Dzisiejsze słowo dnia dotyczy pragnień: Jezus powiedział: Kto będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki, lecz woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu. [Ewangelia wg św. Jana 4:14 / Biblia Tysiąclecia] Można się tu zastanawiać nad rodzajami różnych pragnień, bo czy Jezus miałby tu na myśli wygaszenie wszystkich? Byłoby to wówczas jakimś wygaszeniem siebie samego na wzór buddyjskich praktyk, a z pewnością nie o to chodziło.

Według mnie słowa te odnoszą się do poszukiwania samego ŹRÓDŁA, w którym człowiek może się spełnić. To właśnie w Chrystusie otrzymujemy wodę, która skłania nas do pozostania przy tej niewyczerpywalnej "Studni", która kończy czas pustyni (rozumianej tu jako brak nadziei i brak sensu życia). Jednak nawet wtedy, gdy wszedłem w strefę oazy, dopóki żyję, pragnienia będą mi towarzyszyć. Dzięki Jezusowi mam  jednak świadomość, że woda jest pod ręką i że każdorazowe sięgnięcie po nią koi wszelki ból i gasi każde pragnienie.

Znajduje w tym słowie coś jeszcze: "woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu". Rozumiem te słowa w ten sposób, że gdy zanurzam się w Chrystusie, już tu i teraz mam udział w Jego zmartwychwstaniu. Wczoraj czytałem teksty średniowiecznego zakonnika, niejakiego Hugona, który zwracał uwagę, aby nie wpatrywać się w kształty życia wiecznego, bo i tak ich nie odgadniemy. Ponadto takie wpatrywanie się skłania nas do wysiłków podejmowanych z nastawieniem na nagrodę. Tymczasem prawdziwa miłość jest zawsze bezinteresowna. To samo SPOTKANIE z Ukochanym jest już nagrodą. Reszta to ZAWIERZENIE.

Można się tu zastanawiać nad rodzajami różnych pragnień, bo czy Jezus miałby tu na myśli wygaszenie wszystkich? Byłoby to wówczas jakimś wygaszeniem siebie samego na wzór buddyjskich praktyk, a z pewnością nie o to chodziło.

Właśnie o to chodzi. Nie wiem, jak na wzór buddyjskich praktyk, ale chodzi mi o wygaszenie naszych pragnień, które pochodzą z cielesności. Wygaszenie starego człowieka. Musimy sobie uświadomić, że my nic nie możemy zrobić bez Ducha Św. To On nas uzdalnia do kochania, do przebaczania, do trwania w pokorze. Bóg nas uzdolni, uświęci w swoim Synu. Ale żeby to się stało,w sercu musi być tylko jedno pragnienie. Do uświęcania się, do uświecenia oczu, uszu, ciała, serca, duszy, myśli. Wszystko w Jezusie. To jest droga Pańska, na niej nie ma cielesności. My dla siebie samych jesteśmy przeszkodą w pełnym nowonarodzeniu się.

Jednak nawet wtedy, gdy wszedłem w strefę oazy, dopóki żyję, pragnienia będą mi towarzyszyć. Dzięki Jezusowi mam  jednak świadomość, że woda jest pod ręką i że każdorazowe sięgnięcie po nią koi wszelki ból i gasi każde pragnienie.

Ale wtedy cały czas jesteśmy my ze swoim ego, jeśli woda ma być pod ręką. Żywa woda musi być w naszych sercach, naszym nektarem, cudownym napojem, a Jezus drogą. Żywa woda nas napełnia i nie ma miejsca na inne pragnienia. Duch Św. nas napełnia, kiedy się poddajemy mu. O tym mówi Jezus. Bo tylko Żywa woda (Duch Św) uzdolni nas do uświęcenia się i trwania w Bożej świętości, abyśmy kroczyli do przyszłego życia w wieczności z Nim.

Nasze pragnienia muszą być umartwiane. Świadome oczekiwanie i słuchanie Boga, z jednym pragnieniem do Żywej Wody. Trzeba wybrać. Albo podejmujemy decyzję o trwaniu w czystości i świętości wchodząc na drogę Bożą, albo prowadzimy siebie sami, upadamy non stop i przychodzimy po Wodę żywą dla ukojenia. Ale w ten drugi sposób nie zniknie z nas cieleność i nie będziemy uświęconym naczyniem dla Ducha, aby Bóg mógł w końcu w pełni nas użyć. Ciągle będziemy prosili Pana o przebaczanie, a On nas potrzebuje uświęconych i nowonarodzonych w Jezusie.

Wygra ten, co zobaczy swoją słabość. Ta słabość będzie jego siłą, bo oprze się na Jezusie wiedząc, że nic bez Niego nie jest w stanie uczynić. I przestanie w sobie szukać czegokolwiek, przestanie opierać się na swojej "sile", która dla świata jest siłą, a skuteczną przeszkodą do wejścia na drogę Bożą. Biletem do wejścia na drogę Bożą jest uznanie swojej bezradności przed Jezusem i oparcie się na Nim.

Znajduje w tym słowie coś jeszcze: "woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskającej ku życiu wiecznemu". Rozumiem te słowa w ten sposób, że gdy zanurzam się w Chrystusie, już tu i teraz mam udział w Jego zmartwychwstaniu.

 Jezus zmartwychwstał, ale czy my z Nim także zmartwychwstaliśmy, czy trwamy nadal w cielesnym, grzesznym człowieku? Dla mnie przemiana na obraz Syna, (bo ze zmartwychwstaniem nie wiem jeszcze jak to jest) myślę, następuje wtedy, kiedy nasze nowe serce zrodzone w Jezusie zmartwychwstałym w sposób naturalny, z prawdziwą, autentyczną pasją przestrzega pierwszego przykazania. Jeśli nie mamy tej pasji i nie jesteśmy posłuszni Bogu, nie żyjemy Nim przez cały dzień - nie jesteśmy przemienieni na obraz Syna.


Nowe stworzenie, jak sama nazwa mówi, że wszystko jest nowe całkowicie jest posłuszne Bogu. Czyli Duch prowadzi, nie nasze ego. Pielęgniowanie pragnienia do Jezusa, do Wody żywej, do Słowa, do Ojca jest wszystkim, czego potrzebujemy. Obowiązki domowe, praca, rozwijanie dzieci są ok, ale żeby to wszystko było realizowane zgodnie z Bożymi zasadami, przykazaniami, to musi być w nas żywe pragnienie do Żywej wody. On nas uzdolni do życia w zgodnej społeczności z Nim, a poprzez Niego do rodziny, do ludzi i dzieci. W ten sposób zakon będzie wypełniony w nas, ale tylko poprzez Jezusa i w Jezusie. Słowo mówi, że w Jezusie zakon się wykonał, my będąc w Jezusie, Jemu poddani i w nas się wykona.

Wszystko poprzez poddanie i posłuszeństwo. Nigdy się nie uda przez nasze pragnienia rodzące się z natury cielesnej. Zwyczajnie jesteśmy na swojej drodze, nie Bożej. W cielesności Bóg nie może zrealizować swoich planów. Tylko w ludziach, którzy poddali się uświęceniu w Jezusie.

Tymczasem prawdziwa miłość jest zawsze bezinteresowna. To samo SPOTKANIE z Ukochanym jest już nagrodą. Reszta to ZAWIERZENIE.

Słowo mówi o nagrodzie (powrót do domu), do której się biegnie wytrwale. Spotkanie z Bogiem, to dar łaski, nie nagroda. Nie zasługujemy na spotkanie z Bogiem, mając serca przewrotne. Za co nagroda Adamie? Za brud w sercu? To dar łaski, miłosierdzia i przebaczenia.  Jezus nam drogę utorował, On za nas wszystko zrobił. Nam się nie należy nagroda, raczej powinniśmy przyjąć ten gniew Ojca, który wziął na siebie Jezus na krzyżu.

 Zauważyłem, że poprzez zaproszenie Boga do serca, otwarcie się na Niego, a to może nastąpić tylko poprzez uczciwe przestrzeganie pierwszego przykazania, sprawia, że w nas jest miłość bezinteresowna. Gdyż ta miłość nie pochodzi od nas, a On sam nas uzdalnia do postępowania zgodnie z przykazaniami.

Jeśli przestrzegamy z całej siły, z całej duszy, z całego serca pierwszego przykazania, to Bóg będąc w nas uzdalnia nas automatycznie do przestrzegania pozostałych przykazań. Nie wierzę w to, że nie przestrzegając pierwszego przykazania możliwe jest przestrzeganie pozostałych. Na to ciało/cielesność nie pozwoli. Dlatego, żeby to wszystko było realne, należy zanurzyć się w Jezusie z wiarą i potrzebą do uświecenia w Nim. A swoje pragnienia z serca nie należącego do Jezusa usunąć na bok.

Właśnie dostałem smsem wersety z Listu Jakuba, przeczytałem i uświadomiłem sobie, że mam je dać tu. Nie chcę tego głośno mówić, ale mam wrażenie, że nie jest to przypadek. To o czym pisałem, że jedno pragnienie do Boga, Słowo, które przed chwilą dostałem, też to potwierdza. Daję tu, bo wiem, że tak mam postąpić.



Pragnienia człowieka, droga cielesna.

Jakuba 4,1-4 Skądże spory i skąd walki między wami? Czy nie pochodzą one z namiętności waszych, które toczą bój w członkach waszych? Pożądacie, a nie macie, zabijacie i zazdrościcie, a nie możecie osiągnąć, walczycie i spory prowadzicie. Nie macie, bo nie prosicie.

Prosicie, a nie otrzymujecie, dlatego, że źle prosicie, zamyślając to zużyć na zaspokojenie swoich namiętności. Wiarołomni, czy nie wiecie, że przyjaźń ze światem, to wrogość wobec Boga? Jeśli więc kto chce być przyjacielem świata, staje się nieprzyjacielem Boga.

Pragnienia do Boga, droga Pańska.

Jakuba 4, 7-8 i 10 Przeto poddajcie się Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was. Zbliżcie się do Boga, a zbliży się do was. Obmyjcie ręce grzesznicy, i oczyśćcie serca, ludzie o rozdwojonej duszy. (...) Uniżcie się przez Panem, a wywyższy was.

To ode mnie

Przypowieści 4,23 Czujniej, niż wszystkiego innego, strzeż swego serca, bo z niego tryska źródło życia! Oddal od siebie fałsz ust i trzymaj z dala od siebie przewrotność warg!

Ten fałsz i przewrotne wargi, to nasze cielesne pragnienia. Dla wielu ludzi te pragnienia nie są złe, są ok i tym żyją na co dzień. Tylko Duch może pokazać rzeczywisty stan duszy i czy to się podoba Bogu, czy nie.

Bez udziału Ducha w życiu każdego człowieka mogę pisać i pisać, a i tak mogę nie być zrozumiany, dlatego każdy musi się modlić o pokazanie prawdy o sobie przed nim samym. Bo to my mamy się uświęcić w Jezusie, aby Bóg mógł w nas zamieszkać. Mówię o prawdziwej społeczności, tej co mieli apostołowie w Biblii. To co widzę we współczesnym chrześcijaństwie, ludzie naśladują ludzi, są tak przyzwyczajeni do współczesnego obrazu, że według nich jest wszystko ok. Przyjście do zboru, modlitwa i śpiew. Bóg mi pokazuje, że nie jest ok i mam nie naśladować ludzi, a słuchać Ducha Św.

Przeczytałem Waze posty i starałem się wejść w Waszą intencję (bo wiem, że czasem to samo słowo nie zawsze to samo znaczy) - i w zasadzie przyjmując Waszą perspektywę widzenia rozumiem Was. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na mały szczegół - jeśli pisałem o pragnieniach, to nie miałem na myśli POŻĄDAŃ. Według mnie pragnień nie da się "wygasić", a jeśli ktoś próbuje to robić, wyzbywa się swego człowieczeństwa (nie posądzam bynajmniej o to Ciebie, Sebastianie, bo wiem, że pod pojęciem "pragnienia" masz na myśli raczej cielesne pożądliwości. Jednak obok tych cielesnych pragnień (jak słusznie Janusz zauważył - nie wszystkie są złe) są też pragnienia duchowe. To one skłaniają nas, aby co dnia przychodzić do Jezusa. Bez nich człowiek byłby wewnętrznie martwy. Tak więc spróbuj teraz, Sebastianie, spojrzeć przez mój pryzmat widzenia...

Pisząc o SPOTKANIU jako "nagrodzie" również nie miałem na myśli zapłaty za dobre uczynki (czy coś w tym rodzaju). Miałem nadzieję, że zostanę dobrze zrozumiany, ale i tutaj chyba zawiódł mój język. Celowo przeciwstawiłem radość samego spotkania - zadowoleniu, jakie płynie z oczekiwania radości w niebie. Nie twierdzę, aby w tym drugim było coś złego. Chciałem tylko wskazać, że im bardziej zanurzamy się w samo SPOTKANIE z Chrystusem tu-i-teraz, tym bardziej możemy wchodzić w przestrzeń NADZIEI, rozumianej jako pełne zawierzenie (oderwane od wykalkulowanych oczekiwań i układania przyszłości w swych wyobrażeniach).

Może tym razem moja wypowiedź będzie czytelniejsza. A jeśli nie, to też się nie pogniewam ...bo przecież naszym dialogiem wchodzimy w taką przestrzeń ducha, w której nie wszystko da się zrozumieć, a co dopiero wypowiedzieć.

Jedno pragnienie w sercu. Miłość do Boga Ojca. Zrozumiałem, że żeby kochać prawdziwie Ojca, tak mocno, że z miłości do Niego będę zdolny odwrócić się od grzechów i przestrzegać Jego przykazań, wpierw muszę poznać Jego miłość do mnie samego.

Któż mi pokaże miłość bezinteresowną, jak nie On sam?  Zacząłem się modlić o to, abym doświadczył Jego miłości. Po krótkim czasie zacząłem jej doświadczać, i poznanie tej miłości zamieniło się w odwzajemnienie, czyli szczere, autentyczne uwielbienie do Boga. Im większe, głębsze uwielbienie, tym bardziej poruszone serce, większe upodobanie do przykazań i do Słowa, a co za tym idzie, stopniowe odwracanie się od grzesznej natury i coraz większe pragnienie przyjęcia nowego serca ( Bożej natury).

Dopiero poprzez poznanie Bożej miłosci do mnie jestem w stanie kochać  Boga i ludzi bezwarunkowo. Poprzez uwielbienie do Boga Bóg przychodzi do mnie i mieszka we mnie. To On kocha ludzi poprzez moje serce.

Jest cudowny.