Ważne jest, by umieć odnaleźć własną drogę przebywania w Bogu.

Szukanie i praktykowanie własnych dróg-sposobów        jest  zwiedzeniem.
Z  takiego podejścia do służenia Bogu biorą się ludzkie metody, które są wprowadzane i tak uczy się wiernych. Dlatego też Słowo Boże ostrzega : „ Niech zbyt wielu z was nie uchodzi za nauczycieli...” [ Jak 3,1 BT ]
Mamy natomiast WSZYSTKO praktykować tak jak miłe to jest Bogu.  Dotyczy to także MODLITWY.
Jak najbardziej ma być  spontaniczna, autentyczna, szczera, niezakłamana etc.
Przykładem modlitw automatycznych i bezwiednych są, WSZYSTKIE modlitwy-regułki.
Boże Słowo zachęca żeby nieustannie się modlić, a psalmista Dawid mówi o rozważaniu praw Bożych dniem i nocą. Oczywiście nie chodzi o torturowanie się w sposób podobny do  zwyczajów klasztornych. Lecz o to żeby nasze myśli stale w każdych możliwych sytuacjach podążały do spraw Bożych.

Dzisiaj wiem, że modlitwa chodzi często innymi drogami niż zewnętrzne praktyki religijne.                                                                                                        Dopada mnie w najmniej spodziewanych sytuacjach - jako wewnętrzny głos, na który odpowiadam całym sobą, tak jak potrafię, nie zważając na miejsce i formy zewnętrzne.

Chwała Najwyższemu za to  co czyni w Tobie !
Jest to proces, trwający tak długo, dopóki jesteśmy w tym ciele.

 

Czasem upadając w grzechu nie mam chęci się modlić - ukrywam się jak Adam przed Bogiem, po skosztowaniu owocu. I wtedy przychodzi pragnienie uczepienia się Jego szaty - jak to uczyniła kobieta dotknięta niemocą...

To jest właśnie istotą   modlitwy która miła jest Bogu, żeby nie opierać się na odczuciach, lecz na gruncie Słowa Bożego, na gruncie obietnic Bożych.
Kiedy z różnych powodów nie mam ochoty na modlitwę, to przywołuje sobie to co Bóg uczynił w moim życiu, zgodnie  z Ps 103 .

Człowiek ZAWSZE musi być SOBĄ

Yes!Yes!Yes!, jakby powiedział były premier.

Każdy człowiek ma własną drogę, jest niepowtarzalny i wyjątkowy.

Zaraz usłyszymy, być może, że to nie żadne projekcje, tylko prawdy w Piśmie objawione. I tak w koło, Macieju...
Tymczasem nasze spojrzenie na Boga, a również na Biblie, kształtuje się pod wpływem przyjętej lub nabytej w drodze rozwoju pobożności. Wielu protestantów ma bzika na punkcie Biblii, a w zasadzie jedynej słusznej interpretacji Biblii. Nie chcą lub nie mogą uznać, że ich zdanie jest tylko i aż ich interpretacją tekstu. Ponad jednostkowe doświadczenie Boga stawiają schemat pobożności biblijnej.
Do czego to może prowadzić? Do umniejszenia Boga. Zamknięcia Boga w wersetach i księgach. Ograniczenia jego wszechmocy (w innym wątku Cyprys napisał właśnie, że

Lecz nie można zgodzić się  ze stwierdzeniem że Bóg WSZYSTKO   PRZETRZYMA

Jeżeli Bóg nie przetrzyma wszystkiego, to nie jest Bogiem. Tak samo, jak przestaje być Bogiem w momencie, gdy człowiek szczegółowo przewiduje stosunek Boga do danego wydarzenia, to czy mu się to podoba czy nie. Oczywiście na podstawie odpowiednio dobranych wersetów. Tyle że w ten sposób można podeprzeć lub odrzucić dowolną tezę, bo jest to kwestia interpretacji. W takiej chwili nie tylko sami stajemy się niewolnikami Słowa, ale i z Boga czynimy niewolnika.
Słowo Boże jest dla mnie źródłem inspiracji i prawdy. A jednak nie wyobrażam sobie twierdzić, że pojąłem jego znaczenie na tyle, by móc orzekać, kto jak ma się modlić, komu Bóg może a komu nie może lub nie chce wybaczyć czy w ogóle w jaki sposób zareaguje na dane wydarzenie. A stąd już tylko krok do pouczania i korygowania innych, oczywiście w imię miłości. Tylko czy w imię Miłości?

Pozdrawiam!
Krzysiek

W tym punkcie nie potrafię czegoś pojąć. Jak może być "zwiedzeniem" coś, co jest moją drogą do Boga? Każdy podąża za nim zgodnie z własną naturą (czyli czymś, co zostało we mnie ukształtowane przez samego Stwórcę) i kulturą (rozumianą jako środowisko, w którym zostałem zanurzony). Tych dwóch aspektów nie da się wykluczyć z życia żadnego człowieka, bo czyniąc to na siłę, okaleczamy się lub wchodzimy w rolę niewolników.

Wszystko zaczyna się i kończy na tym jak bardzo  na serio traktuję Biblię jako Słowo samego Boga?
Czy może już wszystko, nauka jaką głosił Jezus i jego apostołowie jest przenośnią?
Piszesz że każdy podąża drogą za Bogiem według naturalnego szlaku, tego co otrzymał od Stwórcy.
W takiej sytuacji, powiedz mi, czy śmierć Jezusa i Jego zmartwychwstanie jest  tylko faktem historycznym, czy czymś więcej?
Gdyż w wyborze drogi zbawienia, mamy upodabniać się do Niego w Jego śmierci i  zmartwychwstaniu do nowego życia. Ponieważ naturalnie, pomimo faktu że człowiek został stworzony jako doskonały, bezgrzeszny, tę swoją naturalną zdolność życia w obecności Bożej, zatracił w ogrodzie Eden.
W tym celu przyszedł Jezus Chrystus, żeby przywrócić utraconą łączność  z Bogiem.
Człowiek żeby odzyskać to pojednanie ze Stwórcą, MUSI (rozmowa Jezusa z Nikodemem, chyba że uważasz to za alegorie?) duchowo umrzeć.
Swoją wolną wolę powinien podporządkować pod Bożą wolę, w tym sensie ma być niewolnikiem Boga. O tym mówią apostołowie w listach, ale jeśli traktujesz to jak jakąś przenośnie, to już nie wiem w jakim celu została napisana Biblia?

Biblia wielokrotnie porusza to zagadnienie,  posiadanie swojej koncepcji, sposobu, podejścia etc.
Właśnie to jest kluczem w podążaniu za Mistrzem.
i znalazł się w Nim - nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną przez wiarę w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze                                                          -[ Fil 3,9 BT ]
To jest tylko jeden werset, lecz cała nauka apostolska poświęcona jest zagadnieniu zdjęcia starej-naturalnej, a przybraniu nowej mentalności.

 

Nigdy bym się nie odważył powiedzieć komuś, kto np. modli się "formułkami", że jego modlitwa nie jest miła Bogu, bo wtedy sam wchodzę w rolę Boga...

Ja nie tylko odważyłbym się powiedzieć, lecz w miłości z modlitwą do Boga,   prośbą o  mądrość  jak to zrobić, starałbym się jakoś pokazać mu wzór biblijnej modlitwy.
Wiem że wielu, odmawiających różaniec, pielgrzymujących do świętych miejsc, robi to szczerze i z bojaźnią. Tak przed laty było z moją mamą, chwała Najwyższemu, On to zobaczył i pokierował drogami życiowymi że znalazła Boga żywego.

Modlitwa jest bardzo ważna, dla mnie jest ona przyjściem przed Tron Łaski w pokorze i w uniżeniu, ale i z radością. Nie jest istotny czas, ani moment, liczy się jakość modlitwy (szczerość i autentyczna chęć przeżycia wspólnego czasu z Ojcem). Tyle na temat modlitwy.

Jest ona ważna, ale... spróbujcie wyobrazić osobę, która w sercu służy diabłu (nie wyzbyła się nawyków starego człowieka) a na głos modli sie do Ojca. Oczywiście, kto krótko trwa w grzechu i wraca do Ojca, to ok. Jeśli jednak ktoś trzyma się nauk świata modląc się do Ojca, chodzi do koscioła, jego modlitwy są nadaremne.

I list Jana 1,5-7 (...)że Bóg jest światłością, a nie ma w nim żadnej ciemności. Jeśli mówimy, że z nim społeczność mamy, a chodzimy w ciemności, kałmiemy i nie trzymamy się prawdy. Jeśli zaś chodizmy w światłości, jak On sam jest w światłości, społeczność mamy z sobą i krew Jezusa Chrystusa, Syna jego, oczyszcza nas od wszelkiego grzechu.

Służyć diabłu, to nie trzymać się nauki Jezusa. Słowo na ten temat mówi w rozdziale 2.

I list Jana 2, 4-6 Kto mówi: znam go, a przykazań jego nie zachowuje, kłamcą jest i prawdy w nim nie ma. Lecz kto zachowuje Słowo jego, w tym prawdziwie dopełniła się miłość Boża. Po tym poznajemy, że w nim jesteśmy. Kto mówi, że w nim mieszka, powinien sam tak postępować, jak On postępował.

Modlitwa w pokorze z prośbą o uwolnienie spod ciemności pomoże wyjść człowiekowi z grzechu. Bóg wysłucha i pomoże. Szczera chęć i wola powrotu pod moc zbawienną Chrystusa.

Natomiast będąc w ciemności modlitwy z prośbą o dobra, o tematy dotyczące naszego życia, spraw itd., nie będą wysłuchane. Akurat nie pamiętam, gdzie jest ten werset. Bóg błogosławi tylko tym, co trwają w Nim.

Dlatego, jeśli jesteśmy w ciemności, nie najlepszym, a najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest jak najszybszy powrót do Jezusa.

Oddzielasz Biblię od Ducha Świętego. To tak jakbyś zaprzeczał że JEDYNY  BÓG  jest w trzech osobach.

To którą Osobą jest Biblia?

Kiedy Jan pisze, że na początku było Słowo, nie ma na myśli Biblii. Utożsamianie tych dwóch rzeczy jest po prostu wynikiem myślenia życzeniowego.

Pozdrawiam!
Krzysiek

Zabieram głos z tego faktu że jest  to miejsce  gdzie oparciem jest (powinna być) Biblia. Ale też z powodu tego że jestem dzieckiem Bożym.
Z uwagi na te dwa powody, chcę tylko wyrazić swoją uwagę że tenże Testament, gdzie zapisana jest wola Pana o kwestiach które porusza Adam,  stanowi nieco inaczej.


Słowo Boże, Pismo Święte i Biblia, czy dla Ciebie Adamie to jedno i to samo? Czy nie? Sprecyzuj tę myśl.                                                                                           Bo co prawda napisałeś „Biblia jest tylko narzędziem odsłaniającym Słowo.”ALE  TEŻ NAPISAŁEŚ „ Ale jest też Osobą jednoczącą Boga z ludźmi”

Następnie piszesz „Oddzielam w tym sensie, że Pismo Święte nie jest osobą.”

Jestem już zakręcony. 

Najpewniej jest posługiwać się Biblią:
Takie jest znaczenie przypowieści: Ziarnem jest słowo Boże.
[Lu 8:11 BT]
Słowo Boże jest ziarnem, gdyż jest  też w innym miejscu mowa o wzroście. Tak więc z pewnością NIE CHODZI TYLKO O LITERĘ.
Patrz (Ap 19:13 1 J 2:14 1 P 1:23 Heb 4:12 1 Tes 2:13 Ef 6:17 Dz 6:7 Lu 8:11).

Słowo Boże jest też elementem-składnikiem Ducha Bożego i zbawienia. Słowo Boże jest aktywne, DZIAŁA. Czyż to nie mówi o tym że jest ono żywe, z pewnością NIE JEST TO TYLKO LITERA.

Dzisiejszy werset: Wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, wpierw zanim Go poprosicie. (Ewangelia wg św. Mateusza 6:8 / Biblia Tysiąclecia).

Zastanawiające jest to, jaki sens w obliczu tych słów ma modlitwa słowna? Sam najchętniej modlę się w myślach, ale i te gdzieś tam w głebi ducha artykułuję, czasem przechodząc na szept. Człowiek ma więc potrzebę artykułowania modlitwy w słowach, pomimo, że Bóg zna ją do głębi, zanim cokolwiek wypowiemy...