Witaj Adamie!
Mam trojke dzieci, dwoje pelnoletnich, ale trzeci 15latek, akurat przygotowuje sie do przyjęcia sakramentu bierzmowania.
Jest to chłopak spokojny , ale ciągle sie buntuje... i w pewnych sprawach tez odpuściłam , bo to mój opór przynosłił złe skutki...Jest to okres buntu, i na siłe nic nie wskuramy.
Widze to, bo dwoje starszych- juz odpuściło... i wszystko pomału wraca do normy, juz sie tak nie buntują, chyba do wszystkiego trzeba dorosnąć.
Kiedy próbowałam nadawąć na ich fali, to wtedy było wszystko OK, ale jak przykręciłam srube, to im sie nie podobało.Wychować w tej chwili dobrze młode pokolenie to nie lada sztuka. Prosze codziennie Matke o wstawiennictwo, bo wiem ze sama nie dam rady, ale Ona zawsze mi pomaga, bo przecież tez była Matką , i Ona najlepiej nas rozumie.

Ciekawi mnie, w jaki sposób motywujecie swoje dzieci do czegoś, wobec czego czują wyraźną niechęć? Zwykle rzecz dotyczy obowiązków (choć nie tylko). Gdzie możemy wytyczać granice między dobrowolnością a przymusem i jakie formy przymusu możemy stosować wobec młodzieży?

   Nie stosowałam żadnych form przymusu.   Każde z nas  potrzebuje mieć swoją przestrzeń  wolności ,  bo wtedy  cementuje swoją tożsamość .   Jak zrobi źle  to konsekwencje i tak go dosięgną.  Jak osiągnie sukces  po właściwym wyborze  ma szalona satysfakcję , że sam  tego dokonał.

Ostatnio zdarza się, że muszę ustępować w pewnych kwestiach wobec swego syna, bo nie chcę być ekonomem, który przymusza do pewnych zajęć. Z kolei mam świadomość, że nadmierna pobłażliwość może być pożywką dla zwykłego lenistwa. Chętnie wsłucham się w Wasze rady i doświadczenia.

      To jest zastanawiające  by znaleźć  środek  czyli  pobudzić  do miłości  i wolnego wyboru.  Wyeksponować  godność  Osoby.

     Pozdrawiam