Ojej Klaudio(mogę tak mówić?)  jesteś bardzo podobna do mnie... Ja też mam bardzo niską o sobie samoocenę, naprawdę! Też oddalałam się często od Boga przez ciągłą ciekawość jak inni mnie odbierają(zawsze byłam pewna ze to ja coś znowu źle robię) i co myślą i to mnie do załamania doprowadziło. I bardzo często mam z tego powody doły, teraz już rzadziej bo już trochę się nauczyłam będąc z Bogiem. Po prostu przestaje już mnie to obchodzić. Ale to wszystko wzięło się przez również patologiczną sytuacje. A była to patologiczna klasa... Która mnie do załamania psychicznego doprowadzała... Gdyby nie człowiek który mnie nawrócił(a za tym inne aspekty) to bym nadal w tym bagnie siedziała, bo on mi tak jakby zbudował fundament i Bóg mnie z tej patologi wybawił Cudem udało się przenieść do najlepszej z najgorszej klasy(i to był faktycznie jak cud bo była ful pełna). I najpiękniejsze że w tym samym wieku co ja uzyskałaś nawrócenie, zapewne czułaś tą samą radość i miłość co ja doświadczam i beka
Nad własną wartością aktualnie pracuję 5 miesięcy i jest lepiej, wychodzę na prostą drogę ale cały czas mam w sobie tą beznadzieje starej klasy... ale jest spoko, uczę się.
Życzę Tobie jak najlepiej z pozdrowieniami z Gdańska

Osobiście uważam że jest pewna pułapka w stwierdzeniu że każdy z nas wyjątkowy w oczach Boga...Chciałbym być zwykłym człowiekiem a niestety mam jakby bardzo intensywne kontakty z inną rzeczywistością(ociera się to o obłęd,ostatnio przekroczyłem tą granicę) Człowiek czuje się lepszy od innych gdy wydaje mu się że ma kontakt z Bogiem..Gdy Bóg coś do niego mówi...Pamiętam rozmowę na początku mojego chorowania z pewną dziewczyna która miała prywatne objawienia że ona jest tak samo zwyczajna jak inni ludzie...Mi to pozwala zachować dystans do tego co dzieje się w mojej głowie...
kapelan prezydenta Kaczyńskiego który zginął pod Smoleńskiem był przez 2o lat kapłanem w szpitalu psychiatrycznym w Tworkach i też miał motto być zwyczajnym księdzem:)
Ja też chce być zwykłym człowiekiem...
dobrego dnia

Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób bo nigdy też nie myślałam o sobie jak o kimś lepszym...zawsze uważałam się za kogoś zwyczajnego, bez większej wartości...ale moja relacja z Bogiem dała mi wartość i to co dla mnie zrobił, ale z drugiej strony nie chlubię się tym w ten sposób, że przez to jestem lepsza... po prostu chlubię się tym w sposób pozytywny zarażając ludzi tą nowiną, że to jest dla każdego dostępne:) bo Bóg nie odrzuca nikogo!! Każdy może mieć takie relacje z Nim i przez to poznać swoją wartość:)

Wątek ten został dawno zarzucony, choć uważam, że temat zainicjowany przez Ewę zasługuje na szersze rozwinięcie. Jak motywować dziś młodzież do aktywności? Nie chodzi mi o wymyślanie zajęć, ale o ogólną taktykę - w jaki sposób podbudowywać poczucie wartości młodego człowieka? Jak sprawić, by samodzielnie chciał żeglować ku odkrywaniu "nowych lądów"?...

Niedawno rozmawiałam z pewnym księdzem,mówiłam mu,że przez to,że ja żyłam  wiele lat z daleka od Boga zaniedbałam wychowanie religijne swoich synów.Pytałam co teraz zrobić,że to się juz stało i czasu niestety nie da się cofnąć. Mój młodszy syn jest w klasie, która przygotowuje się do sakramentu bierzmowania. Ponieważ w rozmowie ze mną powiedział,że nie wierzy w Boga pozwoliłam mu, by przestał uczęszczać na religię (o tym zdecydowały też inne względy) i podjęliśmy decyzję o tym ,że nie przystąpi do bierzmowania, bo dla mnie przyjmowanie sakramentu z taką wewnetrzną postawą byłoby świętokradcze.

Myślę, że Twoja decyzja jest słuszna i nie tyle obawiałbym się tu jakiegoś świętokradztwa, co po prostu uważam, że jest to uczciwe stawianie sprawy, a jednocześnie uszanowanie woli chłopaka. Nic na siłę - przy każdej okazji to podkreślam, że wymaganie gremialnego przystępowania do sakramentów to jakieś nieporozumienie (choćby z tego względu, że dzieci, a później młodzież, dojrzewają - również duchowo - w różnym czasie). No ale pewnych narzuconych sytuacji nie da się przeskoczyć, może więc potrzebne jest uczciwe wyartykułowanie swego stanowiska - tak jak to zrobił Twój syn? Powiem szczerze, że bardziej cenię sobie taką postawę, niż odbębnienie po łebkach formalności. To znaczy, że chłopak traktuje kwestię wiary poważnie (choćby sam w tej chwili deklarował się niewierzącym) - potrzebuje tylko cierpliwości, rozmów i przede wszystkim przykładu. Ufam, że przy Twoim otwarciu na Boga, przy cierpliwej modlitwie za niego i przy szacunku do jego wolnej woli z pewnością odnajdzie swą osobistą drogę...

Bądźmy przykładem dla innych. Nie w poprawianiu słowem, nie w zwracaniu uwag, a w przykrywaniu ciepłem, cierpliwością, miłością i uśmiechem. Niech nie tylko dzieci własne, a także sąsiedzi i inni zobaczą w nas żywego, prawdziwego Jezusa.

Zagubiona, niech Twój syn zobaczy w Tobie Jezusa. Zyj dla Jezusa przez wzgląd nie tylko na siebie, a także przez wzgląd na swoich bliskich. Resztę zostaw Panu, zaufaj MU.

Zagubiona, będzie dobrze. Wierz mi. Będzie dobrze. Tylko wytrwaj. Kocham Cię i będę sie modlił o Twego syna.

Święta racja
 Moi rodzice też chcą abym szła do bierzmowania....
A ja jak się spytam rówieśników dlaczego chodzą na bierzmo, to bardzo często odpowiedź to bo rodzice karzą.
Dla mnie ten sakrament jest zbędny, bo ja myślę że mam ducha św. a wręcz jestem tego pewna, bo przyjęłam tzw. chrzest w duchu świętym. W sumie chodzenie na bierzmo nie jest dla mnie takie uciążliwe, bo ksiądz bardzo ciekawie opowiada, dużo można się nauczyć - dobre są te przygotowania i po za tym super towarzystwo .

Właśnie to o czym mówisz rebusie, to jest właśnie ta złota reguła chrześcijanina. Świadczyć nie słowem a czynem, przykładem, wzorem z radością <- dobre to, aktualnie uczę się tego