Syn cierpi i Ojciec cierpi. Poza tym wybiegasz niepotrzebnie za daleko. Skoro w sercu nie dostałeś jeszcze zrozumienia co do tego, to najlepszym rozwiązaniem jest skupienie się na terażniejszosci. Na tym, co Bóg Tobie objawił na TĘ CHWILĘ. Właśnie zauważyłem z rozmów, że ludzie szukają wyjaśnień, zadają pytania i twierdzą, że to najlepsze szukanie w celu poznania Boga. Sam napisałeś Adamie, że Janusz zadał Tobe niezłe zadanie domowe. To Janusz zadał Tobie, czy chodzisz z Bogiem i czekasz cierpliwie na Jego Słowo? Bo jest duża różnica pomiędzy działaniem według swojego JA (rozumu) a słuchaniem Boga. Do znudzenia bedę mówił... Boga znajdzie ten, kto słucha go i okazuje cierpliwość w poznawaniu Prawdy. Nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem, dlaczego ludzie szukają Prawdy w taki sposób?

No cóż, poczułem się jak skarcony uczniak (choć mógłbyś być moim synem, to przecież wiek nie jest istotny w duchowym rozwoju)... A jednak i ja, Sebastianie, skoro prosisz o przyjęcie tych słów po bratersku, muszę Ci zwrócić uwagę na coś niepokojącego w Twej wypowiedzi:

I najważniejsze. Spójrz na swoje ostanie zdanie... czy znowu gdzieś nie błądzę?... Wiesz, czemu o tym piszę? Bo ja wiem, że nie błądzę.

Nie chcę tego nazywać po imieniu, ale spróbuj pochylić się nad swoimi słowami w skupieniu...  Jeśli mam wahanie w tym, czy jestem na dobrej drodze i wyrażam to głośno, to znaczy, ze wyznaję potrzebę trwania w Kościele - wśród Was wszystkich, braci w wierze, którzy możecie mnie w razie potrzeby naprowadzić na dobrą drogę, gdy tylko zacznę błądzić. Jeśli rzekłbym "nie zbłądzę", oznaczałoby to, że nikt mi nie jest potrzebny, bo zawsze dam sobie radę sam (oczywiście z Bogiem, ale sam - bez pomocy moich braci!). Czy do tego wzywa nas Jezus?...

No, ale przyznaj, skoro zadajesz sobie pytanie takie, to nie lepiej z tym do Boga? Wiesz, że nie chciałem Cię ani karcić, ani inaczej. To jest trudne tak mówić komuś wprost, ale to jest właśnie prawdziwa troska o kogoś. I tego się teraz uczę.

Oczywiście, Sebastianie, że Twoje słowa warte są zastanowienia. Najpierw każdy dylemat winno się rozważać w sercu przed samym Bogiem, bo inaczej grozi nam czcze gadulstwo. Takie przesłenie odebrałem w Twojej wypowiedzi i jestem Ci za nie wdzięczny.
Pozdrawiam!
Adam

 Salomona 4,23 Czujniej niż wszystkiego inengo strzeż swego serca, bo z
 niego tryska źródło życia

Zrozumiałem, jak ważny jest ten werset, ma kolosalne znaczenie dla
chrześcijanina, który usilnie szuka Boga. Serce mięsiste dane od Ojca w
momencie nawrócenia jest Twoim JA. Ty jesteś tym sercem. Jesteś nowym
stworzeniem. Co to znaczy nowe stworzenie? Stworzenie stworzone przez Boga,
aby było Mu POSŁUSZNE I CAŁKOWICIE ODDANE

Bóg mówi o umartwianiu ciała, o odrzucaniu pożądliwości, że nie
tylko chlebem człowiek je (nie przejmuje się głodem), o zrezygnowaniu
własnych myśli, planów, marzeń... Salomona 3,5Zaufaj Panu(...) i nie
polegaj na własnym rozumie.

Do umartwiania ciała potrzebny jest post. Post to trening, po którym
siła ciała słabnąc ma coraz mniejszy wpływ na ducha ludzkiego. W
trackie postu częsta modlitwa sprawia, że rodzi się całkowicie inna
relacja z Bogiem. Dopiero wtedy chrześcijanin wchodzi w tę AUTENTYCZNĄ
relację z Ojcem. Wchodzi w dużo głębszy wymiar duchowości. Umiera
cielesność. Pojawia się duchowość, w której Bóg zaczyna Ciebie
używać.

Wyobrażcie siebie w taki sposób, że jesteś Ty tylko jako serce, nie
posiadacie ciała i umysłu. Wyobrażcie to sobie, Ty jako samo serce i
skupcie się na nim. Skupcie się realnie, jakbyście naprawdę nie mieli
umysłu i ciała. Skupiając się rozmawiajcie poprzez serce z Jezusem, to
ułatwi. W taki sposób następuje oddzielenie od ciała, ten moment jest
tą terazniejszością. Jesteś Ty sam na sam z Jezusem. To jest ta wąska
droga. Musisz być bez przerwy skupiony na sercu, idąc np: przez miasto
patrzysz na okolicę skupiając się na sercu, z łatwością dostrzeże
się niechciane pragnienia ciała i się je odrzuca. To jest umartwianie
ciała i umniejszanie się. Musi być tylko serce jako Ty i Jezus. Nic
więcej. Sercem wielbiąc Jezusa zapraszasz go do siebie. I On przychodzi
ze swoją wolą, ze swoim planem dla Ciebie. On zaczyna działać w Twoim
życiu.

Pamiętamy przecież, że ciało zawsze będzie zbuntowane przeciw Bogu.
Kto cielesny, nie ma szans na zbawienie. Tylko człowiek czysto duchowy
wejdzie do Królestwa. Ciało po śmierci fizycznej przeminie, ale serce
przywiązane za życia do ciała nie jest sercem duchowym, a nadal
cielesnym. Pójdzie na spalenie. Jezus w dniu sądu będzie badał serca.


Świat zapomniał, że Ojciec stworzył swoje dzieci dla Jego planów.
Zakładam, że większość z Was, a może i wszyscy nie zgodzicie się ze
mną odnośnie tego, co napisałem. To zapytam inaczej. Chodzisz z Bogiem,
prawda? Jesteś przekonany, że masz go w sercu, no bo jakże by inaczej?
No to czemu w takim razie w życiu to Ty podejmujesz decyzje? W takiej
sytuacji Bóg jest dla Ciebie chłopcem na posyłki. Chcesz być Jego
sługą, musisz zrezygnować z siebie i pozwolić Mu przemawiać do Ciebie,
a następnie wykonywać Jego polecenia. To jest właściwa postawa Bożego
stworzenia.

Mi sie otwierają oczy, wprowadza mnie na tę wąską drogę. Dlatego tak
dużo pisałem o tym, że nie czytam Pisma rozumem i uczę się
umniejszać. Jak na razie częściej jestem ja jako cielesny, bo trzeba
czasu, zanim będę w tym naturalny (samo serce), bez pilnowania się.

Natomiast co do umysłu, to działa normalnie, ale poprzez serce. To jest
dopiero początek wąskiej drogi. Potem nastąpi zderzenie ze światem.
Hehe, to jest dopiero wejście smoka. Wtedy się zrozumie, co miał na
myśli Jezus mówiąc, że On jest Światłem i Drogą dla tych, co uznali
go prawdziwym Panem, a sami przyjęli rolę pokornego sługi.

Świat, to dosłownie mroczna kraina pełna nieczystosci. W tym świecie
jest mnóstwo kłamstwa, kościoły też w nim na dobre ugrzęznęły. Nie
wszystkie oczywiście.

Ta droga jest bardzo wąska. Uwierzcie mi, Bóg mówi Prawdę, że niewielu
znajdzie tę Drogę. Musicie całkowice zrezygnować z siebie. Innej drogi
nie ma.

Napisałem to, gdyż dopiero teraz poznaję realną rzeczywistość, która
nijak nie pasowała do tego, w czym niedawno żyłem. Wtedy byłem pewien,
że jest ok. Pan mi pokazał, że cały czas byłem cielesny. Prawdziwie
duchowy człowiek, to ten, co zrezygnował ze wszystkiego i przyjął
postawę pokornego sługi. Wtedy dopiero wchodzi na właściwą drogę.

Poprzez serce jest łączność z Bogiem. Ty jako serce i Bóg ze swoim
"umysłem". To wszystko. On zaczyna Cię wtedy używać.

Warto pamiętać, że ciało zostało ukrzyżowane na Krzyżu. Tak więc
nie mamy ciała, bo Jezus je zabił. Mamy tylko serce dane nam od Boga.
Bóg w ten sposób tchnąłw nas nowe życie. Jesteś jako nowe stworzenie.
Teraz pozostaje tylko zrozumieć, uwierzyć i zachowywać się i mysleć
tak, jakbyś naprawdę był tym sercem bez ciała.

Pamiętajcie, że swiat jest iluzją. Oczy cielesne widzą świat. Oczy
duchowe widzą Prawdę. Jeśli nie widzisz Prawdy, to znak, że jesteś
ciągle cielesny. Jeśli nie masz obrzydzenia do pożądliwości, jesteś
cielesny. Jeśli kochasz swoje ciało, jesteś cielesny. Jeśli myślisz o
telewizji, o swoich sprawach, skupiasz się na swoich pasjach, jesteś
cielesny. Duchowy człowiek nie może dosłownie przestać myśleć o swoim
Panu. Tęskni za Nim, pragnie z Nim być.

Oczywiście możesz wierzyć, że widzisz Prawdę. Wszyscy wierzą i są
przekonani w swoje racje. A Bóg mówi krótko... niewielu znajdzie wąską
drogę.

Chciałem się z tym Wami podzielić. Każdy ma swoją drogę, w sercu mam takie poznanie.

Pismo Św. jest Prawdą, Słowo Pana jest Prawdą niezmienialną. A ponieważ pokładam pełne zaufanie w Jego Słowie, więc pozwólcie, że przytoczę dwa wersety z drugiego listu Piotra 1; 10-11: Dlatego, bracia, tym bardziej dołóżcie starań, aby swoje powołanie i wybranie umocnić, czyniąc to bowiem, NIGDY SIĘ NIE POTKNIECIE. W ten sposób będziecie mieli SZEROKO OTWARTE WEJŚCIE do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

 Wiara to wspaniała rzecz, a przede wszystkim cudowna broń na szatana. Sama wiara jest tylko w połowie ekwipunkiem żołnierskim jako tarcza. Trzeba jeszcze mieć zbroję i miecz. Tym jest Słowo Boże. Kto zrozumie w pełni, jaka jest rola Słowa i jak należy się nim posługiwać, z czasem nauczy się biegle walczyć całym ekwipunkiem. Mieczem (Słowem) odrzucasz kłamstwa i oskarżenia szatana (ogniste pociski, bądź również miecz), tarczą (wiarą) bronisz się przed niemocą, pokusami, zwątpieniem płynącym od złego. Tarcza chrześcijanina to ufność w obietnice Boże, poleganie na Jego Słowie, pewność, że zawsze jest przy Tobie.

 
I dlatego wierzę coraz mocniej (z własnych doświadczeń), że można iść codziennie w światłości jako prawdziwy mąż Boży, autentyczny pokorny sługa Boży i żołnierz Chrystusa w Jego armii. Warunkiem jest zrozumienie, czym jest Słowo Boże i wiara i jak należy wykorzystywać to, co Bóg nam dał. Poniższy werset potwierdza moje słowa:

 Drugi list Piotra 1;3: Boska jego moc obdarowała nas WSZYSTKIM, co jest POTRZEBNE DO ŻYCIA I POBOŻNOŚCI (...)

"Bojaźń" - ciekaw jestem jak Wy rozumiecie słowo. Jak się ono realizuje w Waszym życiu?...

Świetne pytanie Adamie  
Dziękuję Ci za nie i chciałabym, aby jak najwięcej osób wypowiedziało się w tym temacie.

W bojaźni Pana jest pewna nadzieja - czy to znaczy "jakaś tam" nadzieja jest, czy PEWNA (100%) nadzieja ?

W przekładzie Biblii Warszawskiej ten werset brzmi :
Kto się boi Pana, ma mocną ostoję, i jeszcze jego dzieci mają w niej ucieczkę.

Muszę przyznać, że kiedyś, zanim przeżyłam swoje nowe narodzenie, bojaźń Bożą rozumiałam całkiem inaczej niż obecnie.
Rzeczywiście miałam lęk przed Panem.To był lęk który powstrzymywał mnie od robienia różnych głupich, albo strasznych czynów , ale wtedy miałam też inne pojęcie/zrozumienie grzechu (dzieliłam grzechy na małe i duże, na lekkie i ciężkie) Więc te małe, lekkie w moim mniemaniu, mogłam sobie popełniać, natomiast tych "ciężkich" unikałam, właśnie z bojaźni.
Biblia mówi, że dla Boga każdy grzech jest jednakowo obrzydliwy i każdy grzech oddziela nas od Niego.

Dzisiaj dla mnie bojaźń Boża to nie wisząca nade mną rózga, lecz radość, rozkoszowanie się Panem; z miłości, z wdzięczności, z podziwu...
Moja bojaźń Boża to bojaźń przed zasmuceniem Go przez moje postępowanie: przez nieposłuszeństwo, duchową ociężałość, oddalanie się od Niego... Bojaźń Boża jest we mnie, gdy uświadamiam sobie, że w moim życiu jest  coś... cokolwiek, co Go nie chwali, Co oddziela mnie od Niego - mojego Pana i Zbawiciela, Tego, który zamiast mnie poniósł karę za moje winy.

...mieć pana to znaczy być sługą/niewolnikiem/tego pana.Dzisiaj moim panem jest nie tyle Bóg,który mieszka w niebie ale jest nim człowiek,którego spotykam na swojej drodze.Służyć wielkiemu Bogu to zaszczyt ale nie panować nad drugim człowiekiem to dla mnie dotykanie mentalności Jezusa Chrystusa,który będąc Bogiem uniżył się do poziomu sługi/niewolnika/.On przychodzi do mnie po to bym Mu służył ale sam staje się moim sługą i to w wymiarze krzyża.To się nie mieści w mojej głowie a i serce moje głupieje doświadczając tak wielkiej miłości.Jezus Chrystus zaprasza mnie do służenia nie tylko tym,których kocham ale stawia przede mną pana,który w moich oczach/mojej ocenie/jest grzesznikiem,to znaczy moim nieprzyjacielem.Jak służyć takiemu panu,jak kochać takiego pana,a co najgorsze jak się go nie bać ?      Boga boją się tylko ludzie religijni.My natomiast jesteśmy powołani do tego by nie panować nad drugim człowiekiem ale by służyć nawet swoim nieprzyjaciołom/grzesznikom/.Można być człowiekiem religijnym ale niewierzącym... janusz f.

 ...moje życie jest paschą,nieustannym przechodzeniem z religijności do wiary.Prawdziwa/dojrzała/wiara jest dynamiczna,ciągle ulega rozwojowi bądź zanikowi.Nie ma tu stagnacji a jeśli się pojawia to jest ona znakiem,że się cofam na drodze wiary.Nosimy ten skarb w naczyniach glinianych.../2Kor.4,7/.Niebo jest tam gdzie jest Jezus Chrystus..../J.1,14/nie tylko 2000 lat temu ale również to samo Słowo jest obecny dzisiaj w każdym człowieku a to znaczy,że niebo jest tam gdzie ludzie się kochają się na wzajem tak jak mocą Jezusa Chrystusa...w ostatnim poście miało być.On przychodzi do mnie nie po to bym Mu służył ale sam staje się moim sługą i to w wymiarze krzyżagdzieś zguniłem "nie"...Pozdrawiam...janusz f.

...mieć pana to znaczy być sługą/niewolnikiem/tego pana.Dzisiaj moim panem jest nie tyle Bóg,który mieszka w niebie ale jest nim człowiek,którego spotykam na swojej drodze.Służyć wielkiemu Bogu to zaszczyt ale nie panować nad drugim człowiekiem to dla mnie dotykanie mentalności Jezusa Chrystusa,który będąc Bogiem uniżył się do poziomu sługi/niewolnika/.

Janusz w tym wątku przedstawił niezwykle ciekawą interpretację (nie wiem, Hana, dlaczego wzbraniasz się przed słowem "interpretacja", jakby ono było skażone - przecież każdy z nas nieustannie interpretuje rzeczywistosć - bez tego nie da się żyć świadomie, tak jak bez przekonań - o czym już kiedyś sama pisałaś). Ale wracając do słów Janusza...

Zaraz po uważnym przeczytaniu całej tej wypowiedzi, której fragment powyżej zacytowałem, zdałem sobie sprawę, że nie zostanie ona właściwie zrozumiana przez osoby, które wymagają klarownej dosłowności. Trzeba się tu dłużej zatrzymać nad intencją całej wypowiedzi, aby w zastosowanych skrótach myślowych odkryć głębię.

Co znaczy, że panem jest człowiek? Znaczy to, że tylko w takich relacjach istnieje więź niewolnicza. Każdy z nas w jakimś tam stopniu wpisany jest w te zależności (oczywiście jest to powiedziane w zupełnie innym kontekście niż deklaracja "Jezus jest moim Panem"). Co z kolei oznacza, że Bóg mieszka w niebie? To właśnie klucz do zrozumienia relacji Bóg-człowiek! Niebo to szczególny rodzaj relacyjności (nie mylić z relatywizmem), w której nie ma przymusu i niewolnictwa. Relacja Bóg-człowiek wykracza daleko poza ziemski sposób panowania jednych nad drugimi...