To, że formalnie jest możliwe spotkanie wyznawców wielu religii, pokazało nam już pierwsze takie wydarzenie w Asyżu, które miało miejsce dadwadzieścia pięć lat temu, kiedy Jan Paweł II po raz pierwszy zaprosił przedstawicieli religii świata na wspólną zadumę i modlitwę o pokój. Nie było wspólnych modlitw, bo to nie jest jeszcze możliwe. Była jednak otwarta wola na czynienie pokoju - i to znaczyło już bardzo wiele. Była też wspólna zaduma nad istotą pokoju, a tylko sam Bóg wie, kiedy myśl przemienia się w modlitwę.

Wiem, że Asyż ma wielu przeciwników - zarówno wśród fundamentalistów katolickich, jak protestanckich czy prawosławnych. Zarzuca się papiezowi synkretyzm religijny, a nawet zdradę ortodoksji chrześcijańskiej. A jednak uważam, że inaczej nie da się realizować ewangelicznego przesłania. Dobra Nowina musi być poprzedzona wzajemną otwartością - tylko poprzez umiejętność słuchania można samego liczyć na wysłuchanie. Tylko w takiej atmosferze człowiek innej religii jest w stanie zatrzymać się nad Słowem, w którym zyje Chrystus.