Ziemia, stworzona przez Boga i dana człowiekowi do zamieszkania i życia, została przeklęta z jego powodu. Dzięki działaniu Boga, zmierzającemu do przemiany człowieka, ziemia na powrót staje się miejscem życia, a właściwie nowego życia i błogosławieństwa. Obrazują to m.in. teksty o przemianie suchej ziemi w żyzną czy odwrotnie, jak to widzimy na przykład w Psalmach i u Proroków: Każę wytrysnąć strumieniom na nagich wzgórzach i źródłom wód pośrodku nizin. Zamienię pustynię na pojezierze, a wyschniętą ziemię na wodotryski (Iz 41,18; zob. także Ps 107,33n; Ps 114,7-8; Iz 42,15; Iz 55,8-13; Ez 36,33-38). Ziemia i treści z nią związane stopniowo otrzymują w Biblii nową rolę i nowe znaczenie jako Ziemia Obiecana, stanowiąc obraz (zapowiedź) przemiany człowieka i uzdolnienia go do życia w jedności z Bogiem i z bliźnimi.
Relacja człowieka do ziemi ukazana w Biblii
Człowiek jest związany z ziemią od początku swego istnienia. Został wzięty z jej prochu i do niej powróci (zob. Rdz 3,19). W różnych kulturach i tradycjach ten związek z ziemią przejawiał się i nadal się przejawia na różne sposoby. Człowiek przywiązuje wagę do posiadania ziemi, potrzebuje jej, broni itp. Stanowi ona jeden z elementów jego tożsamości.
W najwcześniejszych wyobrażeniach niebo jest widziane jako miejsce zamieszkania i przebywania Boga, ziemia zaś jako miejsce przeznaczone dla człowieka (zob. np. Ps 115,16). W historii zbawienia następuje zbliżenie tych dwóch światów: Bóg zstępuje w rzeczywistość ziemską i uzdalnia człowieka do udziału w życiu Bożym (o czym była mowa na pierwszym etapie naszej pracy: Boża wizja człowieka).
Grzech polegał na sięgnięciu przez człowieka po prerogatywy Boga – człowiek chciał być jak Bóg, chciał być w pewnym sensie niezależnym od ziemi (być na miejscu Boga). Tymczasem jest on wzięty z ziemi. Do jego natury należy bycie poddanym Bogu, tak jak ziemia jest pod niebem. Grzech to zaburzył. Po grzechu Pan Bóg nie pozwolił człowiekowi zostać w raju (Rdz 3,22-24). Odtąd jego los jest związany z ziemią jako pewną koniecznością, w której jednak Pan Bóg nie zostawia go samemu sobie. Dla ratowania człowieka wciela się w jego ziemską historię. Zanim dokona się to w pełni we wcieleniu Syna Bożego, Bóg wkracza na różne sposoby w życie ludzi – poszczególnych osób i całego narodu – posługując się m.in. relacją człowieka do ziemi. Pan Bóg tak kieruje losami narodu wybranego, przeznaczając mu konkretne miejsce na ziemi, by w tych konkretnych warunkach i okolicznościach prowadzić historię zbawienia człowieka. Takie działanie Boga widzimy począwszy od tej już wspomnianej relacji Adama do ziemi, a następnie w takich momentach, jak historia Abrahama i pozostałych patriarchów, a w szczególności podczas wyjścia z niewoli egipskiej i objęcia ziemi Kanaan przez Izraela.
Mówiąc więc o Ziemi Obiecanej musimy mieć na uwadze następujące wydarzenia czy grupy wydarzeń: 1) historia Abrahama i patriarchów, 2) wyjście z Egiptu i objęcie w posiadanie ziemi, 3) wygnanie babilońskie. Te wydarzenia z historii narodu wybranego prowadzą do zapowiedzi Nowego Przymierza, do obietnicy Nowego Jeruzalem, nowego wyjścia i wzięcia w posiadanie nowej ziemi.
                                         http://www.chrzest.siedlce.pl/katecheza.php

Niedawno czytałem, że to właśnie chaldejskie Ur, znajdujące sie w południowej Mezopotamii (nad rozlewiskami Eufratu, więc w krainie bardzo żyznej!) było właśnie tym symbolem ziemskiego dostatku. Abram opuścił tę "kolebkę beztroski" wiedziony wewnętrznym niepokojem, że tak żyć nie można - że życie musi mieć głębszy sens i trwalszą wartość.

Nikt nie mógłby tak bezkarnie opuścić tej ziemi, gdyby w dziejach Babilonu nie nastały rządy bardzo liberalnego władcy, który wręcz zachęcał, aby migrować w obrębie imperium, kolonizując nowe ziemie (podobnie jak za późniejszego Aleksandra Wielkiego miało to integrować podstawy ówczesnego mocarstwa). Czasem mam wrażenie, że Bóg stwarza w dziejach ludzkości bardzo podobną "scenę" do odegrania zupełnie innego juz "dramatu"...

Abram nie musiał więc uciekać przed głodem, ani tez przed uciskiem (bo tolerancja religijna jak na tamte czasy była zadziwiająca - każdy mógł wyznawac własnego boga). Czy taka sytuacja nie przypomina nam dzisiaj zjednoczonej Europy, gdzie mamy dostatek i pozorne bezpieczeństwo, gdzie opacznie rozumiana tolerancja stała się jednym z bóstw?...

Przy okazji z tego co pamiętam, ziemię Kanaan zamieszkiwali Moabici, którzy byli potomkami Lota, a więc według Biblii wywodzili się z kazirodczego związku - to miało byc obrazem skażenia tamtych ludów, z którymi Bóg nakazywał walkę. Dzisiaj zupełnie inaczej wyglądałoby zajmowanie takiej ziemi przez chrześcijan - to równiez przykład, że wymowa Biblii ulega nieustannej zmianie, bo Księga żyje, wciąż rozwijając się razem z człowiekiem...

(...) że wymowa Biblii ulega nieustannej zmianie, bo Księga żyje, wciąż rozwijając się razem z człowiekiem...

Nie wiem, w jakim kontekście mam odczytywać powyższe słowa. Zgodzę się z tym, że Słowo w trakcie wrostu duchowego człowieka odkrywa swoją głębię. Innym słowem, Bóg wprowadza nas dalej za pośrednictwem Ducha, ale żeby Słowo się rozwijało wraz ze wzrostem człowieka, to tego nie rozumiem. To tak jakby Bóg potrzebował dorosnąć, aby nas prowadzić.

Obraz narodów okupujących Ziemię Obiecaną
Ziemia obiecana okazuje się dla Izraelitów bardzo trudna do zdobycia. Wejście do niej jest związane z pokonaniem trudności. Kannan znajduje się bowiem w posiadaniu obcych i potężnych ludów. Są one przedstawione jako silniejsze od Izraelitów, którzy wobec nich wydają się mali jak szarańcza. Mówią o tym wysłani przez Mojżesza zwiadowcy, którzy po poznaniu tej ziemi, wrócili z jej owocami. Jest to więc miejsce po ludzku niepewne, a jednocześnie bardzo bogate i pełne obfitości (zob. Lb 13,25-33).
Wśród Izraelitów rodzi to różne reakcje. Niektórzy z nich ulegają zwątpieniu i podnoszą bunt, chcą wracać do Egiptu (zob. Lb 14,1-4). Mojżesz, Aaron i Jozue odwołują się wówczas do obietnicy Pana Boga: Jeśli nam Pan sprzyja, to nas wprowadzi do tego kraju i da nam ten kraj, który prawdziwie opływa w mleko i miód. Tylko nie buntujcie się przeciwko Panu. Nie bójcie się też ludu tego kraju, gdyż ich pochłoniemy. Obrona od niego odstąpi, a z nami jest przecież Pan. Zatem nie bójcie się ich! (zob. Lb 14,6-9).
Ziemia obiecana jest obrazem sytuacji i stylu życia w obecności Boga, obrazem miejsca, którego człowiek pragnie, a które jednocześnie napawa go lękiem. Nie jest to przestrzeń życiowa, którą człowiek może wypracować dla siebie lub zdobyć ją tylko własnymi siłami. Można ją bowiem osiągnąć jedynie mocą Pana Boga, jako Jego dar.
Te trudności stawiają człowieka wobec alternatywy: albo zrezygnuje z zabiegania o zdobycie Ziemi Obiecanej i pozostanie tam, gdzie jest i taki, jaki jest, to znaczy biorący pod uwagę tylko swoje możliwości, w tym przypadku ograniczone i niewystarczające, albo uwierzy Bogu bardziej niż sobie i niejako wbrew swojemu doświadczeniu i w oparciu o tę wiarę (zawierzenie) podejmie kroki, które doprowadzą go do zdobycia (a właściwie otrzymania) Ziemi Obiecanej.
Między tymi dwoma typami postaw nie ma czegoś pośredniego, nie ma kompromisu. Człowiek odnajduje siebie albo w jednej, albo w drugiej postawie. Jedynie całkowite oparcie się na wierności Boga (czyli uwierzenie i zaufanie, że spełni to, co obiecał) uzdolni go do podjęcia kroków. Musi niejako zaprzeć się siebie; zaprzeć się swoich przewidywań i kalkulacji. Do Ziemi Obiecanej mogą wejść tylko ci, którzy przyjmą taką postawę. Obrazuje to wydarzenie, które miało miejsce po powrocie zwiadowców (zob. Lb 14,1-35).
Bunt w narodzie wybranym, który wybuchł z powodu lęku przed czekającymi go trudnościami związanymi ze zdobyciem Ziemi Obiecanej, zażegnał Mojżesz. Wskutek jego błagania Pan Bóg zaniechał kary, jaką chciał zesłać na buntowników, i okazał swoje miłosierdzie: Niech się okaże, Panie, cała Twoja moc, jak przyobiecałeś mówiąc: Pan cierpliwy, bogaty w życzliwość, przebacza niegodziwość i grzech, lecz nie pozostawia go bez ukarania, tylko karze grzechy ojców na synach do trzeciego, a nawet czwartego pokolenia. Odpuść więc winy tego ludu według wielkości Twego miłosierdzia, tak jak znosiłeś ten lud od Egiptu aż dotąd. I odpowiedział Pan: Odpuszczam zgodnie z twoim słowem (Lb 14,17-20).
Wobec wątpliwości ludzi, ich obaw i lęków Pan Bóg stosuje odpowiednie kary, ale nie cofa swego miłosierdzia i gotowości przebaczenia oraz dalszego prowadzenia ludzi według podanego (objawionego) planu. Istotne zatem jest posłuszne zawierzenie Bogu, który daje obietnicę. Gdy człowiek dostrzeże swój błąd (grzech niewiary), zawsze istnieje możliwość otrzymania przebaczenia.
                                              http://www.chrzest.siedlce.pl/katecheza.php

To, co działo się w narodzie wybranym, odnosi się do życia każdego człowieka, do życia każdego z nas. Ziemią obiecaną jest bowiem nasze życie, które otrzymaliśmy od Boga. Bóg chce nas „wprowadzić” do naszego życia, byśmy mogli je wieść w pełni pokoju, bez szamotania się na lewo i prawo, bez zależności od innych bogów, od różnych idoli, które zdają się nam proponować życie. Jego imię jest pośród nas, pośród wspólnoty ochrzczonych. Nawołuje do tego, byśmy odwracali się od naszych bożków i uczynili Jemu jedynemu miejsce pośród nas.

I oto właśnie chodzi by w Biblii odkryć siebie,swoje życie.Dzisiejszy KOŚCIÓŁ to biblijny IZRAEL/nowy Izrael w Jezusie Chrystusie/.                     

Dla chrześcijanina ważne jest pojmowanie relacji do Pana Boga w kluczu obietnicy. Jednym z podstawowych darów obietnicy jest właśnie ziemia obiecana. Uchwycenie przez nas logiki, struktury wchodzenia do ziemi obiecanej i brania jej w posiadanie jest niezmiernie ważne dla rozumienia i przeżywania chrześcijaństwa. Jako chrześcijanie przez obietnicę jesteśmy zaproszeni do ziemi obiecanej, czyli do odkrywania w sobie przestrzeni naszego życia z Bogiem.
Wymiar ziemi obiecanej jako nowej przestrzeni i jakości naszego życia jest ukazany przez św. Leona Wielkiego, papieża, w jednym z jego kazań nt. błogosławieństw. Rozważając błogosławieństwo: Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię (Mt 5,5), tak mówi: „Ludziom cichym i łagodnym, pokornym i skromnym, tym, którzy gotowi są przyjąć wszelkie niesprawiedliwości, obiecano na własność ziemię. Nie należy uważać, że to dziedzictwo jest czymś małym i bez wartości, jakby wykluczało od zamieszkania w niebie, ci sami bowiem wejdą do królestwa niebieskiego. Tą ziemią obiecaną cichym, ziemią, którą mają otrzymać łagodni, jest ciało świętych. Dzięki zasługom pokory przemieni się ono w błogosławionym zmartwychwstaniu i przyodzieje chwałą nieśmiertelności. Odtąd w niczym już nie sprzeciwi się duchowi, ale pozostanie w doskonałej harmonii z wolą duszy. Wtedy to człowiek zewnętrzny stanie się nieodwołalną i bezpieczną własnością człowieka wewnętrznego. Tak więc cisi w wiecznym pokoju posiądą ziemię, a ich prawo w niczym nie dozna uszczerbku, kiedy to, co zniszczalne, przyodzieje się w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, przyodzieje się w nieśmiertelność. W ten sposób to, co było zagrożeniem, stanie się nagrodą, to zaś, co było ciężarem, okaże się zaszczytem” .
Obawiamy się wejścia do ziemi obiecanej, bo nie chcemy stracić tego, co mamy sami z siebie, co – jak uważamy – nam się należy. Przeczuwamy bowiem, że życie w ziemi obiecanej pozbawi nas naszej swobody życia dla siebie, pozyskiwania dla siebie, czyli tego wszystkiego, co określamy „starym człowiekiem”. W tym tkwi jedno z podstawowych źródeł (powodów) naszych błędów życiowych. Chcemy sami stworzyć sobie przestrzeń życiową, chcemy, by inni nas respektowali i akceptowali tak, jak tego oczekujemy. Boimy się opuścić samych siebie i wejść w plany przygotowane przez Boga.
Dopiero Jezus otwiera przed nami drogę wolności od tych naszych oczekiwań, pretensji itp. On był zawsze wolnym Synem, spełniającym wolę Ojca. To było Jego życiem i Jego pokarmem (zob. J 4,34). Dlatego mógł przeżyć odrzucenie, mękę i śmierć. Przyszedł do swoich, a swoi Go nie przyjęli (J 1,11n), odrzucili. On przyjął to odrzucenie, niejako „zasiadł” na miejscu do odrzucenia. To jest właśnie ziemia obiecana. Brzmi to paradoksalnie, jednak doświadczenie odrzucenia nie jest celem samym w sobie, jak nie była nim śmierć Jezusa na krzyżu. W swoim życiu przeżywamy dość odrzucenia, niezrozumienia. Decyzja wejścia do ziemi obiecanej jest zgodą na to, by Pan Bóg zajął się mną w tej sytuacji, w której aktualnie jestem postawiony. Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani do tego, żeby umieć znaleźć się (nie naszą mocą) na miejscu, które w oczach ludzkich czasem jest widziane jako przegrana, jako odrzucenie. I wtedy, jeśli tam potrafimy pozostać i dobrze siebie odnaleźć, zauważamy, że w naszych relacjach z bliźnimi zaczyna panować pokój, miłość, przebaczenie. Jest to owoc działania Pana Boga w nas.
Do ziemi obiecanej wchodzi się wiele razy, codziennie. Prawdziwa ziemia obiecana jest tam, gdzie siebie odkryjesz przed Bogiem jako tego, którego Bóg kocha i umieszcza na właściwym miejscu przed drugim człowiekiem, na miejscu, które znajduje się niżej od jego miejsca. Jeśli nie masz ducha Jezusa Chrystusa, będziesz się buntował i walczył. Tak będzie, dopóki któregoś dnia dzięki Ewangelii nie zobaczysz, że możesz wejść do wód Jordanu, możesz go przekroczyć, możesz wejść w wody chrztu, tak jak Jezus. Możesz skorzystać z Jego krzyża i wejść do odpoczynku w ziemi obiecanej (zob. np. 1Krn 22,9; 23,25; por Hbr 1,10).
W ten sposób życie chrześcijanina staje się stałym dialogowaniem z Jezusem Chrystusem, przechodzeniem przez Jordan do ziemi obiecanej. Wówczas i nas dotyczy obietnica: Wy i wasi synowie będziecie się cieszyć pokojem i szczęściem (por. Pwt 12,10.12), zupełnie innym niż to, co jesteście w stanie sami wyprodukować. Świat nachalnie narzuca nam, że musimy mieć to czy tamto, że musimy coś osiągnąć, zdobyć taką pozycję, w czymś uzyskać potwierdzenie, jeszcze taką miłość przeżyć, itp. Tak świat nas nakręca. I co z tego mamy? Wieczny niepokój. A kiedy wreszcie dasz się wprowadzić do ziemi obiecanej, tam – jak oliwka – będziesz mógł wydać owoc. Psalm 92 mówi, że nawet w starości można wydać owoc, owoc pokoju, przebaczenia (zob. w. 15). To jest przedziwna tajemnica, którą możemy przeżyć tylko w łączności z Jezusem Chrystusem.

                                     http://www.chrzest.siedlce.pl/katecheza.php