Współczesnemu człowiekowi, rozpędzonemu w wirze pracy i zapatrzonemu w doraźne cele, zdarza się często, że z niecierpliwością i lekceważeniem reaguje na ludzi starych i niedołężnych. Z pewnością każdy z nas ma obok siebie osobę starszą, która wypadła już na "margines pozaprodukcyjny". Chciałbym, abyśmy wspólnie zastanowili się, jaką wartością mogą być dla nas tacy ludzie?... Co wnoszą w nasze życie? Co z nich warto czerpać? Jaka jest ich funkcja w rodzinie i społeczeństwie?...

...stary człowiek,kto to taki?Dzisiaj,tak naprawdę nikt nie chce być starcem bo zagubiliśmy/utraciliśmy/zdolność umierania.Mądrość starca zawsze mierzona była/ i jest /jego stosunkiem do śmierci/krzyża/.Ktoś kto przez całe,swoje życie uciekał przed mądrością krzyża,przed Jezusem Chrystusem nigdy nie będzie mądrym starcem.Tu nie chodzi o lata ale o doświadczenie przemijania,tracenia,umierania.Trzeba nam pamiętać,że narodziliśmy się i żyjemy po to by mądrze umrzeć.Nasze życie tu na ziemi to bezcenny czas przygotowania się do spotkania z Jezusem Chrystusem w chwili,kiedy wszystko nam się zawali,kiedy słońce zgaśnie,kiedy zostaniemy sam na sam z Bogiem,w którego przez całe życie wierzyliśmy.Czy będzie to Jezus Chrystus?Czy wystarczy nam wiary by mimo wszystko pójść w jego stronę?   Pozdrawiam Was...janusz f.

Ktoś pięknie porównał młodość i starość do wschodzącego i zachodzącego słońca.
Spróbujmy znaleźć przykłady, które pozwolą nam z nadzieją i bez lęku patrzeć w naszą odległą przyszłość.

Piękne porównanie; bez wschodu słońca nie byłoby zachodu i odwrotnie.
 
Zarówno młodość jak i starość są sobie wzajemnie potrzebne i potrafią się pięknie uzupełniać; pod warunkiem jednakże wzajemnego szacunku zbudowanego na fundamencie Miłości. Znam rodziny wielopokoleniowe (dzisiaj już takich wspólnie żyjących coraz mniej), które są tego pięknym przykładem. Ale też i w strefie społecznej relacje pomiędzy młodością a starością mogą być piękne. Nie zapominajmy tylko o tym, że - dotyczy to i młodych i "starych" - nie pozjadaliśmy przecież wszystkich rozumów
Jeśli będziemy traktować młodych z założeniem "a co on tam wie.. nic jeszcze nie przeżył, nie ma doświadczenia życiowego takiego jak ja... itp., to nie spodziewajmy się później od nich szacunku, bo ten rodzaj zachowania sam się generuje.
Wypowiadam się jako przedstawicielka pokolenia posiadającego może mniej wiedzy naukowo-technicznej, ale za to więcej tej życiowej i zachęcam wszystkich, mniej i bardziej dorosłych : uczmy szacunku do starszych już od dziecka, ale poprzez przykład, szanując innych -  nie ważne czy to stary, czy młody, czy dziecię. A wynika to z miłości bliźniego, którą BÓG nam przecież nakazał