Kiedy dziś przeczytałem relacje z wewnętrznej walki Sebastiana, przyszła mi na myśl pewna metafora, która zaczęła układać się w cały ciąg obrazów. Nasze życie jest jak okręt, któremu do żeglugi niezbędne są różne akcesoria:

- ŻAGIEL, czyli NADZIEJA, która wychwytuje najmniejszy powiew wiatru;
- KOTWICA, czyli WIARA, która pozwala przetrwać sztormy i zatrzymać się w ważnych portach;
- MAPA, czyli ROZUM (taki, w jaki każdy z nas został wyposażony - nie większy ani mniejszy);
- wreszcie na pokładzie musi znajdować się STER, czyli WOLA. bez niej okręt dryfuje niesiony przez żywioły zmysłów;

Oczywiście podmiotem tu jest MARYNARZ, który stanowi serce i mózg okrętu, a wiedziony jest tym co w życiu najważniejsze - MIŁOŚCIĄ.

Ale jest jeszcze mały drobiazg, bez którego według mnie okręt przechylałby się na lewo i prawo. Coś, co stanowi o jego stateczności - to BALAST, czyli ...WĄTPLIWOŚCI (i tu już słyszę protesty, bo przecież "prawdziwy chrześcijanin powinien być od nich wolny"). A jednak powtórzę - wątpliwość staje się obciążeniem, które pozwala okrętowi na stabilny kurs.

Wiara bez niepewności przestaje być wiarą. Mam osobiste przeświadczenie, że wątpliwość jest nam dana i zadana przez samego Boga (jeśli ktoś ma wolę zrozumieć, co przez to mam na myśli, nie odbierze tych słów za bluźnierstwo). Niepewność pozwala w pełni rozwinąć się żaglom nadziei. Bez niej nie byłoby ufności i zawierzenia. To właśnie balast sprawia, że maszt okrętu jest nieustannie wzniesiony ku niebu...

Jeśli miałbym snuć analogie pasujące do tego konkretnego obrazu, to woda byłaby nie tyle Słowem Bożym, co naszą egzystencją, w której zostaliśmy zanurzeni. Zaś Słowo Boże porównałbym raczej do gwiazd, z których żeglarz odczytuje kurs żeglugi...

Dzięki, Cyprysie, za wejście w ten obraz i próbę rozwijania metafory! Wiem, że każdy może to robić w nieco inny sposób i to jest piękne! Kształtowanie wymowy symbolicznej (i dzielenie się nią) daje sposobność do lepszego zrozumienia się nawzajem.

Sytuację przywołanego przez Ciebie żeglarza, widzę tak:
Będąc w łodzi swego życia, mając, żagiel, kotwice, mapę i gwiazdy  które obrazują Słowo Boże. Musi-musimy-powinniśmy  pilnować żeby woda tego świata nie wlewała się do łodzi  życia.

Bardzo trafnie to ująłeś, Cyprysie. Woda jako świat nie jest naszym środowiskiem (choć wraz z okrętem jesteśmy w niej zanurzeni). A jednak tej wody również potrzebujemy - nie możemy zyć w zupełnym od niej oderwaniu. To jest ten obrazowy paradoks skazania na ten świat w życiu doczesnym. Dzięki Tobie udało się to lepiej zilustrować!

Jedynie nie mogę przyjąć tłumaczenia czym jest rola  balastu i znaczenia wątpliwości w życiu dziecka Bożego.

Balast jest ciężarem, który oczywiście może być dla okrętu zagrożeniem - jeśli tylko zostanie przekroczony. A jednak bez balastu okręt staje się wywrotny. To również paradoks: ciężar zapewnia stateczność - podobnie jak wątpliwość oczyszcza nas z pewności siebie, poddając naszą wolę ufności. To właśnie jest rolą "balastu wątpliwości".

a łódz to może też być Kościół? a jesli uzgodniliście że woda to świat to wtedy bardzo mi tu pasuje zasłyszany gdzies głos w dyskusji na temat Kościoła w świecie, mianowicie: nie ma problemu, jeśli łódź pływa po morzu, kiedy jednak morze przepływa przez łódź , to problem mamy,  i analogicznie: Kościół pośród świata to żadne zmartwienie, ale świat wewnątrz kościoła , to juz poważny klopot

Cieszę się, Czwarta, że włączyłaś się do naszej plastycznej kreacji symbolu Wszystko zależy od relacji, jaka istnieje między mną a danym obiektem. Jeśli przyjąć różne poziomy istnienia wody, to przecież ona może tworzyć ocean ze wszystkimi jego żywiołami, może stanowić ożeźwiający napój w szklance marynarza, może też być rozpatrywana jako woda przenikająca nasze tkanki.

Podobnie jest ze światem - rozróżniamy pojęcie świata jako przestrzeni, w której zostaliśmy zanurzeni, albo zadania, które zostało przed nami postawione (w kwestii niesienia dobrej nowiny), albo też wrogości, z którą walczymy lub na którą się zamykamy.

Zatem należałoby w tej sytuacji doprecyzować: którą wodę (który świat) mamy na myśli? Z którym światem walczymy, a bez którego nie możemy się obejść? Który jest dla nas wyzwaniem?... One wszystkie istnieją - w nas i wokół nas.

Świat wg Jezusa to ludzie obojętni na Ducha Bożego, tkwiący w grzechach i żyjący tak jakby Boga nie było.

Nie byłbym tego taki pewien. Zachęcam wszystkich do spojrzenia na kontekst, w jakim poruszał się Jezus. czy byli tam sami bezbożnicy?
My dzisiaj bardzo często bez większego problemu rzucamy własny obraz dzisiejszego świata na czasy Jezusa. A te dwie rzeczywistości znacznie się od siebie różnią. Nasz świat jest zlaicyzowany, podczas gdy świat z czasów Jezusa był zdominowany przez religię. Nasz kipi seksualnością, tamten kipiał wojowniczą religijnością, a poszczególne grupy prześcigały się w tym, która bardziej zasłuży sobie na przychylność Boga. Dla mnie zmieniło to postać rzeczy i przeniosło spojrzenie z tzw.  świata na Kościół. Dlaczego tak jest, że zamiast stanowić rozwiązanie, w rzeczywistości stanowimy część problemu?

Pozdrawiam!
Krzysiek

Jaki to świat mógł znienawidzić naukę Jezusa? Świat ciemności.  Też  religijność i wojna. to chyba  nieistotne w tym przypadku czym się różni ciemność od ciemności, chociaż masz rację, że źle scharakteryzowałam świat wg Jezusa .  Ale  dlaczego Jezus NIE prosił za światem?

Ciekawe pytanie. Myślę, że tutaj słowo "świat" występuje ewidentnie w znaczeniu "świata ciemności", o którym wspominasz, czyli całej przestrzeni świadomego wyboru zła. Dlaczego Jezus nie prosi za tym światem? Myślę, że to przejaw szacunku do wolnej woli grzeszników - jeśli ktoś wybiera zło, nie można go przymusić do dobra. Ale to tylko moja osobista interpretacja "na chłopski rozum", mogę więc się mylić...