Tak na marginesie tego działu, powiem że jak byłam w Hiszpanii to odwiedził mnie we śnie Jan Paweł II. Był smutny patrząc pychę ludzi i na dzisiejszą młodzież, która odwróciła się od Boga i nawet nie chciała zaśpiewać barki, tylko śmiała się i w te pędy wyszła z kościoła w którym był Jan Paweł II, przy okazji przewracając ławki. Większość treści snu była osobista i odnosiła się do mnie i moich przemyśleń.
Jan Paweł II w moim śnie był rześkim staruszkiem, przyjaznym i otwartym. Pamiętam że przychodzili do niego wierni, a było ich niewiele i dawał im rady i rozmawiali z nim. Wy byliście wśród nich. I też moja rodzina. Cokolwiek powiedział to było bardzo mocne słowo.
Był to długi sen i piękny, w końcu mogłam sobie pogadać z papieżem:) i kiedy się obudziłam byłam bardzo szczęśliwa i zaszczycona.
(Ten opis jest skrótem mojego snu, opisałam go ręcznie na kilka stron zeszytu tuż po obudzeniu)

Każdy z was, młodzi przyjaciele, znajduje też w życiu jakieś swoje „Westerplatte”. Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można „zdezerterować”.
Wreszcie — jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba „utrzymać” i „obronić”, tak jak to Westerplatte, w sobie i wokół siebie. Tak, obronić — dla siebie i dla innych.

Gdańsk, 12 czerwca 1987

"Zmartwychwstanie Chrystusa jest najbardziej przełomowym wydarzeniem w ludzkich dziejach.To wydarzenie przyniosło wszystkim nową nadzieję:od tej pory miec nadzieję nie znaczy już czeka na coś,co ma się dopiero wydarzy.Znaczy byc pewnym,że to się już dokonało,ponieważ Pan zmartwychwstał i króluje żywy!".                   Pozdrawiam paschalnie              janusz f.

"Kraków to miasto żarliwego i dojrzałego katolicyzmu. (...) Zielonoświątkowcy znaleźli w tym mieście nieoczekiwanego przyjaciela. Pewnego razu, gdy jeden z braci, pracujący na dworcu PKP jako tragarz, pomagał wsiąść do pociągu jakiemuś duchownemu, usłyszał od kolegów: - Wynoś się stąd, kociarzu, nie widzisz, że to jest nasz biskup? Podróżnym okazał się Karol Wojtyła, który zapytał zaraz o przyczynę tego ataku. Gdy wyjaśniono mu, że pomagał mu >>innowierca<<, biskup rozpoczął z nim rozmowę. Skorzystał z jego pomocy także w drodze powrotnej, znów ucinając sobie z nim pogawędkę. Podczas drugiego spotkania wypytał go dokładniej, kim jest i gdzie mieszka, a po pewnym czasie odwiedził swojego bagażowego w jego mieszkaniu przy ul. Na Gródku. Długo rozmawiał z nim i jego żoną o Biblii, wierze i zielonoświątkowych nabożeństwach.

Wojtyłę pamiętała też siostra Julia. Za młodu wyjechała do Rosji, gdzie spotkała ewangelicznych chrześcijan. Ci dali jej Pismo Święte i wyjaśnili, na czym polega droga zbawienia. Julia nawróciła się i pokochała Jezusa. Była w ich zborze szczęśliwa. Gdy wróciła po latach do Krakowa, jej rodzina była przerażona, że babcia zmieniła wiarę. Julia czytała Pismo Święte, modliła się o każdą sprawę, chodziła na nabożeństwa do zboru i ciągle była radosna. Rodzinie udało się zaprosić do domu jakiegoś księdza. Poprosili go, żeby pomógł im nawrócić babcię. Ksiądz uważnie ich wysłuchał, a potem rozpoczął z Julią długą rozmowę. Gdy wychodził, poradził jej najbliższym, aby zostawili babcię w spokoju. Od tego czasu Julia cieszyła się u swych krewnych wielkim szacunkiem. Ksiądz nazywał się Wojtyła. Po wielu latach został papieżem".

Więcej... http://wyborcza.pl/1,75515,8201782,Nieznany_Karol_Wojtyla.html#ixzz1L7YbNKlG

Dokładnie, ludzie powinni przez Jana Pawła II patrzeć na Chrystusa, na Miłość. Nie powinien przesłaniać Tego Który Jest Najważniejszy. Niektórzy mogą się w tym zagubić..

    Wczoraj do ciebie nie należy. Jutro niepewne... Tylko dziś jest twoje.