przyszła mi do głowy taka myśl, że przecież Pan mówi do nas na różne sposoby i posługuje się równymi rzeczami, by dotrzeć, jak najbliżej każdego swego dziecka i może właśnie czasem przez takie krótkie, małe słowa, przypowieści, opowiadanka On może w jakiś sposób sprawić, że na naszym niebie pojawi się promyk słońca   i wleje w nasze serce nadzieję, więc chcę tu dać (jeśli mogę) możliwość zamieszczania czegoś, co może dać wiarę, nadzieję i miłość - jakiś mały promyk i zbliżyć do Boga. Śmiało zachęcam do umieszczania tu właśnie "takich rzeczy" (opowiadań, wierszy, przypowieści itd. itp.)

i dedykuję to opowiadanko wszystkim uczestnikom tego forum (dobrze, że jesteście)

                                   TRZY DRZEWA
         Pewnego razu, na wzgórzu, rosły sobie trzy drzewa. Rozmawiały one o swoich marzeniach i nadziejach, kiedy pierwsze z nich powiedziało: "Mam nadzieję, że pewnego dnia będę skrzynią, w której trzymane będą klejnoty. Będę wypełniona złotem, srebrem i cennymi klejnotami. Będę mogła być ozdobiona rozmaitymi rzeźbami i każdy będzie mógł zobaczyć moje piękno." Wtedy drugie drzewo powiedziało: "Może pewnego dnia stanę się potężnym statkiem. Uniosę na swym pokładzie króla i królową i popłyniemy poprzez szerokie wody aż na krańce świata. I każdy będzie czuł się bezpiecznie, z powodu solidności kadłuba, który ze mnie będzie zbudowany." W końcu trzecie drzewo powiedziało: "Chcę rosnąć, aby być najwyższe i najbardziej proste w całym lesie. Ludzie zobaczą mnie na szczycie wzgórza i będą spoglądać na moje gałęzie, i myśleć o niebie i o Bogu i o tym, jak blisko Niego jestem. Ja będę największym drzewem wszechczasów i ludzie zawsze będą o mnie pamiętać."

    Po kilku latach modlitwy o to, aby ich marzenia się spełniły, grupa drwali natknęła się na nie. Kiedy jeden drwal zbliżył się do pierwszego drzewa rzekł: "To tutaj, wygląda na mocne, silne drzewo, wydaje mi się, że będę mógł sprzedać je stolarzowi" i zaczął je ścinać. Drzewo było szczęśliwe, ponieważ wiedziało, że stolarz zrobi z niego piękną skrzynię. Przy drugim, drwal powiedział: "To drzewo również wygląda na mocne, powinienem je sprzedać do stoczni" i drugie drzewo również było szczęśliwe, bo wiedziało, że jest to dla niego możliwość stania się potężnym statkiem. Kiedy drwal podszedł do trzeciego drzewa, drzewo było przerażone, gdyż wiedziało, że jeżeli zostanie ścięte, jego marzenia się nie spełnią. Jeden z drwali postanowił sobie je zabrać.

    Wkrótce po przybyciu do stolarza, z pierwszego drzewa zostały zrobione karmniki, koryta i żłoby dla zwierząt. Zostało więc postawione w stodole i wypełnione sianem. To wcale nie było to, o co drzewo się modliło. Drugie drzewo zostało cięte i zrobiono z niego małą łódkę rybacką. Skończyły się jego sny o staniu się potężnym statkiem i braniu na swój pokład koronowanych głów. Trzecie z nich zostało pocięte na wielkie belki i pozostawione w ciemności.

    Lata mijały, i drzewa zapomniały już o swoich marzeniach. Pewnego dnia mężczyzna i kobieta weszli do szopki. Kobieta urodziła i położyła niemowlę na sianie, wypełniającym żłobek zrobiony z pierwszego drzewa. Drzewo mogło odczuć powagę tego wydarzenia i wiedziało, że nosi największy skarb wszechczasów.

    Minęło nieco lat. Grupa ludzi wybrała się na połów w łódce zrobionej z drugiego drzewa. Jeden z nich był bardzo zmęczony i ułożył się do snu. Kiedy wypłynęli na szerokie wody, zerwała się burza i drzewo pomyślało, że nie będzie wystarczająco silne, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo. Mężczyźni obudzili śpiącego, a On wstał i powiedział "Ucisz się!", a wtedy burza ustała. Wtedy już drzewo wiedziało, że ma na swoim pokładzie Króla królów.

    W końcu przyszedł ktoś i zabrał trzecie drzewo. Było niesione ulicami, tłum zaś kpił z człowieka, który je niósł. Kiedy się zatrzymali, człowiek ten został przybity gwoździami do drzewa i podniesiony, aby umierać na szczycie wzgórza. Kiedy nadeszła niedziela, drzewo zrozumiało, że było wystarczająco silne, aby stać na szczycie wzgórza i być tak blisko Boga jak tylko możliwe, ponieważ to na nim został ukrzyżowany Jezus.

    Morał tej historii jest taki, że kiedy wydaje ci się, że wszystko idzie nie po twojej myśli, zawsze wiedz, że Bóg ma dla ciebie pewien plan. Jeśli Mu zaufasz, obdarzy cię hojnie. Każde z drzew otrzymało to, o co prosiło, ale nie w sposób, w jaki to sobie wyobrażało.
My nigdy nie wiemy, jakie są plany Boga wobec nas! Wiemy tylko, że Jego drogi, nie są naszymi drogami, ale Jego drogi są zawsze najlepsze!!!

Piękne i bardzo prawdziwe. Potwierdzenie znajduję w swoim własnym życiu. Nie ma takiego marzenia, którego mój Dobry Ojciec by nie spełnił -prędzej czy później.

   Morał tej historii jest taki, że kiedy wydaje ci się, że wszystko idzie nie po twojej myśli, zawsze wiedz, że Bóg ma dla ciebie pewien plan. Jeśli Mu zaufasz, obdarzy cię hojnie. Każde z drzew otrzymało to, o co prosiło, ale nie w sposób, w jaki to sobie wyobrażało.
My nigdy nie wiemy, jakie są plany Boga wobec nas! Wiemy tylko, że Jego drogi, nie są naszymi drogami, ale Jego drogi są zawsze najlepsze!!!

Podoba mi się ta historia, rozwinęła się zupełnie inaczej niż się spodziewałem. A przy okazji też jedna refleksja - bardzo celnie napisałaś, że Bóg ma dla nas pewien plan. Ostatnio zmęczyły mnie hasła typu: "Bóg ma dla Ciebie wspaniały plan". Brzmią bardzo marketingowo i czasami niewiele mają wspólnego z rzeczywistością. Boże plany są wspaniałe - nie kwestionuję tego, ale z naszej perspektywy to one nie zawsze tak super wyglądają. Mówi się, że cierpienie uszlachetnia i chyba jest w tym sporo prawdy, ale jakże trudno zaakceptować Boże plany, które nie wynoszą nas na piedestał, ale zmuszają do zmagania się ze chorobą, przeciwnościami, kłopotami.

Myślę teraz o ludziach na Haiti, o dzieciach, które straciły rodziców oraz o rodzicach, którzy nie odnaleźli swoich pociech. Mielibyście odwagę powiedzieć tym ludziom, że Bóg ma dla nich wspaniały plan? Tak naprawdę piszę te słowa dla siebie - sam muszę uważać, by nie prezentować Ewangelii jako panaceum na kłopoty wszelakie... Nie każda historia kończy się tak, jak księga Hioba, nie każdy film ma happy end, nie każde dziecko ma rodziców, nie każde życie to pasmo sukcesów i wielkich czynów. I chyba dopiero w tych trudnych sytuacjach na jaw wychodzi jakość naszej wiary.

Pozdrawiam serdecznie!

Zbyszek

Pociąg życia …

•   "Życie jest niczym innym, jak podróżą pociągiem: składające się z wsiadania
i wysiadania, naszpikowanym wypadkami, przyjemnymi niespodziankami oraz głębokimi smutkami.
•   Rodząc się, wsiadamy do pociągu. Znajdujemy tam osoby, z którymi myślimy być zawsze podczas naszej podróży: naszych rodziców. Niestety prawda jest inna. Oni jednak często wysiadają na jakiejś stacji, pozbawiając nas swojej czułości, przyjaźni i niezastąpionego towarzystwa.
•   Jednak to nie przeszkadza, by wsiadały inne osoby, które staną się dla nas bardzo szczególne. Przybywają nasi bracia, przyjaciele i cudowne miłości.
•   Wśród osób, które jadą tym pociągiem, będą takie, które robią sobie zwykłą przejażdżkę; także takie, które wywołują w podróży tylko smutek oraz takie, które krążąc po pociągu będą zawsze gotowe do pomocy potrzebującym.
•   Wielu wysiadając pozostawi ciągłą tęsknotę … inni przejdą tak niezauważenie, że nie zdamy sobie sprawy, że zwolnili miejsce.
•   Ciekawe jest, że niektórzy pasażerowie, którzy są przez nas najbardziej ukochani, zajmą miejsca w wagonach najbardziej oddalonych od naszego. Dlatego będziemy musieli przebyć drogę oddzielnie, bez nich. Oczywiście nic nam nie przeszkadza, by w trakcie podróży porozglądać się – choć z trudnością – po naszym wagonie i dotrzeć do nich …
•   Ale niestety, nie będziemy już mogli usiąść przy ich boku, ponieważ miejsce to będzie już zajęte przez inna osobę. Nie ważne, ta podróż właśnie tak wygląda: pełna wyzwań, marzeń, fantazji, oczekiwań i pożegnań … Ale nigdy powrotów. A zatem spróbujmy odbyć naszą podróż w możliwie najlepszy sposób.
•   Próbujmy zawierać znajomości z każdym pasażerem, szukając w każdym z nich ich najlepszych cech. Pamiętajmy, że zawsze w jakiejś chwili w podróży oni mogą bełkotać i prawdopodobnie będziemy musieli ich zrozumieć. Ponieważ nam również wiele razy będzie plątać się język i będzie ktoś, kto nas zrozumie.
•   Wielka tajemnica na końcu polega na tym, że nigdy nie będziemy wiedzieć na jakiej stacji wysiądziemy, ani gdzie wysiądą nasi towarzysze, ani nawet ten, który zajmuje miejsce przy naszym boku.
•   Zastanawiam się czy kiedy wysiądę z pociągu, poczuję nostalgię … wierzę, że tak. Oddzielić się od niektórych przyjaciół, z którymi odbywałem podróż będzie bolesne. Pozwolić, by moje dzieci pozostały same, będzie bardzo smutne. Ale chwytam się nadziei, że kiedyś przybędę na stację główną i zobaczę jak przybywają  z bagażem, którego nie posiadali przy wsiadaniu.
•   Uszczęśliwi mnie myśl, że współpracowałem przy tym, by ich bagaż rósł i stawał się bardziej wartościowy.
•   Mój przyjacielu, sprawmy, by nasz pobyt w tym pociągu był spokojny i wart starań. Róbmy tak, by gdy nadejdzie chwila wysiadania, na naszym pustym miejscu pozostała tęsknota i miłe wspomnienia dla tych, co kontynuują podróż."

To kolejne "małe co nieco" podsyłam   ku refleksji ...

Wykład profesora - sens życia

    Pewnego razu poproszono uznanego Profesora o poprowadzenie wykładu dla hartów, game playerow z top managementu. Tematem wykładu miała być "Efektywność". Harty zasiadły grzecznie w ławeczkach, otworzyły swoje planery i czekają na wykład. Profesor dotarł do sali solidnie spóźniony - jednak zmieścił się w kwadransie akademickim. Wyobraźcie sobie te szepty i komentarze, jak ten człowiek ma rozprawiać o efektywności skoro się spóźnia.

    Profesor wszedł na salę i powitał zgromadzonych. Przeprosił za spóźnienie tłumacząc ze ma chorego wnuka. Wyjął wielki dzban i postawił przed sobą. Zapytał - Co to jest? - Cisza. Następnie wyjął piłeczki tenisowe i zaczął je wsadzać jedna po drugiej do środka, aż zapełnił cały dzban. Znowu zapytał, Co to jest? Cisza. Wyjął wiec piłeczki do ping – ponga i zaczął je utykać pomiędzy piłkami tenisowymi i gdy już więcej nie mógł upchać ponowił swoje wcześniejsze pytanie. Znowu cisza. Na stole pojawiło się naczynie z piaskiem, zaczął wsypywać piach pomiędzy dwa rodzaje piłek do momentu, aż znowu wypełnił dzban. Nie pytał ponownie ... Przechylił przygotowane wcześniej naczynie z wodą i tym razem widać było, że niczego więcej nie uda się już wsadzić do środka. Woda zapełniła resztę przestrzeni.
    Zapytał ponownie i dobitnie: - Co obrazował ten krótki eksperyment?
Z końca sali pewnie odzywa się głos jednego ze słuchaczy... Pan profesor pokazał, że tak naprawdę to nie możemy powiedzieć, że na coś nam nie starczyło czasu. Nigdy nie jest tak, że nie zdążymy czegoś więcej zaplanować, czegoś więcej zrobić i wykonać. Musimy  tylko tak komponować duże sprawy z mniejszymi, by zapełnić nasz czas efektywnie, nie zostawiać luk w tym dzbanie, który zapewne obrazuje cały nasz możliwy do zagospodarowania czas. Te piłki, piach i woda to priorytety, które nadajemy sprawom firmy.
- Myli się Pan - oznajmił profesor, gdy jego przedmówca skończył... Te piłki tenisowe - to nic innego jak Wasze zdrowie, Wasza rodzina, żona, dziecko, spacer, starzejący się rodzice. Te mniejsze piłki - to są wasze studia, spotkania ze znajomymi, e-maile do znajomych, książka, teatr, kino, urlopy. Ziarna piachu to sprawy, które musicie wykonywać by funkcjonować normalnie - sprzątanie mieszkania, wizyty u fryzjera, rozmowa z sąsiadem, wizyta w myjni samochodowej. Wreszcie woda - woda to Wasza praca, która przekłada się na wielkość waszych pensji. Jeżeli zapomnicie o kolejności umieszczania w dzbanie  - niczego w życiu nie osiągniecie. Woda wypełni Wasze życie. Jeśli wpierw nalejecie wody - nic innego już się tam nie zmieści.
    Profesor podziękował za uwagę i opuścił salę. Wykład zajął mu 5 minut. Na sali pozostali ludzie, ale panowała kompletna cisza.  

Zrozumiałem ! Dziękuję !
 Przepraszam że czepiłem się słówka , ale dzięki temu możemy się lepiej poznać . Bynajmniej nie potrzebuję informacji o Twojej przynależności wyznaniowej .

" Są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistość należy do Chrystusa."
[Kol.. 2,17 BT]

Być może ktoś uzna za herezje to, co tu napisałem

Pewnie tak będzie...

Niemniej chętnie dołączę do takiego grona kacerzy :-)

Pozdrawiam serdecznie,
Krzysiek

Sebastianie i Krzysztofie, witajcie w gronie heretyków! - jeśli za herezję rozumieć sprzeciw wobec formalistycznej poprawności, jestem z Wami.

Nie będę gorszy - też się przyłączam W jakimś sensie Slowo.pl (prenumerata) oddaje istotę naszego problemu. Nasze chrześcijaństwo jest spersonalizowane, podobnie jak te spersonalizowane emaile. Mówimy już nawet o osobistym Zbawicielu. Nie żeby było coś złego w tym, że Chrystus jest dla mnie kimś ważnym - mam nadzieję, że najważniejszym, ale to podkreślanie mój Jezus i ja sprawia, że obdzieramy się z bogactwa, które powstaje, gdy jesteśmy razem. W tym sensie, nawet jeśli to forum jest stosunkowo niewielkie, to bardzo, bardzo się cieszę, że powstało i dopiero teraz widzę, jak szkoda, że tak późno...

Zawsze, gdy czuję się zniechęcony, osamotniony lub gdy nachodzi mnie ochota, by kogoś wytknąć palcem przypominają mi się słowa Chrystusa: "Ojcze nasz, który jesteś w Niebie". I wszystko jasne - nie jestem sam. Jest nas wielu. Nie jesteśmy doskonali, ale mamy Ojca, którego chcemy kochać, do którego chcemy się upodabniać, i którego miłość chcemy przekazywać sobie nawzajem i innym.

Zbyszek