[...] aby Duch Św. mieszkający we mnie miał ŚWIATŁO (Jezus w sercu), CIEPŁO (miłość), CZYSTOŚĆ (świętość) i przestrzeń mieszkalną (WOLNOŚĆ).

Bardzo lubię takie obrazowe odniesienia, a to co napisałeś, Sebastianie, szczególnie przemawia do wyobraźni

Człowiek często używa języka abstraktyjnego nie zwracając uwagi na to, jak głęboko jest w nim zakorzeniona obrazowość. Tutaj myśl wchodzi w sferę sztuki, a duch przenika to co namacalne. I to jest wspaniałe!

Ten fragment jest dla mnie niezwykle ważny, gdyż ogniskuje budowanie Kościoła na wnętrzu człowieka, a nie na zimnych murach czy formalnych strukturach. Słowo szczególnie potrzebne wspólnotom osiadłym na długowiekowej tradycji, gdzie strona formalna i materialna czasem zaczyna przeważać nad duchową.

Adam - dzięki za ten pomysł, a przy okazji też krótka refleksja. Każdemu z nas (nie tylko wspólnotom) zagrażają formalizm i skostnienie. Jeden z paradoksów Ewangelii polega na tym, że tak trudno odwrócić sytuację i pomyśleć o sobie jako o faryzeuszu, a przecież z chwilą, gdy przyjmujemy poselstwo Chrystusa i podejmujemy decyzję, by Go naśladować, znajdujemy się w podobnej sytuacji. To nam teraz grozi, że zaczniemy palcem wytykać innych, "bardziej grzesznych", to my - bardziej niż ktokolwiek inny - możemy swoją postawą i słowami zrazić ludzi do Boga.

Do niedawna Słowa Chrystusa o tym, że jest Drogą, Prawdą i Życiem odczytywałem bardziej w kontekście dalszego ciągu Jego twierdzenia:

Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. (Jan 14:6, BT)

Innymi słowy, skupiałem się na tym, że Chrystus jest JEDYNĄ drogą do Boga, a pomijałem coś szalenie istotnego - że On jest DROGĄ. Życie to nieustanna pielgrzymka wiary. Czasami jako ludzie Chrystusowi zbaczamy w lewo, innym razem coś pociągnie nas na prawą stronę. Czasem w ogóle przestajemy iść do przodu, ale zawsze znajdują się ludzie, którzy idą dalej, pamiętając, że wiara zakłada rozwój i dynamizm - drogę i życie na fundamencie prawdy.

Rzeczywiście istnieje wielka pokusa rozbicia obozu i rezygnacji z dalszej podróży. Pamiętacie historię na Górze Przemienienia? Trzej uczniowie są z Jezusem, ukazują im się Mojżesz i Eliasz. W tym momencie Piotrowi wyrywa się:

Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza. (Mateusza 17:4, BT)

Jednak Bóg szybko (i niemal dosłownie) sprowadza ich z obłoków na ziemię:

Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie! (Mateusza 17:5, BT)

Życzę sobie i każdemu z was skupienia się na Chrystusie i wytrwałości na drodze wiary!

Pozdrawiam,

Zbyszek

Słowo na dzisiejszy dzień
Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana omdlałe!
Księga Izajasza 35:3 / Biblia Tysiąclecia

Slowo to pisane było w kontekście wizji nowego życia, o którym czytamy dalej:
35:4 - Mówcie do zatrwożonych w sercu: Zmocnijcie się, nie bójcie się; oto Bóg wasz z pomstą przyjdzie; z nagrodą Bóg sam przyjdzie, i zbawi was.
35:5 - Tedy się otworzą oczy ślepych, a uszy głuchych tworzone będą.

Jest więc nadzieją, która pozwala trwać w trudach, bo roztacza nową wizję życia. Dla mnie osobiście Słowo to jest też zachętą do duchowej odnowy (bo nie potrafię długo klęczeć - w sensie przenośnym i dosłownym)  Jest tchnieniem świeżości i zapowiedzią, że wszelkie potęgi tego świata, które teraz zdają się takie niewzruszone, zamienią się w pył przemijalności.

Otrzymaliśmy dziś rozważanie jednego, jakże znamiennego, zdania z Ewangelii:

Komentarz Jezusa do sytuacji z oficerem rzymskich legionów: "Mówię wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary" (Łukasza 7:9) uzmysławia przykry fakt, że wiara w Jezusa wśród tradycyjnie wierzących okazuje się czasem niewielka w porównaniu z wiarą osób tradycyjnie określanych mianem "niewierzących".

Bardzo mi się podoba ten zwięzły komentarz. Tak często żywą wiarę wiążemy z zewnętrzną religijnością - w sposób świadomy oczywiście nie da się całkowicie oddzielić jednej od drugiej. Jednak powyższy fragment uzmysławia nam, że wiarę odnaleźć można również poza formalnym kościołem, poza literalnym głoszeniem Świętych Ksiąg, nawet poza kulturową strefą chrześcijaństwa, bo Duch wieje gdzie chce...

Witam!

Bardzo lubię ten fragment, choć mam pewien problem z dzisiejszym komentarzem. A mianowicie, setnika nie można by określić mianem "niewierzącego", gdyż jego przyjście do Jezusa było właśnie aktem wielkiej wiary.

Tak, ale autor Porady Dobrego Życia ma rację - "wierzący", czyli ówcześni faryzeusze, postrzegali setnika jako poganina i osobę niewierzącą. Niestety często dzieje się tak, że wiary nie widać w społeczności ludzi wierzących, a przejawiają ją osoby, których wcale byśmy o wiarę nie podejrzewali. Wiara przekracza granice wyznań i kościołów, goszcząc w sercach ludzi, którzy gorliwie szukają Boga.

Zbyszek

Krzysztofie, myślę, że problem tkwi w naszym przyzwyczajeniu do traktowania wiary wyłącznie w kontekście kulturowej schedy chrześcijaństwa. Uważamy często, że człowiek nie znający Pisma Świętego musi być niewierzący (co już tu Zbyszek wcześniej poruszył). Jezus pokazał nam, że tak nie jest. Wiara to ufność wobec Chrystusa, który zna drogę do każdego człowieka, na co też wskazał Sebastian w ostatnim akapicie swej wypowiedzi.

Z odległych czasów szkolnych pamiętam, jak wielkie wrażenie zrobił na mnie jeden wiersz Kasprowicza, w którym dwaj staruszkowie siadali co dnia na progu swej chałupy i rozmawiali z Bogiem-Przyjacielem. Zobaczył to raz teologicznie kształcony człowiek i bardzo się zgorszył, że można tak bezceremonialnie, bez żadnego "szacunku", z Bogiem rozmawiać. Przerażeni jego reakcją staruszkowie już nie mieli śmiałości mówić do Boga tak bezpośrednio jak wcześniej. Wtedy, gdy znartwieni i osamotnieni siedzieli na progu swej chałupy, ktoś się do nich przysiadł. Był to sam Pan Bóg...

Wybaczcie, że tak prozaicznie opowiedziałem wiersz, ale nie pamiętam jego tytułu (być może tez przekręciłem jego treść, bo przecież czytałem go ponad ćwierć wieku temu). Ale jego wymowa mocno wryła się w moją pamięć i sądzę, że jest adekwatna do omawianej sytuacji.

Adamie, zastanawiałem się nad Twoją wypowiedzią i mam pewne wątpliwości co do tego, czy aby na pewno kulturową schedą chrześcijaństwa jest znajomość Pisma.

Wiem, co masz na myśli, Krzysztofie, i zdaję sobie sprawę, że wkroczyłem tu na dość śliski grunt Osobiście jednak czuję, że Jezus może działać ponad kulturami, kościołami, teologiami a nawet ponad świętymi księgami (w niczym to nie umniejsza Pismu Świętemu, które dla nas, chrześcijan, będzie zawsze najważniejszym drogowskazem w słowie pisanym).