no dobra, jestem chaotyczna może troche sie pogubiłam, ale i tak mam dużo racji wtym co pisalam bo mam oczy i uszy

Amen, Adamie.

Oczywiście Twoje przykłady są, jak słusznie zauważyłeś, zdecydowanie większego kalibru, ale schematy myślenia są właśnie takie.
Dopiero uświadomienie sobie, że nikt z nas nie jest od nich wolny stwarza między nami pewną płaszczyznę porozumienia. Bo to jest paradygmat, możesz podstawić dowolne wartości, w zależności od odebranego wychowania, doświadczeń z dzieciństwa, statusu społecznego itd., a zawsze będzie się za tym kryć potrzeba określenia siebie (dobrego) w kontraście do innych (złych).

Jezus nie raz zwraca na to uwagę, mówiąc o sądzeniu czy o belce w oku. Pokazuje nam, że zmienianie świata trzeba zacząć od siebie. Dla mnie osobiście to bardzo trudna lekcja, bo mam silną tendencję do dopatrywania się winy i wad w otoczeniu. Pracując nad tym, dostrzegam jednak, że taka perspektywa sędziego zniekształca obraz rzeczywistości. Okazuje się, że pan X wcale nie jest takim skończonym obłudnikiem; odkrywam motywację pani Y stojącą za decyzjami, które były dla mnie kompletnie nie do zaakceptowania; zauważam, że Z wcale nie robi mi na złość, tylko kieruje się innymi intencjami. To jest wspaniała lekcja życia. Świat nie jest czarno-biały.

Pozdrawiam serdecznie,
Krzysiek 

 

Juz jestem mysza , do usług Adamie    i już abstrahując od moich osobistych doświadczeń  chciałabym zwrócić  uwagę niektórych na pewne fakty: mianowicie wielu ludzi na świecie  od kilka lat przez  wiele dni pości i modli się, gdyż nieprawość jaka ogarnęła ziemię jest już  nie do opisania, nie możemy udawać, że problem jest w nas ( tym bardziej jak go akurat na tym poletku  już nie mamy, ) i  tłumaczyć zachowania od obojętności zaczynając  przez  bezduszność, arogancję etc  aż do aborcji, a prawda jest taka , że chociaż zawsze doszukamy się przyczyn  takich czy innych zachowań to jest to dla Boga  wielki ból  i jako Nieskończenie ŚWIĘTY nie będzie tolerował takiego stanu rzeczy, mamy tego cała mase przykładów, tylko , że nikt już nie mówi o każącym Bogu, wolimy tylko stronę Boga miłosiernego. Chcielibyśmy widzieć dzieci o dobrym sercu, ale to upraszczanie rzeczywistości, bo wiemy, że dzieci potrafią być nawet okrutne- to tylko taki drobny przykład naiwnego oceniania rzeczywistości

Hej, Mysza!

Proponuję ich wszystkich aresztować :-)
A tak na serio,  to myślę, że nie ma innej drogi do poprawy innych niż dawanie dobrego przykładu. Można jedynie pokazywać, że świadome życie jest dobre, jest źródłem spokoju, że emanuje przez nie dobro. Ale przecież nikogo nie da się zmusić do tego, żeby żył tak, jak chcemy. Możemy i powinniśmy mieć własne zdanie, możemy je głośno wypowiadać, ale nie możemy nikogo zmusić do przyjęcia naszego obrazu rzeczywistości.
Dlaczego ma mnie zniechęcać to, co widzę wokół? Mnie to wręcz zachęca do pracy, bo wiem, że większość nie chce się jej podjąć.
Jezus poruszył ten problem, opowiadając o robotnikach w winnicy (Mt 20,1-16). Z tego fragmentu jasno wynika, że Bóg jest suwerenny w swoich decyzjach (i tylko On wie, co będzie, a czego  nie będzie tolerował), naszym zaś zadaniem jest wypełnianie Jego woli wobec nas. Tylko tyle i aż tyle.

Pozdrawiam serdecznie,
Krzysiek

tolerował takiego stanu rzeczy, mamy tego cała mase przykładów, tylko , że nikt już nie mówi o każącym Bogu, wolimy tylko stronę Boga miłosiernego. Chcielibyśmy widzieć dzieci o dobrym sercu, ale to upraszczanie

Niby racja, ale...

• Nie mam ochoty wyręczać Boga w osądzaniu tego świata oraz ludzkich serc (Nie sądźcie, abyście...).
• Straszenie Bogiem jest tak samo wychowawcze, jak straszenie dzieci w celu zmuszenia ich do posłuszeństwa. Niby można, ale docelowo to żadna metoda.
• Jeśli Chrystus okazywał gniew, to raczej w stosunku do ludzi wierzących niż do zagubionego świata. Bo to my mamy być światłem i to nam biada, jeśli nim nie jesteśmy.

Pozdrawiam serdecznie!

Zbyszek

@czwarta

(...)ale już jak sobie wyobrazi spędzenie całej w wieczności w niebie bez kochanego wujka zbyszka(...)

Mam nadzieję, że nie chodzi o admina. To faktycznie byłoby smutne. 

Co do odpowiedzialności karnej, ona przecież istnieje, choć nie wszystkie przestępstwa (złamanie zakonu) mu podlegają. Nie wyobrażam sobie karania za grzech w ogóle, bo wszyscy siedzielibyśmy w pudle. A pamiętajmy, że każdy grzech jest śmiertelny, tzn. karą za każdy grzech jest śmierć.
Oczywiście, nie wolno tolerować grzechu. Tyle, że łatwiej walczyć z grzechem innych niż naszym własnym. O tym nauczał Jezus, mówiąc o belce w oku.

zmuszamy delikwenta do obudzenia się

Jeszcze nie słyszałem o tym, żeby udało się kogoś zmusić do nawrócenia. Bo przecież chodzi nam o nawrócenie, a nie o życie zgodne z prawem, tak? Uważam, że samo postępowanie w określony, "dobry" sposób nie wystarczy. Równie istotne są intencje.

Czasem właśnie dopiero w areszcie ktoś się opamięta i jeśli to by miało pomóc to lepiej żeby siedział chwilę w areszcie niż całą wieczność w piekle.

Skąd wiesz, że areszt pomoże komuś się nawrócić? I skąd wiesz, że jeżeli się tam nie znajdzie, spędzi całą wieczność w piekle?

powinno nam zależeć na zbawieniu ludzi

Choćby nie wiem, jak nam zależało, nikogo nie zbawimy. Zbawia tylko Jezus. Naszym obowiązkiem jest głoszenie tej radosnej wieści, ale ostateczny wynik w żadnym stopniu nie zależy od nas.

Ja nie chowam głowy w piasek i nie usprawiedliwiam grzechu. Bóg nienawidzi grzechu, tak mówi Pismo. Jestem również za wołaniem o zmianę, ale nie myślenia i uczynków, tylko serc. Bo z obfitości serca... .

@Mysza:

Dla mnie sprawa sądzenia jest również bardzo trudna. Osądzanie rzeczywistości tkwi głęboko w naszej naturze. Rzecz chyba w tym, żeby nie wywyższać się nad tych, o których krytycznie się wypowiadamy. Zdawać sobie sprawę, że ci, o których pisałaś wcześniej, są w takim samym stopniu dziećmi Bożymi, jak Ty. Jesteśmy wielką Bożą rodziną. Tu tak naprawdę nie ma lepszych i gorszych, bo każdy będzie zdawał sprawę ze swojego życia przed Panem, nie przed trybunałem świętych.

Pamiętacie co Jezus mówił o rzucaniu kamieniem? I co powiedział do kobiety? "I ja cię nie potępiam. Idź i nie grzesz więcej". Osądził jej grzech ale nie potępił jej jako człowieka. Myślę, że jest to postawa godna naśladowania. Jezus był poza tym szczery do bólu, obnażał ludzi, odzierał ich ze wszystkich iluzji, a jednocześnie bezgranicznie ich kochał. Czy to było osądzanie ludzi? Moim zdaniem była to troska o braci i siostry.
Dlatego właśnie nie czuję się zniechęcony, widząc grzech, w tym także grzech w kościele, a także mój własny grzech. Staram się pamiętać o tym, że zło należy zwyciężać dobrem, bo tak postępował nasz Mistrz.

Pozdrawiam serdecznie,
Krzysiek

 Masz rację Czwarta .   Do Sebastiana: To jasne, że Bóg a nie my jest sprawcą chcenia i działania, ale my musimy do znudzenia uświadamiać  ludziom i nie bać się sprzeciwu, że jedynie  On jest receptą na spędzenie całego życia wiecznego w niebie, musi nam na tym bardzo zależeć  aż tak bardzo  żeby  się  nie bać  negatywnych  reakcji  litości, śmiechu i złości.. Tylko ciekawe, że ci co gardzą takimi dziwakami nie z tego świata w razie poważniejszych problemów szukają wsparcia właśnie u nich.   Jak lekarze rozkładają ręce lub córka spotyka się z ciemnymi typami i nie chce rozmawiać,  albo przykładna mama i  żona po pijanym wyjeździe  służbowym jest w ciąży  czyli świat  dotychczas  w miarę bezpieczny się wali  i strach paraliżuje życie to wtedy się jakoś nie ucieka od tych  za gorących  i za gorliwych, i chce się słuchać że Bóg wybaczy , że jest wszechmocny, że ma nas pod kontrolą, że z nim nie ma przegranej  jeśli tylko powiemy mu Tak.  Świadkowie Jehowy nie maja Ducha Św. a więc co za nimi stoi, tylko organizacja i przepisy.  Wiele lat temu byłam świadkiem  modlitwy  jednego pastora, znalazłam się tam przypadkiem, ale to co zobaczyłam miało na mnie ogromny wpływ, mianowicie pastor tak płakał  i modlił się o gorliwość dla swoich  ludzi, tak rozpaczliwie błagał Boga  o przymnożenie wiary, tak się korzył przed Bogiem, z taką wiarą dziękował  za  obietnice Boga,  że ja zaczęłam im zazdrościć  takiego pasterza, któremu tak ogromnie zależało na zbawieniu ludzi. Chciałabym żeby w moim kościele ludzie czuli, że księdzu  tak bardzo zależy na ich zbawieniu, a wtedy nawet ze względu na jego postawę namolność ludzie  zabrali by się za Biblię i ciąg dalszy miałby szanse nastąpić. Ale ja tylko chciałabym, nie oskarżam