Pamiętam tekst z filmu pt. Adwokat diabła,że pycha to ulubiony grzech szatana, gotowa jestem się z tym zgodzić

Ewa, masz rację. Pycha jest grzechem którego Bóg szczególnie nie lubi. I wyobraź sobie, że kiedy szatan daje człowiekowi drogę i sposobność do grzechu śmiertelnego innej wagi to Bóg dopuszcza do życia człowieka inne wydarzenia aby potem człowiek mógł zobaczyć w jakiej pysze żył i że powinien się jej wystrzegać. Tak było w moim przypadku. Na początku była pycha, łudziłam się, że jest dobrze a nie opierałam się zbytnio na Bogu, pomagałam innym, prowadziłam ich do Boga, a sama radziłam sobie SAMA. To jest pycha. Kiedy za bardzo polegamy na sobie nie licząc się i nie szukając też pomocy Boga. Kiedy Bóg to Bóg, a człowiek to człowiek, wtedy jest pycha. Olśniło mnie, że żyłam kiedyś w takiej pysze po latach innego grzechu śmiertelnego. Kiedy to Bóg mi udowodnił, że bez Niego jestem nikim, i bez Niego nie poradzę sobie sama, ba, że bez Niego mogę nawet zginąć, umrzeć za życia.

Teraz jest dobrze i wiem, że będzie jeszcze lepiej. Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych, Ewo.

A może Wy macie jeszcze inny sposób rozpoznania pychy w sobie samym?...

Temat rzeka. Ciągle się z nią mierzę, codziennie. Teraz właśnie się zastanawiam, czy nie pracować nad wypracowaniem do wszystkiego w życiu, także do pożądliwości pewnego dystansu. Przez życie iść z lekkim podejściem luzu, żeby niepotrzebnie się nie napinać na różne sytuacje. Zauważyłem, że kiedy mam luz/ dystans, pycha praktycznie nie ma szans na wydanie we mnie owocu. Dystans powoduje, że dostrzegam więcej, nie reaguję emocjonalnie, pozwalam przepłynąć dużej fali (emocji) i w pokoju podjąć decyzję.

Pycha i pożądliwość powodują, że jestem jakby w pętli własnej uwięziony, szamocę się nie zawsze to zauważając w porę i zbyt póżno się mogę czasem zreflektować z pójściem po pomoc do Jezusa. Nabierając dystansu we mnie nie ma ciasnoty i jest sporo miejsca dla Jezusa.

Dystans sprawia, że widzisz siebie z trzech boków/ luster. Natomiast bez dystansu -na wprost z klapkami na oczach jak u konia - widzisz źdźbła trawy w oku innych. Wtedy trudno dotrzeć w sobie belkę/pychę widząc siebie tylko z jednego "okna na wprost". Przez te okno na wprost tak naprawdę się siebie nie widzi, bo nie ma luster po bokach, aby obnażyły moją autentyczną postawę. Nie ma przestrzeni, którą daje właśnie dystans.

Odpowiadając na Twoje pytanie Adamie, czy znam sposób? Codzienne uświadamianie sobie, że żyję dzięki łasce Ojca, moje serce bije dzięki łasce Ojca, pracę mam dzięki łasce Ojca, dom mam dzięki łasce Ojca, w Prawdę wprowadza mnie Duch dzięki łasce Ojca, Jezusa mam dzięki łasce Ojca. Wszystko mam dzięki łasce Ojca, nic nie jest moje, nic nie stworzyłem bez udziału łaski Ojca. Pozostaje mi żyć w pokorze.

Moją siłą jest moja słabość, aby Jezus mnie wypełnił swoją chwałą.

Nie sposób mi się nie zgodzić z Januszem, że przeciwstawieniem człowieka pysznego jest właśnie osoba Maryi  mnie również zadziwia Jej pokora, sama uczę się od Niej (choć wiele mi jeszcze brakuje) ...
Pycha - to poprzez tę postawę, trwanie w tym grzechu (który jest umieszczony jako pierwszy z siedmiu grzechów głównych), zadomawia się w nas szatan, robi sobie gniazdko, to furtka poprzez, którą niepostrzeżenie wślizguje się on - ojciec kłamstwa, oskarżyciel.
Całe szczęście, że i wokół mnie nie brakuje ludzi, którzy swoim życiem (postawą pokory) dają mi świadectwo, że da się tak żyć, i że warto tak żyć!!!

pozdrawiam M