Dzięki Adamie, pamiętam o Was w swojej modlitwie ... jednak teraz bardzo potrzebuję wołania w mojej intencji - duchowo ciężki to dla mnie czas - gdyby nie to, to nic bym tu nie pisała (potrzebuję "niesienia na noszach", czy znajdzie się przynajmniej czterech, którzy zaniosą mnie do Jezusa??) ... nie mam sił

MagdaLeno ja też biorę uchwyt noszy.Głowa do góry będzie dobrze.Norah jestem i z Tobą cierpliwości wszystko sie poukłada.Z modlitwą.dik

Dzisiaj idę chyba do spowiedzi... proszę o dalszą modlitwę. Hm.. abym nie zrezygnowała w ostatniej chwili (już raz tak miałam, ok 2tyg temu). Wiem, ze nie wszyscy z Was są katolikami, dla mnie spowiedź jest czymś ważnym.

Grażyna - serdecznie Cię witam w naszej wspólnocie ekumenicznej (tymczasem jeszcze wirtualnej) Mam nadzieję, że pozostaniesz z nami dłużej.

Norah - jestem duchowo z Tobą, abyś ten zamysł jak najszybciej uskuteczniła! Niektórzy już mnie tu poznali jako katolika walczącego z formalizmami w Kościele, ale spowiedź traktuję w zupełnie innych kategoriach - za każdym razem jest to dla mnie głębokie spotkanie z Bogiem. Po każdej spowiedzi widzę świat i samego siebie w zupełnie innym pryzmacie!

Zdaję sobie sprawę, że każdy ma inną drogę duchowych "powrotów" i dla obecnych tu  chrześcijan innych tradycji konfesjonał może być czymś zupełnie obcym. Niemniej sądzę, że uczestniczymy w tym samym procesie wewnętrznej odnowy jednosci z Bogiem - niezależnie od zewnętrznej formy tego aktu.

Norah - cieszę się razem z Tobą! Pięknie to ujęłaś - "nowe szaty i sandały"... Tak, kiedy człowiek włoży świeże ubranie, od razu czuje się nowo narodzonym człowiekiem!

Módlmy się nawzajem o siebie w całej tutejszej Wspólnocie, abyśmy mieli siłę i wolę trwać w Panu, a wszystko inne będzie nam dodane. I o "białe szaty" wówczas nie trzeba będzie się zanadto martwić, że się szybko zabrudzą!

Adam, Norah , Sebastianie, dziekuję za miłe powitanie...witam Was wszystkich...
Cieszę się Norah, że Ci sie udało pójsc do spowiedzi i ze sie lepiej czujesz...życzę siły i wytrwałości ...

Sebastian za Ciebie również się pomodlę ...

Pozdrawiam Was i życzę  miłej soboty i niedzieli

... i ja obiecuję modlitwę za Ciebie Sebastianie
myślę, że wiesz iż sami z siebie nic uczynić nie możemy, ani uwolnić się, ani wyzwolić z naszych grzechów i słabości (przywar, wad). Nawet jeśli to się uda, to jak pokazuje życie tylko na krótko. Sama przekonuję się, iż tylko mocą Bożą jest to możliwe! Mając wolę i pragnienie oraz współpracując z łaską Bożą, Bóg pokazuje mi, że On jest mocen, że On jest Wyzwolicielem!

"Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł. Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi. Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania, abyście mogli przetrwać." (1 list do Koryntian 10, 12-13 /Biblia Tysiąclecia)

Chciałbym po raz pierwszy poprosić tu Was o modlitwę - w intencji dalszych losów naszej Koinonii. Obawiam się, że coś tu wyraźnie wyhamowało, że może istnieją pewne obawy, wynikające z braku wiary w to, czy jedność ponad wyznaniami, w duchu absolutnej szczerości, w ogóle jest możliwa.

Czy możliwe jest wzajemne otwarcie się na siebie w tej przestrzeni? Żałuję, że nie jestem na tyle biegły w informatyce, aby wspomóc Zbyszka w ustawieniu większych zabezpieczeń prywatności, co może ułatwiłoby głębszy dialog, bo jestem świadom, że wiele osób obawia się wypowiedzi kierowanych w "niewiadomą przestrzeń".

Szczerze powiem, że wiązałem z tym miejscem wielkie nadzieje (i nadal je w sobie noszę). Mieszkając na odległej prowincji we wschodnich rubieżach Kraju, czuję wielką potrzebę takiej jedności, która przekraczałaby granice formalnych, często skostniałych i dusznych struktur. Tę szansę otrzymaliśmy przez Koinonię. Módlmy się, aby jej nie zmarnować.