Dziękuję Adamie i Norah za dobre urodzinowe słowa! Moje lata przypominają mi, że tu na ziemi przemijam (jestem tylko na chwilę, przechodniem), lecz z każdym rokiem przybliżam się do śmierci, a tym samym do życia wiecznego (życzyłabym sobie, by było to Niebo  )  niech dobry Bóg wypełnia serce Wasze swym pokojem!   

Magdaleno wszystkiego najlepszego, życzę jak najwięcej dobrych doznań przy boku Pana Boga. Sebastianie, gratuluję!!!!
Opiszę tu wczorajszy dzień. Jedna z ostatnich prób przedstawienia, za dwa tygodnie premiera!!:) w teatrze w Gdańsku. Poszłam na bardzo piękną drogę krzyżową, z katamaranu (przykościelne spotkania młodzieżowe z księdzem). Do katamaranu dołączyłam niedawno(2 tygodnie temu). Początek był trudny(zresztą jak zawsze, początki są trudne). Wejść w środowisko ludzi, których w ogóle nie znałam, ale bardzo mi na tym zależało i zaczęłam chodzić na spotkania biblijne w czwartki. W każdym razie, wczoraj byłam na pierwszej drodze krzyżowej, w której chodzi się po gdańsku. Był nasz kochany biskup Gdańska. Wrażenia nie zapomniane, cudowna atmosfera i cudowni ludzie!! Bardzo podoba mi się środowisko kościelne, więc cieszę się:P A po wszystkim zgubiłam się w Gdańsku a było po 21.00, i wtedy zaufałam Bogu(który Jest moim najlepszym przyjacielem), poczułam spokój i <cudem> trafiłam na znane drogi i na swój autobus i zdążyłam na ostatni:) Cudowne doświadczenia:P Pozdrawiam wszystkich!!

Ja opiszę pewien dzień z przeszłości który pamiętam doskonale do dzisiaj. Koleżanka zaprosiła mnie na Spotkanie Młodych w Wołczynie, nigdy wcześniej o tym nie słyszałam, nie wiedziałam nawet gdzie to znajduje się na mapie. Zdecydowałam jechać sama. Z Torunia jest to kawałek drogi, miałam 3 przesiadki pociągiem, ostatnia we Wrocławiu. Nie na każdej było dużo minut czasu na przejście do kolejnego pociągu. Modliłam się i ufałam Bogu, że poradzę sobie (miałam ciężki plecak). Jechałam w nieznane sama.
Niesamowite jest to, kiedy zmęczona dotarłam do Wołczyna, usiadłam na ławce, zaczęłam jeść i usiadł na mnie motyl!! w takim miejscu (na klatce piersiowej), że normalnie motylek raczej nie usiadłby. i przecież ruszałam się podczas jedzenia. Całą drogę Bóg był ze mną i cały czas Jest. Na końcu podróży pokazał mi to.
Po tym siedząc tam jeszcze bo nie wiedziałam gdzie mam dalej iść, poznałam chłopaka, zagubionego w życiu z którym zaczęłam rozmawiać i podczas Wołczyna starałam się jemu pomóc wrócić do Boga! o tej radości napiszę kiedy indziej

Droga Magdaleno!:) Gdybym wcześniej weszła kompa, pomodliłabym się za te Twoje spotkanie, ale dziś już jest wtorek, i to wieczór więc już chyba po wszystkim?   Ale i tak pomodlę się, o tak za Ciebie, bo na modlitwę nigdy nie jest za późno.

W moim życiu, od niedawna kiedy przyjęłam do siebie Boga, musiałam kilka razy zaprzeć się samej siebie, aby coś osiągnąć i pokazać Bogu, że wierze i jestem zdolna do utrzymania w sobie Pana. Najtrudniejszy był pierwszy krok- kiedy musiałam wszystko opowiedzieć rodzicom - bo to było wejście główne. To było najtrudniejsze. Ale po tej rozmowie czułam nieopisaną radość, że się nie poddałam i po tym otworzyło się przede mną drzwi.

Gratuluję Ci Paula!!!   strach ma wielkie oczy
cieszę się, naprawdę Twoim sukcesem!

I ja również gratuluję, Paula! A możemy znać więcej szczegółów? Jaka to była sztuka i jaką rolę przyszło Ci odegrać?

Oh jaką rolę 
Grałam taką głupią, co trafiła do bandy dziewczyn co kradną aby przeżyć. I moja postać jest tak głupia że tego nie zauważa, wszyscy się w tej bandzie z niej śmieją i nabijają, a ona tego nie widzi i myśli i uważa że jest członkiem tej bandy. Pokręcone ...
Ale będę jeszcze grała w Szczecinie w czerwcu!! i teraz w niedzielę, ale się już nie boję bo wiem na kim polegać!!
Oczywiście ten spektakl to my wymyślaliśmy, a pani spisała. Tytuł ,,zapisane"