Nigdzie nie ma takich zapisów w Kościele katolickim. Inna rzecz to wolność wyboru: oczywiście, że można porzucić życie zakonne, tak samo jak można porzucić męża i każde inne zobowiązanie życiowe. Tylko co z tego wynika?...

   Może nie doczytałeś?  Kapłan po 5-ciu latach od porzucenia czy wycofania się z tego sakramentu może otrzymać kościelny ślub.  Pamiętam to orzeczenie,że kościół nie chce stawać na drodze do drugiego powołania, gdyż  ma np. dzieci i chce być ojcem , który daje dobry przykład w swej rodzinie i kościół nie stoi na przeszkodzie. To w ramach zmiany powołania. Taka jest prawda. Oczywiście są zapewne okoliczności każdego z osobna.

   To wprowadził  Benedykt XVI.  Nie może nauczać taki kapłan , itp. nie chce mi się o tym pisać.  Śluby zakonne nie są objęte sakramentem,  więc też można odejść.

   Adamie,  nie chce się denerwować przed snem.

   Dobrej nocy Ci życzę i światła Ducha św.

  Ps. Pytasz co z tego wynika,że porzucamy? 

   Wiesz coś dam Ci do przeanalizowania. Więcej p.Ludmiła  żyła przed II wojna światowa , więc jeszcze takiego upadku moralnego nie było w świecie(Polska).

   Czyżby Opatrzność mnie tu przyprowadziła? 

     http://www.rsmu.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=7&Itemid=1

     http://www.rsmu.pl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=1&Itemid=2

    Proszę byś odniósł się do życiorysu i życia Pani Ludmiły Krakowieckiej założycielki  Rodziny Serca Miłości Ukrzyżowanej i  będącej także w szczególnej sytuacji  małżeńskiej  w separacji , z tego co zrozumiałam do końca swego życia?

   Czyżby Pan tak podziałał czy tylko człowiek ?  Dzieło powstało i trwa już 76 lat . Myślisz ,że na chwałę Bożą , czy na chwałę męża  Ludmiły, który ja utracił?

Dlatego starannie tu słowa dobrałem, nie napisałem, że Boga wcale nie ma i nie działa z boku. W sercach nie może w pełni działać, gdyż człowiek pragnący dobra materialne przed Bogiem zamyka się na działanie Ducha.

    Zgadzam się z Tobą. Mąż materialista , a żona idealistka.  Ciekawy zestaw ale może jak jest miłośc to i przełkna taka różnicę , któreś  z nich być może zrezygnuje ze swego stanowiska.  On pójdzie na ugi--bugi , a ona do kościółka lub zboru

 Mnie intryguje coś innego.  Sebastianie jesteś w stanie bezżennym? nie wiem czy dobrze to napisałam, ale  nie wybrałeś jeszcze swojej może drogi, tej by być z kobietą swą małżonką?

    Pytam jedynie pytając dla samej retoryki, bo..........

   W moim życiu  wejście w małżeństwo było nie takie, jak powinno być i cała życie odbija mi się to czkawką i jest ciągłą niewiadomą i szczerze przyznam , że czuję się z tym fatalnie.

    Zmierzam do tego,że  ludzie świeccy powiedzmy,że zakładają rodzinę i okazuje się,że  w trakcie małżeństwa wewnętrzne życie  to w Bogu,  jest nader silniejsze, pociagajace niż  to bardzo  "ludzkie". Jeszcze inny przykład,że  jedno z małżonków zwyczajnie porzuci, odejdzie i mając zw. sakramentalny pozostaje jedna skrzywdzona strona,  jakby  bez wyjścia, mimo iż pragnęła tej realizacji u boku ze swoim wybranym.
  To są te dylematy, iż linia powołania  np. w katolickim kościele, małżonkom sakramentalnym już nie daje możliwości zmiany. Natomiast zakon zawsze można opuścić i w kapłaństwie po nowelizacji  przepisów kapłan też może wystąpić i przyjąć sakrament małżeństwa.

  Patrząc na historie przeróżnych świętych, ich życie także  pokazuje, że z tym powołaniem do konkretnego stanu wcale nie jest tak prosto, gdyż człowiek się zmienia i  nie myślę tutaj o jakiejś łatwiźnie, czy braku cierpliwości lub wygodzie. Po latach w małżeństwie często bywa tak,że jedno nie ma chęci na  to, co realizuje drugie, czasem z wygodnictwa, czasem z braku  pragnień podobnych i tak drogi się rozchodzą. Osoby  stają się sobie obce, bo nie mają wspólnych celów. Drażnią ich różnice.
     

Cytat: rebus w  3 02 2012 o 23:43:51 pm

......... Cię nie zrozumiałem, ale tak wynika z Twojej wypowiedzi, świecki świat, to świecki świat i tam Boga nie ma w sensie pragnień i wiary, dzięki której Duch Św. będzie mógł działać w sercach ludzi

    Zewnętrznie można  by przytaknąć, w tym co piszesz.  Łaska Boża  jak wiemy działa i  przychodzi  często nie do tych co "przynależą".  Jak przedziwne jest miłosierdzie Boże, wiemy o tym ze  świadectw  osób nawróconych.
     Wydawałoby  się ,że  osoba poza konsekracją  w zasadzie nie ma już nic wspólnego  z życiem w Bogu.  Bóg jednak nas zaskakuje i pisze po krzywych liniach życia.

Dlatego starannie tu słowa dobrałem, nie napisałem, że Boga wcale nie ma i nie działa z boku. W sercach nie może w pełni działać, gdyż człowiek pragnący dobra materialne przed Bogiem zamyka się na działanie Ducha.

Dzięki Adamie, nawet nie wiedziałem, że określenie - świeckość- ma dwa znaczenia. Popatrz (zdziwienie). 

Jeśli człowiek zrozumie, że to Duch Św. uzdrawia i uwalnia, ma moc wypędzać demony, o wiele łatwiej będzie wiedział, jak ma postępować choćby przy takim problemie Michała i na kim ma polegać tu na tym świecie.

Sebastianie, tu samo zrozumienie nie wystarcza. Oczywiście może być zwróceniem się we właściwą stronę. Duch Święty to duch Chrystusa i tylko mając takiego ducha człowiek może powiedzieć pokusie;"idź precz". Oczywiście tu potrzebna jest wiara i moc/sens/ tracenia własnego ducha. Potrzebujemy nieustannej metanoi/przemiany/naszej mentalności a otwarcie się na mentalność Chrystusa.                     janusz