Może warto porozmawiać o tych sprawach. Na początek ciekawy news:

Dr Helen Wright jest dyrektorem jednej z najlepszych szkół prywatnych w Wielkiej Brytanii. W tym tygodniu urodziła swoje trzecie dziecko. Współpracownicy i uczniowie spodziewali się ją zobaczyć za kilka miesięcy - po urlopie macierzyńskim. Tymczasem dr Wright pojawiła się w pracy... siedem godzin po porodzie.

http://deser.pl/deser/1,97052,7580578,Supermama__wrocila_do_pracy_7_godzin_____po_porodzie.html

Jakie jest wasze zdanie? Jak długo rodzic powinien być w domu z dzieckiem przed powrotem do pracy?

Bliskość rodziców i dzieci jest bardzo ważna niezależnie od wieku dziecka. Mam synka, w sierpniu skończy dwa latka, który od pół roku uczęszcza do prywatnego żłobka ( w państwowym nie było miejsca ). Jestem bardzo zadowolona, że podjęłam taką decyzję. Mateusz doskonale się rozwija, ma wielu kolegów i koleżanki, Panie które potrafią przekazać dziecku wiedzę i bardzo lubi tam chodzić. Przy odbiorze ciężko go wyciągnąć z sali  Myślę, że ja mimo największych wysiłków nie potrafię się tak bawić z dzieckiem jak jego rówieśnicy. A w końcu i tak trzeba dziecko wypuścić spod skrzydeł i wydaje mi się, że im starsze dziecko tym trudniej. No i należy wziąć jeszcze jeden dość istotny aspekt pod uwagę - BEZPŁATNY WYCHOWAWCZY :-(( Byłam na nim rok i nie powiem, żeby było łatwo kiedy jedna pensja odpadła. Nie ma tutaj chyba złotego środka i każdy musi sam podjąć deyzję co będzie najlepsze. Dziecko może być kochane niezależnie od tego czy spędzamy z nim cały dzień czy popołudnia i odwrotnie - może czuć się samotne i porzucone siedząc  w domu z mamą, która zajmuje się sobą czy domem. Ja rano pracuję, robię zakupy, sprzątam, gotuję, prasuję itp. a Mateuszkowi w żłobku w tym czasie Panie poświęcają 100 % czasu, bo to właśnie do nich należy. A po południu, kiedy Mateusz wraca do domu, ja jestem już "odrobiona" i mogę mu  poświęcić 100 % swojego czasu. Wtedy się bawimy, czytamy, oglądamy bajki albo idziemy na spacer . Dla mnie to idealne rozwiązanie 

Zależy od pracy, a nie od rodzica.
jeśli chcesz się utrzymać w pracy lub jeśli robisz karierę i dla dobra dziecka również finansowego musisz być w pracy - to nie widzę w tym nic szczególnego. Lepsze to niż dzieci, które chodzą w dziurawych ubraniach bo mama nie wóciła do pracy i później miała za dużą przerwę. W ramach uwag o wychowaniu polecam problem wychowania dziecka na zdolne.

Zapewne jestem jako mężczyzna mało wiarygodny ale w pełni popieram zdanie Czwartej (choć staram się również ze zrozumieniem podchodzić do wypowiedzi Ćmy i Arleny). W moim osobistym doświadczeniu, kiedy Żona nie pracowała poświęcając się dziecku, dom był przepełniony ciepłem. Wyposażenie mieszkania było z drugiej i trzeciej ręki, jedzenie proste i tanie (co nie znaczy, że mniej smaczne!), samochód i własne lokum tylko w sferze marzeń... A jednak byliśmy szczęśliwi! Z czasem warunki sie poprawiły, Żona poszła do pracy, ale i czasu jest jakby coraz mniej i "zabawki" przestały cieszyć... Słowem przychodzi refleksja, że na tyle JESTEŚMY, na ile jest między nami ciepła i autentyczności.