Janusz, myślę, że te słowa, które powiedziałeś swojemu synowi, są teraz ważniejsze niż kiedykolwiek. Nie pocieszanie, że będzie dobrze, nie żarty odciągające uwagę, nie medyczne wywody, ale słowa wyrażające współtrwanie w jego cierpieniu i bezwarunkową miłość, która wznosi się ponad to, co cielesne... Tak na marginesie mój niepełnosprawny brat też ma na imię Piotr i też ma nogę (tylko jedną) zagipsowaną po pachwinę na długie miesiące... Oczywiście będę pamiętał w modlitwie, by Wasze cierpienie napotykało poczucie głębokiego sensu, i by Bóg zesłał Wam takie pocieszenie, które pozwoli przetrwać ten szczególnie trudny czas.

Pozdrawiam Was i prosze módlcie sie bysmy nie uciekali od krzyża...janusz f,

Te słowa są bardzo ważne, opiszę o sobie w swoich świadectwach, co się działo dzisiejszego dnia. Nasz krzyż jest naszą indywidualną drogą do zbawienia. Kto ucieka, nie naśladuje swojego Pana. Trzymam kciuki za Twego syna, pozdrów go ode mnie i Twoją żonę również.

No to czas na kolejne "małe co nieco"  ...

Dziecięca rączka (autor nieznany)

Kiedy dziecko wsuwa w Twoją dłoń swą maleńką rączkę, może być ona upaćkana lodami czy galaretką, mieć kurzajkę pod prawym kciukiem lub plasterek na małym palcu. A jednak najważniejsze jest to, że ta mała rączka jest ręką jutra.
Rączka ta może któregoś dnia ująć Biblię albo rewolwer, zagrać na kościelnych organach lub obrócić koło ruletki, delikatnie opatrzyć ranę lub trzęsąc się przeraźliwie, chwycić za strzykawkę z narkotykiem.
Teraz jednak ta rączka spoczywa w Twojej dłoni. Symbolizuje zalążek dojrzałej osobowości, godny szacunku osobie ludzkiej, której codzienna podróż ku dorosłości została powierzona Twojej opiece.

No cóż, jak ten czas szybko leci  tym razem może nieco na wesoło, z małym przymrużeniem oka 

I tak jest .....

Bóg stworzył osła i rzekł do niego: Ty będziesz osłem. Będziesz od rana do wieczora pracował i ciężkie rzeczy na swoich plecach nosił. Będziesz jadł trawę i będziesz mało inteligentny. Będziesz żył 50 lat.
Na to odparł osioł: 50 lat tak żyć to dużo za dużo. Daj mi proszę nie więcej jak 30 lat.

I tak było.

Następnie Bóg stworzył psa i powiedział do niego: Ty będziesz psem. Będziesz pilnował dobytku ludzi, których będziesz oddanym przyjacielem. Będziesz jadł to, co człowiekowi z jedzenia zostanie i żył będziesz 25 lat.
Pies odpowiedział: Boże, 25 lat takiego życia to za dużo. Daj mi nie więcej jak 10 lat życia.

I tak było.

Później stworzył Bóg małpę i rzekł do niej: Będziesz małpą. Masz skakać z drzewa na drzewo i zachowywać się jak idiota. Masz być wesoła i żyć 20 lat.
Małpa rzekła: Boże, 20 lat żyć jako klown świata to za dużo. Proszę, daj mi nie więcej jak 10 lat.

I tak było.

W końcu Bóg stworzył człowieka i powiedział do niego: Ty będziesz człowiekiem, jedyną racjonalnie myślącą istotą, która będzie zamieszkiwać ziemię. Będziesz używał swojej inteligencji, ażeby podporządkować sobie inne stworzenia. Będziesz panował na ziemi i żył 20 lat.
Na to powiedział człowiek: Boże, bycie człowiekiem tylko 20 lat to jest mało, Proszę daj mi te 20 lat, które osioł odrzucił, 15 psa i 10 małpy.

I tak się stało, człowiek 20 lat żyje jak człowiek, później 20 lat jak osioł od rana do wieczora haruje i ciężkie rzeczy nosi. Potem ma dzieci i 15 lat żyje jak pies. Opiekuje się domem i je to co mu rodzina zostawi. Później na starość żyje 10 lat jak małpa. Zachowuje się jak idiota i zabawia swoje wnuki.

I tak jest ...
 

Super opowieść, Madziu! Zaraz, zaraz... czyli dla mnie nastała już faza psa!  Waruje, pilnuje, czasem szczeknie lub machnie ogonem, no i je co popadnie... Wszystko się zgadza!  

Mała śrubka Bruno Ferrero

  W kadłubie pewnego olbrzymiego statku znajdowała się mała śrubka. Malutka i niezauważalna, która tak samo jak wiele innych, równie mało ważnych śrubek, łączyła ze sobą dwie olbrzymie metalowe płyty.
  Podczas długiej podróży przez Ocean Indyjski, mała śrubka stwierdziła, że ma już dosyć swojej szarej i przez nikogo nie zauważonej egzystencji (przez wiele lat nie znalazł się nikt, kto by za to wszystko, co robiła, powiedział chociażby małe „dziękuję”). Stwierdziła wówczas: „Mam tego dosyć! Odchodzę!”
„Jeśli ty odejdziesz, odejdziemy również my!” – powiedziały pozostałe śruby.
  I rzeczywiście, zaledwie tylko mała śrubka zaczęła tańczyć po swoim niewielkim mieszkanku, również pozostałym przyszła ochota odkręcania się. W tym uwolnieniu pomagała im każda przypływająca fala.
  Wówczas wszystkie gwoździe, które łączyły ze sobą kadłub statku protestowały: „W ten sposób również i my będziemy zmuszeni, aby porzucić swoje zajęcia …”.
„Na miłość boską, opamiętajcie się!” – krzyczały do śrub metalowe płyty. „Jeśli nie będzie nikogo, kto spowoduje, że będziemy się razem trzymać, nie uda nam się przeżyć!”.
  Bunt małej śrubki, która zaczęła odmawiać swojego obowiązku, zaraził w mgnieniu oka pozostałe części gigantycznego statku.
  Dziób statku, który wcześniej z odwagą przecinał potężne fale oceanu, zaczął nagle żałośnie skrzypieć i drżeć.
  Wtedy to wszystkie płyty, więzy, listwy, śrubki, a nawet malutkie gwoździe, skierowały swoją odezwę do zbuntowanej śrubki, błagając ją, aby zechciała zaniechać swojego zamiaru: „Cały statek roztrzaska się, zatonie i nikt z nas nie zobaczy już więcej ojczyzny!”.
  Dopiero wówczas mała śrubka poczuła się wreszcie zauważona, zrozumiała nagle, że jest kimś o wiele ważniejszym, niż myślała. Postanowiła oznajmić wszystkim, że zdecydowała pozostać na swoim miejscu.  

MagdaLeno, znowu piękną opowieść wrzuciłaś ale ja tę alegorię zrozumiałam zgoła inaczej niż Janusz.
Wydaje mi się, że nie chodzi w niej o wytrwanie do końca, lecz o zauważenie i docenienie ludzi skromnych, niepozornych i ich, wydawałoby się nic nie znaczącej pracy. Pracy, której efektów się nie dostrzega, dopóki jest wykonywana ...
Po takim długotrwałym niedocenianiu następuje albo bunt, albo totalna deprecha i obniżenie własnej wartości.
Szarość egzystencji malutkiej,przez wiele lat niezauważanej śrubki polegała też na tym, że przez wiele lat nie była naoliwiana - i tu zaczyna się problem wytrwania do końca. Wszystkie śrubki, małe i duże muszą być naoliwiane
Jeśli przyjmiemy, że jesteśmy takimi śrubkami i chcemy wytrwać do końca - potrzebujemy oliwy.

Dla mnie tą oliwą jest Boże Słowo. To Ono daje mi siłę i wiarę w swoją wartość. Wartość, jaką mam w Bożych oczach, nie ludzkich. Dla Boga byłam warta złożenia ofiary z Jego Syna. Apostoł Paweł mówi: "drogoście kupieni" - Krwią Chrystusa.
Boże Słowo zapewnia mnie, że Zbawienie mam darmo, z łaski, przez wiarę - nie z uczynków, bym się nimi nie chlubiła. Nie muszę się krzyżować(to i tak nic nie da), zrobił ta dla mnie Jezus, a teraz wzywa mnie, bym Go naśladowała - ale nie w krzyżowaniu siebie, lecz swojego grzechu. To swój grzech mam przybić do krzyża, nie siebie - ja mam trwać przy Bogu wielbiąc Go, znosząc cierpliwie wszelkie niedogodności tego trwania.
Tylko tak rozumiem swój krzyż. Cierpiętnictwo i umartwianie się nie ma tu nic do rzeczy, Januszu.

ps.
mam nadzieję, że "małe co nie co dla podniesienia ducha" można komentować, dlatego pozwoliłam sobie niniejszym to uczynić 
Pozdr