Grałam dzisiaj znów w teatrze było o wiele lepiej niż przedtem. A co lepsza to doświadczenie!! Wszyscy się w około stresowali, a ja dzięki Naszemu Bogu, czułam tylko spokój, wiedziałam że będzie dobrze bo oparłam się na Bogu i czułam że będzie dobrze. Bo dziś grałam przed rodziną!! :O I było jeszcze lepiej niż wcześniej!!! I została radość, bo było wspaniale

Kiedy w niedzielne popołudnie przedzierałem się rowerem przez zwalone pnie na grzbiecie pobliskiej góry, czułem w sobie wyraźną bliskość Boga. Przyszła mi myśl, że już za życia możemy uczestniczyć w raju. Wszystko przecież zależy od mojego stanu duszy. Jeśli kocham i czuję się przez Boga kochany - cóż więcej mi potrzeba?

Oczywiście życie nie jest sielanką. Zewsząd ranią nas odpryski zła, dotyka nas choroba, czujemy oddech śmierci... Gdyby jednak usunąć te skutki grzechu pierworodnego, czy nie mógłbym się poczuć w tym lesie jak w raju? Przecież znajduję tu wszystko co takie bliskie i przyjazne (nawet te leżące drzewa, które trzeba raz po raz forsować)...

Każdy skrawek ziemi może dla nas być tym rajem, jak tez każdy może stać się piekłem. To wewnętrz każdego z nas następuje przeniesienie rzeczywistości duchowej na materialną. Zwierzęta tego nie potrafią - one całkowicie zanurzone są w świecie zjawisk (w pojęciu fenomenologicznym).

Człowiek czyni nieustanne korelacje między stanem swym wnętrzem a środowiskiem zewnętrznym. Góry są piękne, bo duchowo czuję się w nich wolny i szczęśliwy, zatem nie są one piękne SAME-PRZEZ-SIĘ, ale CAŁE-PRZEZ-MIĘ. Piękno znajduje ekspresję przez wewnętrzne zachwycenie, a ono wypływa już nie z samego fenomenu gór, lecz z mojego wewnętrznego źródełka: piękno ma wymiar duchowy, nie estetyczny!

Oj, tak, Paula - poruszyłaś mocno brzmiąca strunę! W takiej postaci jaką teraz prezentuje nasze życie, ucieczka od śmierci byłaby koszmarem! Niektórzy ludzie (czasem skąd innąd bardzo poważni - jak np. śp. prof. Religa) wierzą, że człowiekowi uda się kiedyś oszukiwać śmierć poprzez przedłużanie życia w nieskończoność. Ale to najbardziej upiorna wizja jaką można sobie wyobrazić...

Norah!! Jeszcze nie umarłaś. TO brzmi jakbyś odchodziła z żalem i smutkiem, jak poddany w bitwie. Błagam nie poddawaj się i nie załamuj się! To przejściowe, człowiek musi przechodzić przez doświadczenia, które zsyła nam Nasz Bóg, aby sprawdzić nas i naszą wytrwałość.  Grzech prowadzi do śmierci, trzeba go odrzucać! Bóg uczynił nas równych, każdy może Go chcieć i próbować kochać, Bóg nie przekreśla osób i nie mówi : ,,haha temu się nie objawie, chociaż mnie szuka, bo ma np.brzydką twarz !" Każdy kto chce Go poznać, może Go poznać. Choć to trudna droga z wieloma przeszkodami, ale jest do przejścia. Bóg nie nakłada nam więcej niż moglibyśmy unieść. Właśnie czytałam Efezjan 4, proszę przeczytaj. I jeszcze czytałam biblijną kanapkę dla nastolatka:
Slowo.pl - Slowo.pl - Biblijna kanapka dla nastolatka

"Albowiem fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus".
1 Koryntian 3:11 (Biblia Warszawska)

Jeżeli przyglądałeś się kiedykolwiek budowie jakiegoś budynku, to z pewnością zauważyłeś, że musi on mieć dobry fundament. To od jego wytrzymałości i stabilności zależy trwałość i bezpieczeństwo całej budowli. Podobnie jest w naszym w życiu. Każdy człowiek, "buduje" dom swojego życia, dokonując różnych wyborów. Jeżeli pragniesz, aby twoje życie było właśnie taką trwałą i bezpieczną budowlą, powinieneś pomyśleć o tym, na czym je budujesz. Co jest podstawą twojego życia, co jest dla ciebie najważniejsze?

Prawda jest taka, że tylko Pan Jezus jest właściwym, dobrym, trwałym fundamentem. Jeżeli zaprosisz Go do swojego serca, przeprosisz za swoje grzechy i poprosisz, aby stał się twoim Panem, to rozpoczynasz budowę od dobrej podstawy. Możesz mieć pewność, że niezależnie od tego, co się wydarzy, ty będziesz bezpieczny w Bożych rękach. Będziesz miał zapewnione życie wieczne w niebie. Nie zapomnij jednak o tym, że każdego dnia dokładasz "cegiełkę" do twojej budowli, dokonując różnych wyborów. Proś więc Boga, aby pomógł ci właściwie wybierać, aby twoje życie podobało Mu się.

I dzisiejszą mannę, która mocno mnie dotknęła:
Tego tedy bądźcie o sobie rozumienia, które było i w
Chrystusie Jezusie.

Rzeczywiście jedynym warunkiem sprawiedliwego boju
jest posiadanie zmysłu Chrystusowego - zmysłu, który
pokornie i wiernie poddaje się pod wolę Bożą
wyrażoną w Jego wielkim planie wieków i poświęca
całą energię na wypełnianie tej woli, ponieważ w pełni
docenia cele, jakie Bóg ma na względzie.

Jeśli napełnieni będziemy takim samym duchem, jakim
napełniony był Chrystus, będziemy tak jak On starali się
unikać, na ile to tylko możliwe, wikłania się w sprawy
ziemskie, aby mieć jak najwięcej wolnego czasu na
służbę Pańską, po to, by tej właśnie służbie poświęcić
całą energię, wszystkie zdolności i wysiłki.
Z.02- 265

Trochę tego dużo. Potrafię wyobrazić sobie co czujesz. Wcześniej też coś podobnego doświadczałam. Taka beznadziejność, bo nie możesz przywrócić dawnych wspaniałych odczuci i ciągle czujesz się grzesznym mimo że żałujesz, to i tak grzeszysz i dalej żałujesz i dalej grzeszysz. Dlatego tak miałam bo brakowało mi fundamentu, byłam niczym budowla na piasku. Żeby zbudować fundament, przybrać go, musiałam zrobić coś co jak myślałam przerastało moje siły i to zrobiłam... A po tym otworzyło się tyle możliwości od Boga....
Może u Ciebie też tak jest, może to jest bardziej skomplikowane, ale Pan Cię mimo wszystkiego i mimo prób nie opuszcza! Poczytaj l.d.Rzym-teraz też czytam jest takim fajnym, ułożeniem w głowie wiadomości. Miałam takie fajne fragmenty o próbach, ale jak zwykle na poczekaniu nie mogę sobie przypomnieć!! ;(
Norah jesteśmy z Tobą i Bóg jest z Tobą, nie ma ludzi idealnych.

Nie potrafię się z czegoś wydostać, uwolnić. Poznałam wielu ludzi zakłamanych, ludzi złych - ufam każdemu człowiekowi bez względu na to jaki jest i to jest mój błąd. Nie potrafię tego zmienić, taka już po prostu jestem. Dużo ludzi mnie zraniło, myślę, że pod każdym względem. To wszystko jest takie skomplikowane. Chciałam trochę podzielić się swoim życiem, doświadczeniem na forum ale to też nie jest za łatwe. Z czasem myślę, że napiszę więcej. Kiedy wyjdę na prostą. Wtedy to będzie raczej świadectwo.
Parę miesięcy temu miałam myśl aby powstała książka o moim życiu. mam nawet przyjaciela który napisze, kiedy jemu o tym powiedziałam, miał już jej tytuł. W zeszłym tygodniu z nim o tym rozmawiałam. Powiedział, że to jest dobry pomysł, tylko będzie to możliwe po wyjściu z tych wszystkich problemów, więc za dwa lata może będzie gotowa. - nie wiem kiedy uporam się z tym wszystkim. Nie na darmo miałam taką myśl.
Co myślicie o takiej książce?

Tak, macie racje. ale ja do pisania kompletnie się nie nadaje. Dodam że przyjaciel jest osobą duchowną, jest kapłanem, ma na swoim koncie sporo książek - on się już na tym zna! Ja oczywiście wszystko jemu opowiem ze szczegółami, troche nam zajmie siedzenie i odgrzebywanie różnych sytuacji, dlatego szybko ona nie powstanie. Czasem też piszę swoje uczucia, przemyślenia. Zostanę jednak przy tym aby to on ją napisał.

Macie rację, każda ocena drugiego człowieka jest zwodnicza, bo generalizuje jego wartość i charakter przez pryzmat wybranego, wąskiego odczucia. Najbardziej jednak zwodnicza jest ocena wiary, której nie da się w żaden sposób ani wymierzyć, ani też porównać z własną wiarą.

Właśnie dziś rano czytałem Księgę Liczb (według protestanckiej tradycji to chyba IV Księga Mojżeszowa?) i natrafiłem na fragment o Balaamie, proroku Moabitów. Niektórzy z Was pewnie dobrze znają tę historię, ale po krótce ją przypomnę. Król Moabitów Balak posyła po Balaama, aby przeklął nadciągających z Egiptu Izraelitów. Ten opiera się, bo zna już wolę Boga. Jednak pod wpływem ponownej namowy wysłanników króla wybiera się w podróż do Balaka (w drodze nawet oślica mu się opiera, przemawiając do własciciela). Tam jednak nie jest w stanie spełnić prośby króla - pod wpływem Bożego natchnienia błogosławi Izraelitów zamiast Moabitów.

Dlaczego przytaczam akurat ten fragment? Dlatego, że pokazuje on, jak Bóg czasem przemawia przez tzw. "niewiernych". Czytałem niedawno teksty ks. Hryniewicza i znalazłem w nich coś, czego mi dotąd bardzo brakowało w kościele katolickim - mianowicie refleksję nad tym, że łaska i nauka Boga płynie różnymi strumieniami, również poza Kościołem, a czasem nawet poza przestrzenią deklaratywnej wiary. To musi przywoływac do pokory, aby z większą troską i uwagą wsłuchiwać się w KAŻDY głos.