To takie małe co nieco na czas Wielkiego Postu ...

życzę wszystkim prawdziwego nawrócenia, zbliżenia się na nowo do Pana Jezusa (a nade wszystko sobie samej)


         Był człowiekiem biednym i prostym. Wieczorem po ciężkiej pracy, wracał do domu zmęczony i w złym humorze. Patrzył z zazdrością na ludzi, jadących samochodami i na siedzących przy stolikach w kawiarniach.
        - Ci to mają dobrze – zrzędził, stojąc w tramwaju, w okropnym tłoku. – Nie wiedzą, co to znaczy zamartwiać się … Mają tylko róże i kwiaty. Gdyby tak musieli nieść mój krzyż!
   Bóg z wielką cierpliwością zawsze wysłuchiwał narzekań mężczyzny. Pewnego dnia  czekał na niego u drzwi domu.
   - Ach, to Ty Boże – powiedział człowiek, gdy Go zobaczył. – Nie staraj się mnie udobruchać. Wiesz dobrze, jak ciężki krzyż złożyłeś na moje ramiona.
   Człowiek był jeszcze bardziej zagniewany niż zazwyczaj. Bóg uśmiechnął się do niego dobrotliwie.
   - Chodź ze Mną. Umożliwię ci dokonanie innego wyboru – powiedział. Człowiek znalazł się nagle w ogromnej lazurowej grocie. Pełno było a niej krzyży: małych, dużych, wysadzanych drogimi kamieniami, gładkich, pokrzywionych.
   - To są ludzkie krzyże – powiedział Bóg. – Wybierz sobie jaki chcesz. Człowiek rzucił swój własny krzyż w kąt i zacierając ręce zaczął wybierać.
   Spróbował wziąć krzyż leciutki, był on jednak długi i niewygodny. Założył sobie na szyję krzyż biskupi, ale był on niewiarygodnie ciężki z powodu odpowiedzialności i poświęcenia. Inny, gładki i pozornie ładny, gdy tylko znalazł się na ramionach mężczyzny, zaczął go kłuć, jakby pełen był gwoździ. Złapał jakiś błyszczący srebrny krzyż, ale poczuł, że ogarnia go straszne osamotnienie i opuszczenie. Odłożył go więc natychmiast. Próbował wiele razy, ale każdy krzyż stwarzał jakąś niedogodność.
   Wreszcie w ciemnym kącie znalazł mały krzyż, trochę już zniszczony używaniem. Nie był ani zbyt ciężki ani zbyt niewygodny, wydawał się zrobiony specjalnie dla niego. Człowiek wziął go na ramiona z tryumfalną miną.
   - Wezmę ten! – zawołał i wyszedł z groty. Bóg spojrzał na niego z czułością. W tym momencie człowiek zdał sobie sprawę, że wziął właśnie swój stary krzyż, ten, który wyrzucił wchodząc do groty. 

i kolejne opowiadanko do rozważania, przemyślenia ...

O zupełnie szczególnej duszy P. Volpato

Bóg kocha wszystkich tak samo, ale nawet w Raju jest zawsze ktoś, kto kocha go bardziej niż inni. W rajskim żywocie jest taka szczególna chwila, na którą każdy czeka z drżeniem: dzieje się to wtedy, gdy Ojciec wzywa dusze i posyła je na Ziemię.
Często są one niechętne opuszczeniu miejsca tak przepełnionego pięknem i radością; dlatego też, kiedy zbliża się czas ich odejścia, Pan wzywa jedną po drugiej i mówi im słowa zachęty.
   I tak nadeszła kolej na jedną z tych dusz, co kochają Boga nade wszystko. Stanęła przed Nim i powitała Go, jak dziecko wita własnego ojca.
- Dzień dobry, Ojcze, posłałeś po mnie, prawda?
- Tak, dziecinko, także dla ciebie nadchodzi chwila, w której na pewien czas opuścisz to miejsce. Czy ci nie przykro?
- Słodki Ojcze – rzekła miłująca dusza – moja radość jest pełna tylko wtedy, kiedy mogę spełniać Twoją wolę. Jestem gotowa!
Pan Bóg wiedział, że odpowie Mu w ten sposób, ale kiedy usłyszał to wprost od niej, mógł ją tylko jeszcze bardziej umiłować; toteż skierował ku niej to, co my, ludzie nazywamy uśmiechem, zalewającym ją światłem.
- Wymyśliłem dla ciebie trudne zadanie. Czy się nie boisz?
- Nie, Ojcze, bo wiem, że zawsze będziesz ze mną.
- Ponieważ będziesz musiała znosić ciężkie życie na ziemi, daję ci przywilej, jakiego nie dałem innym: wybierz sama swojego Anioła Stróża.
   Twarz owej duszy rozjaśniła się jeszcze bardziej.
- Słodki Ojcze – powiedziała - to drogocenny Twój dar. Jakże chciałabym mieć u boku Świętego Michała, ale wiem, że jest strasznie zajęty. Dlatego wybieram jednego z najmniejszych i najweselszych aniołków, po to, by nie pozwolił mi nigdy pogrążyć się w smutku, a zawsze dobrze mnie nastrajał.

Pan Bóg był zadowolony. Spełnił jej życzenie i posłał ją na Ziemię. A po dziewięciu miesiącach ludzkiego czasu urodziła się upośledzona dziewczynka...

Super opowieść, Madziu! Jakaż to życiowa sytuacja - dotyka chyba każdego z nas. Mamy jeszcze tak dużo czasu, aby się zmienić, by wyznać grzechy, by naprawić błędy, by się modlić, by stanąć przed Bogiem.... Tylko że ten "dłuuuugi czas" może się zmieścić w ampułce dzisiejszego dnia.

Świetne to jest! Ja chyba za bardzo "marnuję czas" którego tak naprawdę nie wiemy ile mamy. Niewiele. Być może mam szansę do jutra na zmianę swojego życia i straciłam ją bo dzisiaj nic nie zrobiłam aby to naprawić. Mam nadzieję, że tak nie jest.
Znalazłam jeszcze to:

 Królowa Wiktoria, wielka monarchini Anglii kochała niezwykle swojego męża Alberta. Nie mógł on, niestety, nosić królewskiego tytułu ani też piastować żadnej ważnej funkcji społecznej. Pomimo wielkiej miłości wybuchały pomiędzy nimi awantury. Kiedyś po takiej kłótni książę Albert zamknął się w swojej komnacie. Po krótkiej chwili Wiktoria przełamała się i zapukała do jego drzwi.

     - Kto tam? - zapytał Albert.

     - Królowa Anglii! - padła odpowiedź.

     Drzwi nie otworzyły się, a młoda królowa pukała dalej.

     - Kto tam?

     - Królowa Anglii!

     Cisza. I tak powtarzało się kilkakrotnie. Wreszcie...

     - Kto tam?

     - Twoja żona, Albercie - odpowiedziała królowa. Drzwi otworzyły się natychmiast.

* * *

     Bóg wielokrotnie stukał do ludzkich drzwi.

     - Kto tam?

     - To ja, twój Bóg.

     Drzwi pozostawały jednak nieubłaganie zamknięte. Wreszcie...

     - Kto tam?

     - To ja, twój Ojciec. Drzwi otwierały się.


Nie wiem czy już ktoś to podawał gdzieś.

Piękna opowieść, Madziu! Bóg przychodzący jako żywa, często niezauważona Osoba - ten motyw powtarza się w opowieściach, które najbardziej do mnie przemawiają.

Dlaczego nie potrafię dostrzec Boga w adoracjach i ołtarzach? Może jestem ślepy? Może za mało się modlę? Sam już nie wiem. Proszę to moje wyznanie potraktować jako zwierzenie, a nie jak krytykę.

Boga widzę wyłącznie w żywym człowieku i w nieogarniętej naturze stworzenia. Tylko takie relacje potrafią wzbudzić we mnie autentyczne pragnienie oparte na miłości i prawdziwe uwielbienie płynące ze zadziwienia światem...

 
  Życie będzie zasypywać Cię śmieciami, każdym rodzajem brudów. Sposób, aby wydostać się z dołka, to otrząsnąć się i zrobić krok w górę.
  Każdy z naszych kłopotów to jeden stopień ku wolności ...

Zgadzam się z tym. Jestem właśnie po wizycie u swojej byłej narzeczonej. Cóż, smutek w sercu wrócił, w domu musiałem się oprzeć na Jezusie, nie dałbym rady samemu. Podparł mnie i zrozumiałem, że muszę iść pod prąd. Wypełnić jedną myśl, którą dostałem tydzień temu. Abym przeobraził się z niemowlęcia w męża Bożego. Smutek nadal mam, lecz decyzja zapadła, głęboko świadomie. Wiem, że to ku mojemu zbudowaniu, przyjąłem na siebie swój krzyż. Chcę z nim iść.

Bruno Ferrero
Nie widzę cię tatusiu.

Była to rodzina szczęśliwa. Mieszkała w domku na peryferiach miasta. Pewnej nocy wybuchł w kuchni straszny pożar. Wśród szalejących płomieni rodzice i dzieci wybiegli z domku. Spoglądali bezsilnie na swój dom stojący w płomieniach i pełen dymu. W pewnym momencie ze zgrozą zdali sobie sprawę, że wśród nich brakuje najmłodszego, pięcioletniego synka. W chwili ucieczki przerażony płomieniami i ostrym dymem chłopiec cofnął się i wszedł na pierwsze piętro. Co robić? Tatuś i mamusia patrzyli zrozpaczeni, dwie siostrzyczki zaczęły krzyczeć. Nie można było z powrotem wejść do domu. A straż pożarna jeszcze nie dotarła. Ale oto w górze otwarło się okienko na poddaszu i dziecko pokazało się w nim krzycząc rozpaczliwie: Tatusiu! Tatusiu!
Ojciec zauważył je i krzyknął: Skacz w dół! Dziecko widziało jedynie ogień i czarny dym, ale usłyszawszy głos, powiedziało: Tatusiu, nie widzę cię …
- Ja cię widzę i to wystarczy. Skacz! – krzyknął mężczyzna. Dziecko skoczyło i znalazło się, zdrowe i bezpieczne, w silnych ramionach ojca, który pochwycił je w locie.