W jakim sensie ma prowadzić się w życiu świeckim? Tak jak żyje bez Boga, dobrze się czuje ze swoimi poglądami i uważa, że ma takie przeznaczenie, jeśli w ogóle w nie wierzy i nadal ma tak się prowadzić, bo tak mu pisane? Jeśli tak, to od kogo mu dane jest tak żyć? Bez Boga? Bóg na pewno nie daje takiego powołania do życia świeckiego, więc kto? Może Adamie Cię nie zrozumiałem (...)

Wdzięczny Ci jestem za samo założenie, że mogłeś nie zrozumieć mojej itencji. Rzeczywiście nie jest tak, jak to odebrałeś - a wynika to z innego rozumienia słowa "świeckość" wśród katolików, a innego wśród zielonoświątkowców. Z tego, co się zorientowałem, u Was ma to znaczenie pejoratywne i określa życie bez Boga (uznawanie jedynie wartości tego świata) - w takim rozumieniu oczywiście nie ma mowy o żadnym przeznaczeniu.

Natomiast katolicy używają słowa "świecki" w odróżnieniu od życia konsekrowanego, które jest powołaniem osoby duchownej - księdza lub zakonnika/zakonnicy. W takim znaczeniu życie świeckie to życie większości chrześcijan, którzy nie wybrali drogi celibatu - choć jesteśmy zanurzeni w świecie, staramy się żyć Chrystusem. Chodzi więc, jak widzisz, wyłącznie o charakter samego powołania, nie o wybór lub odrzucenie wartości kierujących nas ku Bogu.

Cytat: rebus w  3 02 2012 o 23:43:51 pm

......... Cię nie zrozumiałem, ale tak wynika z Twojej wypowiedzi, świecki świat, to świecki świat i tam Boga nie ma w sensie pragnień i wiary, dzięki której Duch Św. będzie mógł działać w sercach ludzi

    Zewnętrznie można  by przytaknąć, w tym co piszesz.  Łaska Boża  jak wiemy działa i  przychodzi  często nie do tych co "przynależą".  Jak przedziwne jest miłosierdzie Boże, wiemy o tym ze  świadectw  osób nawróconych.
     Wydawałoby  się ,że  osoba poza konsekracją  w zasadzie nie ma już nic wspólnego  z życiem w Bogu.  Bóg jednak nas zaskakuje i pisze po krzywych liniach życia.

Dlatego starannie tu słowa dobrałem, nie napisałem, że Boga wcale nie ma i nie działa z boku. W sercach nie może w pełni działać, gdyż człowiek pragnący dobra materialne przed Bogiem zamyka się na działanie Ducha.

 Mnie intryguje coś innego.  Sebastianie jesteś w stanie bezżennym? nie wiem czy dobrze to napisałam, ale  nie wybrałeś jeszcze swojej może drogi, tej by być z kobietą swą małżonką?

Jestem kawalerem.

Rozbawiliście mnie teraz.

Taka jest właśnie ludzka wyobrażnia, domysły, założenia, dobrze, że mam zdrowy dystans do wielu rzeczy, w tym do ludzkich zachowań i wymysłów. Kocham ludzi, bo są tacy bezradni, jak wszyscy. Kocham ich takimi, z wadami, z błędami i z zaletami.

Nie jestem kawalerem z powołania, to mnie naprawdę rożśmieszyło. Kawalerstwo z powołania.  Kawalerstwo do uświęcenia się? To Jezus nas uświęca, sami z siebie nie będziemy święci, więc żadne nasze zasługi, starania nie kupią, ani nie wywalczą ani zbawienia, ani Królestwa Bożego. Wszystko jest w Jezusie i On za nas wszystko zrobił.

Nic nie musimy robić, tylko spojrzeć na Zbawiciela i przyjść do Niego. To wszystko. Oczywiście już Jego nie opuszczamy, kiedy przyszliśmy, bo tylko w Nim jesteśmy święci. Bądźmy czujni.

Januszu, trochę się zatrwożyłem, żeś takie szerokie życie zawężył do ubogiego kawalerstwa.   w większości rachunki ja dzwigam. I także do mnie przychodzą po pieniążki na lekarstwa i na dentystę. 3/4 domu sam wyremontowałem. Jak widzisz, dojrzałość ma różne postacie, nie koniecznie tylko dzieci, albo teściowie  Trafiłeś jak kulą w płot. 


nie rób z kawalerów jakichś dziwnych nieporadnych życiowo ludzi, dziwnie hasło - kawaler działa na ludzką wyobrażnię. 
 
ps. poza tym nie jestem takim zwykłym kawalerem  mówię to całkiem szczerze

Podstawowe powołanie każdego człowieka , to powołanie do miłości Boga i bliźniego. to cudowne powołanie.
   
Jesteśmy wirtuozami  gry na instrumentach,   jakie są  nam dane,  w prostej codzienności  naszego bycia.  Tak więc można fałszować, brzdąkać,  a można też wygrać  przeczystą melodię  życia.

Zdecydowanie przeczysta melodia życia. Nie ma nic piękniejszego, jak prowadzenie przez Ducha Bożego, On tak cudownie uzdalnia do miłości, rozbraja wszelkie tamy w relacjach. Ten, kto jest dotykany przez Boga zawsze będzie stworzony do miłości.

Kiedyś czytałem książkę "Whitehead"śp Życińskiego i tam było porównanie że wszyscy ludzie to jedna wielka orkiestra niektórzy fałszują niektórzy są uzdolnieni i graja jak z nut.Sebastianie co zrobisz z tymi którzy nie potrafią odczytać woli Bożej którzy nie są w Duchu.

Porównanie jest bardzo obrazowe, a postawione przez Michała pytanie bardzo zasadne. Kieruje ono moją uwagę na odpowiedzialność, jaką winienem czuć nie tylko wobec własnych uczynków, ale w jakiś sposób również wobec drugiego. Oczywiście nie zmuszę nikogo do nawrócenia, ale myślę, że istnieją dwie podstawowe zasady odpowiedzialności:
1) uważać, by przeze mnie ktoś NIE UPADŁ (a tak może się stać nawet wówczas, gdy będę działał w dobrej wierze, nawracając go na własne wyobrażenie wiary - nie dostrzegając, że on został postawiony na zupełnie innej drodze);
2) wszelkimi sposobami otwierać przed drugim przestrzeń DOBRA - nie tylko dając siebie, ale także umożliwiając temu komuś, żeby sam zasmakował radości dawania.

1 - Otóż sumienie nigdy nie prowokuje do wahań i zmiany decyzji.  (...) Każde więc zwątpienie w myślach nie pochodzą od Boga.
2 - Sumienie nigdy nie zabiega o korzyść własną, ale zawsze kieruje duszę na korzyść innych ludzi. Nie uwrażliwia duszy na własne przeżycia i trudności, ale uwrażliwia duszę na potrzeby innych ludzi. Jeżeli człowiek zamierzy uczynić dobry uczynek i rozważa jak sam na tym skorzysta, to ten dobry uczynek nie jest natchnieniem z sumienia, ale jest własnym rozumowaniem człowieka.
3 - Sumienie nigdy nie zmusza, ale daje wybór wolnej woli.
4 - Sumienie ostrzega przed złymi ludźmi, ale nie motywuje do zemsty albo do wypominania złego.
5 - Sumienie nigdy nie obwinia innych ludzi, ale ukazuje duszy jej własne błędy."

Wspaniałe ujęcie sumienia, Danusiu! Pewien znak zapytania postawiłbym tylko przy pierwszym punkcie (celowo wyciąłem tekst, żeby zestawić obok siebie dwa ważne zdania). Otóż całkowicie podpisałbym się pod pierwszym zdaniem, ale już drugie nie wyraża dokładnie tego, co pierwsze. Czy człowiek sumienia może żyć bez zwątpień? Myślę, że jest ogromną łaską, jeśli tych zwątpień w życiu jest mało, ale czasami to właśnie zwątpienia stają przed nami jako wyzwania do poszukiwań, do przedzierania się przez cierniste zarośla ku Bogu - i właśnie trud ich pokonywania czyni nasze życie wartością. Czy się ze mną zgodzisz?...

Jakkolwiek nie zostanie odebrana moja wątpliwość (odnośnie wątpliwości), chcę przyznać, że każdy z tych punktów pobudza głeboką refleksję i odsłania przede mną coś bardzo istotnego. Sumienie nie zabiega o korzyść własną - jakże to ważne zdanie! A myślę, że rozumieć je należy również w kontekście zbawienia: drogi do świętości nie powinienem traktować jako przepychanki z innymi, a relacja wobec Boga jest dojrzała, gdy uwolniona zostaje od postawy "schlebiania swemu panu", bo w niej oddalamy się od miłości, wchodząc w ekonomiczne relacje kara-nagroda, strata-zysk... Dziękuję Ci za ten głęboki materiał do rozważań!

Podejdziesz do grupy 20 skinów, aby im głosić o Jezusie?

Sebastianie , to nie jest takie trudne, wystarczy o drobinę religijności by podejśc i głosic Chrystusa temu światu. Wielu tak czyni i nic to nie daje bo samo głoszenie/bycie głosem Chrystusa/to za mało by dotrzec do zamkniętego w sobie/zniewolonego sobą/ skina. Byłem aktywnym członkiem takich akcji/ewangelizacji/ i nic to nie dało. Wiem co mówię bo by dotrzec do drugiego człowieka w jego zamknięciu się w sobie i na sobie potrzebne jest ŚWIADECTWO osobistej przemiany. Dzisiejszy świat potrzebuje świadków a nie głosicieli Chrystusa. Masz prawo a nawet obowiązek zaświadczyc o Chrystusie, który w Twoim życiu bierze na siebie skutki zła tego świata. Podejdź do skina i powiedz mu kocham Cię a gdy uderzy Cię w lewy policzek nadstaw mu prawy. Daj się pokonac/ośmieszyc/. Najtrudniej byc świadkiem Chrystusa we własnym domu gdzie wszyscy Cię znają na wylot. Tu nic nie zagrasz, nie oszukasz.                            Pozdrawiam                   janusz