Czemu o tym piszę? Bo jest takich błądzących rycerzy bardzo wielu i nie zdają sobie sprawy z tego, jak ich serce jest utopione w cudzołóstwie. Moja znajoma mówiła mi, że jak obserwuje w zborze mężczyzn, to większość, chciała powiedzieć... wszyscy... pożądliwie patrzą na inne, pomimo, że mają żony. Ta granica jest bardzo cieńka. Ja to mogę powiedzieć świadomie, bo ją czuję w sercu. Wszyscy mężczyżni powinni sobie zadać pytanie uczciwie, czy chcą iść za Jezusem, czy wodząc wzrokiem za kobietami.Wojownik działa, a głupiec reaguje.

Zauważyłem, że dojrzałe kobiety zaczynają stopniowo na mnie zwracać uwagę. Nie piszę tu o sobie jako supermenie, jaki to ja, och... Nie, chciałbym,  żebyście mnie zrozumieli. Bóg mnie zmienia na mężczyżnę, jakim stworzył. Kobiety widzą w moich oczach czystość. A także zniechęcenie. Bo niestety u niektórych mężatek widzę pożądliwość. Wtedy czuję wstręt i niesmak. Natychmiast odwracam głowę, albo spuszczam wzrok. Piszę celowo o tym, aby pokazać, do czego zmierza Bóg pracując nad mężczyznami, w tym przypadku nade mną. Powoli rodzi się we mnie ten mężczyzna, nowe stworzenie. I takich pragną kobiety. A jeszcze lepsze jest to, że nie ma we mnie zauroczenia sobą. Jest pokój, opanowanie i głęboka świadomość sytuacji. Jest to przepiękne i każdemu z mężczyzn życzę poddania się tej przemianie.

Widzę, jak cieniutka jest granica nie tylko pomiędzy dojrzałością i pychą, a także pomiędzy normalnym patrzeniem, a pożądliwością. Tu jest myślę, nawet bardziej cieńsza. Ta Droga jest bardzo wąska. Od rana do wieczora trzeba być czujnym. Jak żołnierz na froncie w okopach, żeby nie dostać kulki w łeb od snajpera. W naszym świecie tym snajperem jest ziarno grzechu znajdujące się w nas.

Najkrótsza droga do poznania Boga, to odrzucanie nieczystych pragnień, nieczystych myśli i pójście za dobrymi myślami, właściwymi pragnieniami. Mówię to teraz z perspektywy dotychczasowej drogi. Nie jest to łatwe, dopóki serce się nie rozwinie wystarczająco. Póżniej jest już zupełnie inaczej. Zdobyło się przyczółek na terenie wroga i nadszedł czas na utrzymanie tego przyczółku. Czujność. Jestem na tym etapie. Zdobyłem kawałek przyczółka, bardzo dużo mnie to kosztowało. Ale.. warto było.  teraz muszę się okopać i przygotować do kolejnego etapu. Jeszcze nie wiem, jaki to będzie etap. Pan mi powie w odpowiednim czasie. Najważniejsze, że wyciągnął mnie z bagna i postawił na skale. Bo na niej już jestem. Po 16 miesiącach walki zdobyłem przyczułek. Nie mogę pozwolić diabłu na wykradzenie tego, co zdobyłem.

W sercu rodzi się pragnienie pomagania i służenia ludziom. Będę musiał pójść na studia związane z padagogiką, albo psychologią. Chcę pracować z ludźmi, którzy potrzebują pomocy od takich, jak ja. Wiem już, że Bóg mnie zmienia nie dla mnie. Po części dla mnie, aby mnie uwolnić, tak. Ale chce, abym ja póżniej z przemienionym sercem (z Jezusem we mnie) wprowadzał innych do świata duchowego.

Proszę Was, piszcie cokolwiek o sobie. Jak Was zmienia.

Chciałbym podzielić się tym, co obecnie dzieje się w moim sercu. Od wielu lat miałem jedno podejście do poznania kobiety. Pierwszym krokiem było zobaczenie jej twarzy, czy też sylwetki. Musiała KONIECZNIE być w moim "typie". Dopiero, jak przeszła pozytywnie ten wizualny "test", rozpoczynałem kolejny krok.

Od trzech dni coś się we mnie zmienia w tej sprawie. Wraz ze wzrostem nowego serca, zaczynam inaczej patrzeć na kobiety. Ładna buzia przestaje mieć powoli dla mnie znaczenie, ale nie do końca. Bo po części kobieta musi mieć w sobie coś, co mnie przyciągnie. To są początki mojej metamorfozy pod wpływem Ducha Św i obecnie wiele na ten temat nie mogę tu napisać.

Dziś wracając z pracy obserwowałem kobiety pod kątem osobowości. Poprzez takie podejście zacząłem zauważać KOBIETĘ. Taką, jaką jest w rzeczywistości. Nie ciało, nie figurę, a ją. Byłem i nadal jestem zaskoczony tym, co "odkryłem". Zaskoczony, bo zobaczyłem piękno wewnętrznego człowieka. Oczy innych mi wiele mówią. Jestem dobrym obserwatorem. Problem polegał na tym, że za mało patrzyłem na duszę kobiety,  a więcej żyłem szukając mojego wymarzonego "typu" ideału. Nie mam problemów z pożądliwością, nie o to mi chodzi. Po prostu wbiłem sobie kiedyś do głowy, że to musi być mniej więcej taka i kobniec kropka.

Idąc do domu, przede mną szła kobieta z wóżkiem dziecięcym. Miała trochę pulchną budowę, zwłaszcza biodra. Normalnie bym odwrócił wzrok. Tym razem nie odwróciłem. Zacząłem zadawać sobie pytania.. co teraz ona myśli, czym się zajmuje, jak sobie radzi z wychowaniem dziecka. Nagle zaczęła mi się podobać. Nawet wydała mi się "seksowna". Bo zobaczyłem w niej kobietę taką, jak stworzył Bóg Ojciec.

My mężczyżni jesteśmy wzrokowcami. Powinno to brzmieć tak: faceci ze świata są wzrokowcami cielesnymi. Natomiast nowe stworzenia powinni być wzrokowcami sercowymi, badaczami kobiecych serc i dusz. W ten sposób może też zniknąć problem z pożądliwością u mężczyzn. Jest to tylko możliwe na drodze duchowej.

Właśnie zaczynam dostrzegać we mnie. Rośnie nowe serce i zmienia się moje podejście do kobiet. Oczywiscie potrzebuję czasu do pełnego dojrzenia.

Bóg nie widzi ładnej i brzydkiej kobiety. Takie u Niego nie istnieją. Dla Ojca wszystkie są cudownie stworzone.  Zgadzam się z Nim W Bogu nie ma pożądliwości, jest pragnienie bycia z kobietą w jej sercu i rozkoszowanie się jej głosem, marzeniami, jej naturą. Mężczyżni w świecie duchowym muszą poddać się przemianie, aby myśleć i patrzeć tak samo, jak Bóg Ojciec.

Jest to niesamowite uczucie. Bo rodzi się/dojrzewa we mnie pragnienie słuchania głosu serca kobiecego i pragnienie badania kobiecej duszy. Pragnę być z nią, aby wspólnie przeżywać czas na relacjach. Teraz rozumiem... kobieta wtedy rozkwita i czuje się spełniona duchowo. To jest przepiękne.

 W przyszłości chcę także pomagać ludziom. I takie podejście bardzo mi pomoże w słuchaniu i zrozumieniu osób, które potrzebują pomocy, bądź wsparcia.

...tak na prawdę to kobiety wybierają mężczyzn.Nam się tylko tak wydaje,że to my decydujemy o wyborze kobiety...janusz f.

Nie powiedziałem, że to my decydujemy o wyborze kobiety. Tak naprawdę nie ma to żadnego znaczenia według mnie. Ważne jest to, aby mężczyzna zaczął patrzeć na duszę kobiety, nie na jej pośladki, albo piersi. Bo z tym mają panowie największy problem. Kobieta dojrzała bada mężczyznę i obserwuje go. Szuka dojrzałości w nim. Każdy z nas musi samemu sobie na to odpowiedzieć, czy jest gotowy na bycie z kobietą. Mężczyzna z sercem ze świata zawsze stwierdzi, że tak. On jest gotowy, bo jest mężczyzną i tyle. Mężczyzna z sercem duchowym widzi dużo więcej i dużo lepiej zaczyna rozumieć naturalną kobiecą mentalność, na drodze duchowej. Piszę tu z własnego doświadczenia - małego obecnie w tym temacie, ale wystarczającego, abym wiedział, co o tym sądzić.

Mam dobry wzrok, u wszystkich ludzi widzę poranione dusze. No to co, że chce mnie zjeść? Wiesz przecież, że jest coś takiego jak nasz własny krzyż. Nie, nie mam mocy kochać swego wroga. Dla mnie to ponad moje siły. Ale mam Jezusa. On ma moc to uczynić. Jeśli nie zapomnimy o naszym własnym krzyżu, że musimy go nieś codziennie na plecach przyjmując cokolwiek niewłaściwego od drugich osób na siebie i jednocześnie ufając Jezusowi, to ta moc będzie w nas przebaczając "poranionym grzesznikom".

Małżeństwo, to rezygnacja męża z siebie na rzecz budowania relacji z żoną, to także rezygnacja żony z siebie na rzecz budowania relacji z mężem.

Oczy. Oczy są tym, na co zwracam teraz uwagę.  [...] Nie zwracam uwagi na kobiety noszące ciemne okulary.

To ciekawe spostrzeżenie, pod którym sam bym się również podpisał. Wprawdzie staram się koncentrować już swą uwagę wyłącznie na własnej Żonie, ale kiedy jesteśmy przy tak ogólnym charakteryzowaniu relacji damsko-męskich, muszę przyznać, że jako najważniejszą drogę przepływu tych niewidzialnych "fluidów" sam wymieniłbym również przede wszystkim OCZY. Dlaczego?...

Trafna metafora, jaką zastosował Sebastian, że oczy są zwierciadłem duszy (niektórzy mówią "oknem serca"), bardzo wiele mówi. Oczy wyrażają osobowość, ale również oczy zdradzają pragnienie, które w budowaniu związku jest najważniejsze. Nie mam tu na myśli tylko pragnienia zmysłowego (choć ono również nie jest bez znaczenia). Chodzi przede wszystkim o pragnienie emocjonalne, uczuciowe, duchowe...

Pragnienie widoczne jest w oczach wtedy, gdy osoba jest otwarta. Kiedy następuje pewne zamknięcie, oczy stają się zimno-szkliste, pragmatyczne. Może z uwagi na to nie lubię przesadnego malowania oczu (najlepiej, gdy kobieta w ogóle się nie maluje lub robi to bardzo dyskretnie). Nie lubię też ciemnych okularów. Szczere oczy są największą ozdobą twarzy ...i duszy!

Uporałem się z pychą, ale ona jest i zawsze będzie obok. To jest te ziarno grzechu, o którym pisałem, że podąża za każdym chrześcijaninem wraz z jego wzrostem duchowym.  Gdyby nie podążało, dawno bylibyśmy uświęceni. Jak odrzuciłem pychę, znowu jestem sobą i błyskawicznie wrócił do mnie Duch Boży, a także Jego "głos".

Niektóre posty dzisiaj rano skróciłem, bo pomyslałem, że mogę urazić czytelników forum zbyt konkretnymi wypowiedziami. Miałem w sercu ducha bojaźni. I to był mój błąd, ale dopiero teraz to wiem. O tym za chwilę.

Wracając do domu z zakupów (niedawno) dostałem konkretną i bardzo wyraźną myśl.... Nikt nie przychodzi do Ojca, jak tylko poprzez Mnie....  Normalnie mnie zamurowało. Szybko zrozumiałem, że ma to związek z pychą. Pycha jest grzechem (odpowiedź dla Mi, czemu mówię o sobie jako grzeszniku), nie odrzucając pychy odrzuciłem Jezusa. W tym momencie jestem grzesznikiem i stoję na drodze potępienia. Ta myśl mnie otrzeźwiła jak sole orzeżwiające. Zrozumiałem, że Jezus jest nie tylko Drogą, a także Bramą wąską. Natomiast szeroka brama, to piekło, prowadzi na zatracenie wieczne. Krzysztof, z kolei to odpowiedź dla Ciebie, nie są to metafory, a zwyczajna, prosta Prawda, którą Bóg od wieków próbuje wlać w nasze oporne umysły.

A co do tego, że miałem rano w sercu ducha bojażni, to jest nim duch nieczysty. Tak, był we mnie, bo nie podjąłem decyzji szczerej w jednej sprawie.  Duch nieczysty robi wszystko, abym tylko nie pisał o Prawdzie, która jest w moim sercu. Dlatego wlewa strach, niepewność, brak zdania, brak zdecydowania i brak konkretu. Próbuje wprowadzić zamęt. Po dostaniu myśli błyskawicznie się uporałem z demonem i w tym momencie poczułem, jak strach i niepewność ustępują. W sercu sie pojawia jasność, że nie powinieniem kasować tego, co próbuję przelać na "papier". Mam zawsze pisać to, co mam w sercu i nie przejmować się opiniami innych ludzi. Mam zawsze polegać na myśli od Ducha Św. i odrzucać strach i niepewność. Mam pamiętać, że tym strachem jest robota złego, odrzucać go i trwać zawsze na Drodze. Widzę, jak pycha czai się bez przerwy obok mnie.

Cytuj

Krzysztof, z kolei to odpowiedź dla Ciebie, nie są to metafory, a zwyczajna, prosta Prawda, którą Bóg od wieków próbuje wlać w nasze oporne umysł

Jezus jako wąska brama to jest metafora, Sebastianie. To nie jest pejoratywne określenie, po prostu tak nazywa się ten środek stylistyczny, którym posługiwał się Jezus, i który został uwieczniony w Ewangelii.

Pozdrawiam!
Krzysiek

To akurat jest metaforą, prawda  Źle to ująłem, miałem na myśli, abyśmy na Pismo nie patrzyli poprzez metafory i inne określenia językowe, a po prostu słuchali Ojca, tzn. Jego Słowa. Słowo jest Prawdą i zwyczajnie ją zaakceptujmy taką, jaką jest w prostocie. Bez rozumowania i szukania. Świat wiecznie szuka tej jedynej prawdy i jakoś nie może jej znaleźć. Bo nie słucha Ojca.


Chciałem o czym innym napisać. Oglądałem właśnie film i od czasu do czasu wpadają mi myśli do głowy, wtedy zatrzymuję spację (pauza) i wpadam w zadumę. Głównie to były myśli o wojnie z demonami, o drodze, która mnie czeka, o powołaniu i o miłości do ludzi.

Po jednej takiej zadumie, w sumie ona polega na mówieniu na głos do Ojca, zrozumiałem, że Ojca mamy słuchać czytając Pismo i w sobie Ducha Św., a rozum jest między innymi potrzebny na drodze duchowej do zbierania doświadczeń. Muszę wyciągać wnioski z każdej bitwy, czytaj upadku/grzechu. Mam mało doświadczenia w walce z demonami, ja wiem o tym i one o tym też wiedzą. Powiedziałem im, że owszem, są sprytne i doświadczone, ale mój Pan Jezus jest dużo lepszy od nich i poprowadzi mnie do końca przez ciemność do światła. Wiem, że krążą wokół mnie i słyszą co mówię. Ojciec mnie przygotowuje do wojny, widzę to coraz wyrażniej. Dlatego chyba pokazał mi Prawdę. Abym zaczął się oswajać z ukrytą dla innych prawdziwą rzeczywistością. Są we mnie emocje i to duże, ale powoli z uporem zaczynam siebie kontrolować. Krzepnę w sobie. Stabilizuję się.

Wiecie, widzę, jak świat jest totalnie zmanipulowany, bym powiedział poplątany duchowo do granic możliwości. A to dopiero początek. Będzie jeszcze gorzej.

Zrozumiałem też, czym jest miłość. Jest głoszeniem Prawdy ludziom bez względu na to, co się ze mną stanie. Bez względu na to, jak zareagują. Czy oberwę, czy nie oberwę, czy będę wyśmiany, cokolwiek. Przygotowuje mnie do poświęcenia się w imię chwały Boga. Powoli zaczynam być gotowy na umieranie dla Chrystusa. Teraz już rozumiem, co to znaczy stanąć w wyłomie i ściągnąć na siebie moce piekła.  Jeszcze nie stanąłem, nie posłał mnie, bo nie jestem gotowy. Ale to się stanie.

Wróg jest bardzo sprytny i ma wiekowe doświadczenie. Nie wolno pod żadnym pozorem go lekceważyć. Ale bać się nie ma potrzeby. Raczej siebie powinniśmy się bać, naszego rozumu, jeśli wykorzystamy go w niewłaściwy sposób. Nasz rozum to prawdziwa bomba, jeśli nie mamy wystarczającego doświadczenia w walce. Jedynym rozwiązaniem skutecznym, to umieć się umniejszyć i uczyć się zostawić wszystko Jezusowi i polegać na Nim. Jeśli używamy własnego rozumu w walce ze złem, nie ma sposobu, przegramy. Ma nad nami wielowiekowe doświadczenie i moc. Znają na pamięć każde nasze zachowanie, mimikę twarzy, wszystko. Ta droga jest bardzo wąska i jedyne, to trzeba dosłownie zostawić wszystko, zrezygnować z siebie i zaufać Panu. Nie wiem, cz jest tu ktoś na forum, co zdaje sobie sprawę z poważnej sytuacji. Droga duchowa to nie tylko modlitwy, służba i chodzenie do kościoła. To prawdziwa wojna o przetrwanie ludzkiego gatunku.