W ostatnich dniach Słońce wykazywało maksymalna aktywność, a jednocześnie Księżyc osiągnął swe perygeum (zbliżył się do ziemi na odległość blisko 350 tys. km, podczas gdy w innych latach bywa oddalony ponad 400 tys. km). Czy te zjawiska wpłynęły na aktywność sejsmiczną (ostatnie trzęsienie ziemi w Japonii) i społeczną (rewolucje jakie przetoczyły się przez Afrykę) – tego się nie dowiemy, ale z pewnością stanowią ciekawe tło do rozmyślań nad burzliwymi losami ludzkości... Myśli moje tej nocy pobiegły w stronę dwóch narodów – Izraela i Polski. Wspólne cechy widoczne są nie tylko w zakresie polskiej diaspory żydowskiej. Pewne podobieństwa wynikają też ze sposobu ukonstytuowania się i trwania tożsamości narodowej. W jednym i drugim przypadku wyrosła ona na gruncie panowania zupełnie obcej kultury i przez wieki kształtowała się w oparciu o nieustanne zagrożenia, a także – na co chciałbym zwrócić szczególną uwagę – najbardziej umacniała się w obliczu klęsk i czasów niewoli, kiedy to jedynym sposobem ocalenia było wpisanie wartości narodowych w tradycje religijne i przekazy rodzinne. To właśnie w tej przestrzeni nastąpiło jakieś gruntowne „przeistoczenie” pierwotnych wartości plemiennych.

W warunkach niewoli kształtowała się MISZNA (nauki rabiniczne przekazywane ustnie i spisane w II w n.e.), a potem TALMUD (żydowski „katechizm” z III-VI wieku). Warto przypomnieć kilka okresów z dziejów narodu żydowskiego, które miały wpływ na kształtowanie się tych mądrości, a jednocześnie silnie wpływających na żydowską mentalność i cały system wartości: VIII w p.n.e. – niewola asyryjska,  VI w p.n.e. – niewola babilońska,  IV w p.n.e. – panowanie hegemonii perskiej i aleksandryjskiej (najpierw Aleksander Wielki, potem jego dawny dowódca, Ptolomeusz, który obwołał się władcą Egiptu), II w p.n.e. – niewola pod panowaniem Syryjczyków z Antiochem Epifanesem (zmuszającym Żydów do składania ofiar bogom helleńskim, co doprowadziło do zwycięskiego powstania). Potem było trochę wolności, zanim przyszła kolejna niewola – pod władaniem Rzymu. I znów wybuchły powstania, tym razem przegrane (I i II wiek), które doprowadziły do całkowitej utraty szczątków autonomii państwa i zniszczenia świątyni. Ale osiągnięcie tego punktu klęski stało się dla Żydów punktem zwrotnym na drodze do prawdziwego odrodzenia! Co się dzieje dalej?...

Po zburzeniu świątyni Talmud zaleca modlitwę w miejsce krwawych ofiar. Jednocześnie rolę świątyni przejmują bet-midrasze (domy nauki), zaś orężem staje się spisywana i przekazywana tradycja talmudyczna. Kończy się czas jakiejś burzliwej „fermentacji zewnętrznej”, jaka miała miejsce od czasów Abrahama, a rozpoczyna się kształtowanie zaczynu pod „fermentację duchową”, która również rodzi się w bólach. Pierwsze wieki to burzliwe ścieranie się nauk Szammaja (wąska interpretacja Prawa) ze szkołą Hillela (odchodzącą od formalizmu w stronę budowania żywych relacji z Bogiem i człowiekiem). Kiedy pojawił się Jezus, mentalność walecznych Izraelitów została ostatecznie zamieniona w „wino Nowego Testamentu”. Walka zewnętrzna nadal trwała, ale w obrębie chrześcijaństwa i niektórych szkół żydowskich przeniosła się na zupełnie nowy grunt, gdzie zmagania są już czysto duchowe. Wojowniczy nów księżyca osiągnął swą rodzicielska pełnię…

Dlaczego potrzebujemy murów?- rozważania dla żydów i chrześcijan            

Ocena użytkowników: / 27
SłabyŚwietny
 Dwa święta 10 Tewet (6 I 2009) oraz Święto 9 Aw (30 VII 2009) są ze sobą tak ścisle związane, że to drugie jest niejako kontynuacją żałoby i pokuty, która  zaczyna się 10 Tewet. Wydarzenia historyczne, do których oba święta nawiązują są także ze sobą ścisle splecione., bowiem 10 Tewet uapmiętnia tragiczny dzień, w którym król babiloński rozpoczął oblężenie Jerozolimy, a następnie dokonał wyłomu w murze umożliwiając wdarcie się do miasta, natomiast 9 Aw upamiętnia dzień wielkiego nieszczęścia, kiedy to wojsko babilońskie ostatecznie wtargnęło do miasta, spustoszyło Jerozolimę i zburzyło Świątynię. Warto z tej okazji przypomnieć sobie rozważania na temat duchowego znaczenia murów obronnych miasta.  W tym sensie mury odnoszą się do naszego jestestwa i tego co stanowi o naszej tożsamości, zwłaszcza tożsamości duchowej. Solidne, mocne i zupełne mury chronią. Ale zniszczony mur oznacza niebezpieczeństwo, słabość, obnażenie, wystawienie się na niszczycielskie siły z zewnątrz, a w konsekwencji utratę niepodległości, samodzielności, tożsamości.

[tekst polecany głównie jako rozważania na święto Asara BeTewet, a także na święto 9 Aw]

 Symbolika murów w Biblii bywa wielowątkowa, tutaj chcemy się odnieść do ich roli ochronnej. W tym sensie mury odnoszą się do naszego jestestwa i tego co stanowi o naszej tożsamości, zwłaszcza tożsamości duchowej.

Salomon napisał: “Mąż, który nie ma mocy nad duchem swoim, jest jako miasto rozwalone bez muru.” (Przyp 25:28)

W dawnych czasach mury pełniły przede wszystkim rolę ochronną. Miasta budowano często na górze- tak, jak została zbudowana Jerozolima. Dzięki położeniu na górzystym terenie takie miasto było z jednej strony trudno dostępne, a obrońcy mogli z łatwością z góry śledzić poczynania nieprzyjacielskich wojsk, ale z drugiej strony było bardzo widoczne dla przeciwników, a zatem potrzebowało solidnych murów. Te otaczając miasto, i jego najbardziej strategiczne części, chroniły przed wrogiem z zewnątrz.

Mury otaczają, izolują, odseparowują od świata. Zniszczony mur oznacza niebezpieczeństwo: jeśli mur oddzielał miasto od rzeki- ta wleje się przez zburzony mur i zaleje miasto; jeśli mur zabezpieczał granicę miasta- wróg będzie mógł wedrzeć się do wewnątrz. Zburzony mur oznacza słabość, obnażenie, wystawienie się na niszczycielskie siły zewnątrz, a w konsekwencji utratę niepodległości, samodzielności, tożsamości.

Człowiek pozostający w przymierzu z Bogiem jest jak miasto na górze leżące, które nie może się ukryć. Pozostając na górze- w przymierzu z Bogiem, dzięki mądrości Tory- tam ze swojego miejsca na górze, ma dobry ogląd sytuacji, może obserwować i łatwo zidentyfikować swoich nieprzyjaciół, którzy nadciągają by go zniszczyć. Takim nieprzyjacielem mogą być inni ludzie, którzy prześladują nas lub wyśmiewają, ale takim nieprzyjacielem mogą być też nasze własne wady, słabości, namiętności, które prowadzą nas czasem na bezdroża wielu zyciowych błędów. Zatem człowiek wierzący, podobnie jak miasto, potrzebuje solidnych murów, murów z bramami. Potrzebuje mocnych murów, z bramami, które są otwierane podczas dnia, i zamykane na noc. Nie jest wcale dobrze dla miasta, by miało nieustannie otwarte bramy- nocą przeciwnik może się zakraść i dokonać zniszczeń. Zamknięte bramy chronią miasto przed szkodami, przed najazdem, przed nieprzyjacielem. Nie jest też dobrze by miasto miało nieustannie zamknięte bramy- takie miasto nie mogłoby się właściwie rozwijać i szybko popadłoby w zacofanie. Otwarte bramy pozwalają wychodzić ludziom i wchodzić, dawać i przyjmować, i wymieniać idee i towary. Otwarte bramy uczą współżycia z ludźmi, zwłaszcza innymi od nas samych.

Mury to zasady i przykazania, które pomagają nam utrzymać się na górze. Miastem może być nasza społeczność z Bogiem, nasza rodzina, nasze małżeństwo, nasza wspólnota, społeczność, nasza tożsamość, tożsamość człowieka wierzącego. Jeśli otoczymy to wszystko zasadami i przykazaniami Boga, utrzymamy te wszystkie sprawy z dala od przeciwnika, który przychodzi i atakuje trwałość naszej rodziny, naszej wspólnoty, naszej tożsamości. Tak jest nocą. Noc to szczególnie upatrzony czas do działania przez przeciwnika. Noc to czas złodziejstwa i bezprawia. Kiedy więc nastaje noc, zamykamy szczelnie nasze bramy, aby wróg się nie wdarł, by nie pokonał naszych murów i nie skradł nam naszej tożsamości, naszej wiary. Ale nie możemy być ani bezmyślnymi, ani zarozumiałymi w naszych zasadach. Niektórzy sądzą, że przesadna ostrożność jest dobra, że należy się całkowicie izolować od tych, o których wiemy, że mają odmienne od nas zrozumienie pewnych spraw. Jeśli jednak pozostawimy nasze bramy zamknięta bezustannie, nie wymieniając poglądów i doświadczeń z innymi, przestaniemy się rozwijać, staniemy się raczej ograniczonymi prostakami. Dlatego nasze mury potrzebują otwartych w dzień bram, by pozostać otwartym na idee i sugestie innych, by móc wymieniać doświadczenia, które będą kształtować i rozwijać naszą społeczność z Bogiem, szczęście naszej rodziny, wspólnoty i naszą tożsamość- tożsamość człowieka wierzącego; dzięki otwartym bramom możemy się nauczyć jak kochać i współistnieć z innymi ludźmi zachowując jednocześnie własną tożsamość i szanując tożsamość tamtych.

O jak dobrze jeśli twoje miasto- twoja rodzina, twoja społeczność i twoja duchowość ma mocne mury z właściwie funkcjonującymi bramami, dzięki czemu bezpiecznie możesz chronić swą tożsamość, chronić wszystko to, co jest najcenniejsze, a jednocześnie pozwalają ci być otwartym na innych, aby dawać i przyjmować, uczyć innych i uczyć się od innych.

Święto 10 Tewet (Asara BeTewet) to doskonały czas, aby obejść nasze mury i sprawdzić czy dobrze strzeżemy mury naszej tożsamości przed zgubnymi wpływami z zewnątrz, to czas na naprawianie wyłomów w murze i sprawdzanie czy nasze bramy funkcjonują jak należy.

 

Brawo Adamie!  bardzo mnie ucieszyło, co napisałeś! Z początku miałem taką relację przez dość długi czas. Pozwólcie, że opowiem o czymś, co odkryłem w trakcie modlitwy.

Relacja z Jezusem, to tak jak relacja mąż i żona, mężczyzna i kobieta mający się ku sobie. Jak Oblubieniec i oblubienica. Z początku poznajemy płeć przeciwną, nie znamy się, nie ufamy, obserwujemy i słuchamy z dystansem. Jednak jest coś w nas wzajemnego, co intryguje, zaciekawia. Jest coś, że nie odchodzimy, przeciwnie, wymieniamy się numerami telefonów. Tak samo z Jezusem, usłyszeliśmy o Nim, zaciekawieni, słuchamy opowiadań o cudach, o miłości, o tym, co się dokonało na Golgocie.

To jest pierwszy etap poznania, wejście w początkową znajomość. Z czasem po wielu spotkaniach z płcią przeciwną zaczynamy odkrywać ciekawe cechy, osobowość i chcemy więcej czasu poświęcać tej osobie. Tak samo w relacji z Jezusem, zaczynamy czytać Słowo, więcej się modlić, serca już nie są zimne, a coś się w nich zaczyna dziać.

Po jakimś okresie spotkań zaczynamy sobie ufać, zwierzać się ze swoich tajemnic,  stopniowo się otwieramy. W relacji z Jezusem zaczynamy polegać na Nim,  odkrywamy lepszą relację w modlitwie, znika gdzieś odbębnianie i rutyna. Rodzi się ufność i częste myślenie o Nim.

W kolejnym etapie cieszymy się na widok płci przeciwnej, zauważamy z zaskoczeniem, że często myślimy o niej, rodzi się jakieś dziwne ciepło w sercu. Zabiegamy o względy, staramy się dla płci przeciwnej, zaczynamy żyć już nie tylko dla siebie, a dla niej. W relacji z Jezusem wstając rano, nagle ze zdumieniem odkrywamy, że pierwsza nasza myśl biegnie do Jezusa, radość, że cały dzień będziemy razem. W różnych sprawach pytamy się Pana o jego opinię, zaczynamy na Nim polegać. Odkrywamy, że płeć przeciwna i Pan Jezus są nam nieodłączni, że chcemy być z nimi każdego dnia.

Stało się, zakochaliśmy się. Odtąd nasze drogi są nierozłączne.

Oblubieniec jest gotowy, On stale o nas zabiega, kocha nas tak bardzo, że zstąpił ze swego tronu, zszedł na ziemię i oddał życie na Golgocie za swoje oblubienice. W taki sposób wyznał każdej oblubienicy swoją miłość. Teraz nasza kolej, abyśmy przygotowali się na ślub z Oblubieńcem, stanęli na ślubnym kobiercu i wyznali dozgonną miłość Oblubieńcowi. Dokładniej, to mamy Bogu Ojcu pozwolić, aby nas przygotował na "ślub" ze swoim Synem.

Nie mam tu na myśli nawrócenia się, nawrócenie to początek randki, o której jeszcze nie wiemy, że będzie randką, z której póżniej wyrośnie miłość. Nawrócenie, to pierwszy etap, o którym wyżej pisałem. Stanąć na ślubnym kobiercu, to porzucić dotychczasowe życie w grzechu dla Oblubieńca i żyć tak jak On żył na ziemi. Dał nam przykład. Z miłości do Oblubieńca odwracamy się od grzechu.

To nie jest teoria, niedawno zaszła we mnie niezwykła przemiana, już nie jestem z Panem na On tam gdzieś odległy. Nastąpił kolejny etap życia mojego jako oblubienicy z Oblubieńcem. Lepiej się znamy, zaczynam ufać i polegać. Tak prawdziwie. Nie mogę przestać o Nim myśleć, czyżby pierwsze zalążki autentycznej miłości?

Wiecie, od samego początku drogi w sercu moim było coś, co mi mówiło, że można nie grzeszyć, Pan mi bodajże trzy razy przez Słowo przemówił w tej kwestii i pokazał, jak należy żyć i postępować, aby we mnie zawsze było Królestwo Niebiańskie. Im bliżej Pana, tym mocniej i realniej widzę, że jest to możliwe.

Relacja z Jezusem, to tak jak relacja mąż i żona, mężczyzna i kobieta mający się ku sobie. Jak Oblubieniec i oblubienica.

To prawda,Sebastianie.Bóg zakochał się w człowieku i w Jezusie Chrystusie "oszalał" z miłości do nas.Sebastianie,Bóg zakochał się w prostytutce/grzeszniku/. Jest to miłość jednostronna,bo tak na prawdę my/człowiek/ nie potrafimy kochać nikogo poza sobą.

Oblubieniec jest gotowy, On stale o nas zabiega, kocha nas tak bardzo, że zstąpił ze swego tronu, zszedł na ziemię i oddał życie na Golgocie za swoje oblubienice. W taki sposób wyznał każdej oblubienicy swoją miłość. Teraz nasza kolej, abyśmy przygotowali się na ślub z Oblubieńcem, stanęli na ślubnym kobiercu i wyznali dozgonną miłość Oblubieńcowi. Dokładniej, to mamy Bogu Ojcu pozwolić, aby nas przygotował na "ślub" ze swoim Synem.

Wyznał nam miłość właśnie na Golgocie,wtedy kiedy Go zabijaliśmy swoimi grzechami.

Wiecie, od samego początku drogi w sercu moim było coś, co mi mówiło, że można nie grzeszyć, Pan mi bodajże trzy razy przez Słowo przemówił w tej kwestii i pokazał, jak należy żyć i postępować, aby we mnie zawsze było Królestwo Niebiańskie. Im bliżej Pana, tym mocniej i realniej widzę, że jest to możliwe.

Sebastianie,nie chwytam tego.Tu nie chodzi o nasze grzechy.Boża miłość jest większa od naszych grzechów.Bóg potrafi kochać nas taką samą miłością przed grzechem,w czasie grzechu i po grzechu.To nie człowiek kocha Boga lecz Bóg kocha człowieka i dlatego pozwala nam na miarę wiary dotykać tej miłości.Jeszcze raz Sebastianie:Bóg Cię kocha niezależnie od Twoich grzechów.Ty Go nie potrafisz kochać.Tak będzie aż do Twojej śmierci.Prawda o nas jest brutalna ale Bóg przewidział wszystko w Jezusie Chrystusie.                               

Na zakończenie chciałbym poczynić jedno spostrzeżenie - jakże często i gładko wypowiadamy słowa: „Bóg nie życzy sobie”, „Bóg pragnie abyśmy…”, „Bóg nienawidzi tego i owego”. Czy w ten sposób nie obsadzamy samego siebie w roli Boga? Czy mam jakiekolwiek przesłanki, aby oceniać co Bóg lubi, a czego nie? Czy w ogóle słowa „pragnie”, „lubi”, „nienawidzi” są tu właściwe?

Dokładnie Adamie, dlatego pisałem, aby nie polegać na swoim rozumie w sensie wyobraźni, założeń, tworzenia w głowie obrazów, domysleń, wyręczanie Go z wielu spraw po swojemu, nie wiem, czego jeszcze - a w pełni zawierzyć się Bogu. Nie można zresztą poznać Jego natury, a tym bardziej usłyszeć Jego głosu, jeśli słuchamy swego głosu (ja). To można tylko przez nauczenie się chodzenie w Duchu Św. i pozwolenie na prowadzenie przez Niego.

Niech On do nas przemawia i kształtuje. Nasze ja tylko niepotrzebnie blokuje Bogu działanie w nas i tak naprawdę nie pozwala nam go lepiej poznać, ani zrozumieć. I zwodzi nas w naszej mądrości, która dla Boga jest głupstwem, bo mądrość z natury grzechu nie jest tym, co pozwoli człowiekowi się ukorzyć w pełni przed Bogiem. Tylko w Bożej mądrości dostanie się poznanie bojaźni i pokory, które faktycznie zegną prawdziwie nasze kolana i kark przed Nim.

  Na końcu może odpowiem na Twoje zapytanie.  Choć nie odpowiem, bo jest bardzo osobiste. Wybaczysz mi?

Widzę, że wciąż się w Tobie wszystko gotuje, Danusiu, więc nie będę dalej indagował. Lepiej to po prostu oddać Bogu i w ciszy ogarnąc ufnością. A wybaczać nie mam czego - w końcu ważne, byśmy byli sobą.

  To przecież  chodzi o ŻYCIE !

Danusiu,tu nie chodzi o  życie Twoje czy moje. Nasze życie nie jest najważniejsze. Zycie człowieka nie jest absolutną wartością dla niego samego.Bóg w Jezusie Chrystusie zaprasza nas do tracenia własnego życia.Zaprasza nas na osobistą Golgotę gdzie trzeba umierać dla innych kosztem samego siebie. Nie ma innej drogi uwielbienia Boga w swoim życiu jak codzienna zgoda na umieranie.                               Pozdrawiam Cię              janusz

     Januszu  Bogu dziękuję ,że spotkałam Ciebie, bo na Twoje wpisy trafia mnie "szlag".
     
     To, że Ty codziennie umierasz , to Ci współczuję, bo ja codziennie kocham i darzę miłością .

   Janusz jak ta Twoja kobieta z Tobą wytrzymuje?  O ludzie!   

   Życie jest ważne i stąd ta walka. Więc daruj sobie.  Człowiek, który marnuje życie czyli nie pełni woli Bożej niszczy także życie innych.   Dlatego nasze życie jest ważne!!!

Danusiu, w miłości nie ma osądzania. Nie mniemajmy o sobie zbyt wysoko, bo upadek będzie tym bardziej większy. Ale taki upadek też się przydaje, bo szeroko oczy otwiera.

Jeżeli mówimy o miłości, to trzymajmy się tej miłości w Słowie... jest cierpliwa, nie unosi się, dobrotliwa, wszystko zakrywa, nie jest chełpliwa, nie szuka swego...

Nie nasze życie jest ważne, a Chrystus. W Nim się żyje i dla Niego. W Nim jest życie. On jest życiem. Nasze życie bez Niego, to pusta skorupa z zewnątrz ładnie pomalowana. Chyba, że miałaś co innego na myśli.