Propunuję chwilowe zatrzymanie się nad fragmentem Biblii, który stał się fundamentem całego prawa w świecie judeo-chrześcijańskim. Oczywiście mowa o Księdze Powtórzonego Prawa (czyli według innych tradycji - V Księdze Mojżeszowej), a konkretnie rozdziale 5.  Niech to rozważanie podzielone zostanie na tradycyjne części dotyczące 10. przykazań i niech będzie to rodzaj naszego ekumenicznego rachunku sumienia - tak w zakresie międzywspólnotowym, jak i bardzo osobistym.

"Jam jest Pan, Bóg twój, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej, z domu niewoli.
Nie będziesz miał bogów innych oprócz Mnie.
Nie uczynisz sobie posągu ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko albo na ziemi nisko, lub w wodzie poniżej ziemi.
Nie będziesz oddawał im pokłonu ani służył.

To przykazanie budzi wiele emocji już od VIII wieku, który zapoczątkował w całym chrześcijaństwie fale obrazoburstwa, czyli występowania przeciwko wszelkim wizerunkom. Myślę, że istotnie zachodzi w tym przypadku zagrożenie bałwochwalstwa - jeśli tylko obraz przysłaniać zaczyna żywego Boga. Jednak osobiście widzę dziś w tym zakresie dużo większe zagrożenie - kiedy wiarę zamieniamy na ideologię.

Istotę "wizerunku" należy dziś chyba pojmować znacznie szerzej. Rozwój abstrakcyjnego myślenia skłania nas do tworzenia różnych wizji i systemów. To również rodzaj czynienia sobie "wizerunku" Boga - i to w zakresie o wiele bardziej nas od Niego oddalającym.  Narzucając innym "ideologię religii" czynimy ją zaprzeczeniem samej wiary.

Niech więc Bóg pozwoli mi zawsze szanować żywą wiarę w każdym jego wyznawcy, z poszanowaniem różnic, jakie między nami istnieją i z umiejętnością wpatrywania się w jego Oblicze poza wszelkimi tworami rąk ludzkich...

Człowiek żyje wyobrażeniami i myślę, że dziś one są bardziej niebezpieczne niż malowane wizerunki (które oczywiście też są źródłem wyobrażeń). Myślę jednak, że dopiero wtedy, gdy te wszystkie wyobrażenia przesłaniają żywego Boga (choć przecież nie muszą!), mamy do czynienia z bałwochwalstwem.

Ale też Ewangelia nie spełni się w nas, jeśli nie zgodzimy się na przyjęcie krzyża. Nie ma bowiem blasku zmartwychwstania, czyli nowego życia bez doświadczenia męki, krzyża i umierania w nas starego człowieka.

Ale Jezus Chrystus mówi: W tym krzyżu jest twoje zbawienie. Przez ten krzyż wejdziesz w poznanie mocy Boga, w jedność z drugim człowiekiem, przebaczysz, nie będziesz chodził w nienawiści i gniewie. Wejdziesz w jedność i pokój. Ewangelia sprawdzi się, wypełni wyłącznie wtedy, kiedy będę gotów przyjąć krzyż. I po to ona przychodzi.

Na początku obwieszczania i słuchania Ewangelii, czynię znak krzyża na czole, ustach, piersi - na tym wszystkim, co myślę, mówię, gdzie wszystko odczuwam, gdzie kształtują się moje relacje do drugiego i gdzie się dokonuje całe moje życie. Kreślenie na sobie krzyża oznacza, że chcę przyjąć krzyż, chcę, by w moim życiu była Ewangelia, która oświeca mój krzyż....

W moim rozumieniu myśl „nieść krzyż”, znaczy przede wszystkim znoszenie jakichkolwiek niewygód-dyskomfortu ze względu na wyznawaną wiarę w Jezusa. Ale też znoszenie w cichości sytuacji gdy ktoś z bliskich nam osób uważa nas za dziwaków z powodu naszego posłuszeństwa przekazowi Biblii.

To jest  brakujący link z mojego zaczynającego postu.Jak widać z tego emila miałem wtedy objawy choroby psychicznej na którą cierpię.Intencją moją było aby się skupić na tym artykule.
http://www.mediewistyka.net/content/view/87/40/
Do postów w tym temacie powstałym odniosę się może  później.
Pozdrawiam

„Tylko w Eucharystii dokonuje się prawdziwa transsubstan­cjacja. Obrazy jako niepotrzebne, a nawet szkodliwe, należy usunąć.
[...]Chrześcijan nie obowiązuje starotestamentalny zakaz, ponieważ przyjmując Objawienie otrzymali pouczenie o duchowym charakterze wyznawanej religii. Różni ich to od materializmu pogańskiego, traktującego posągi jako idole. Jezus Chrystus stał się najdoskonalszym obrazem Boga - teofaniczną ikoną - Kto mnie widzi, widzi i Ojca (J 12,45 nn.). Na argument ten powołał się siódmy sobór ekumeniczny w Nikei (787 r. [...] Malarz ikon tworzy nie własne wyobrażenie Boga, lecz samego Boga - pierwowzór, który przez emanację wnika w materię, dlatego obraz jest podobny do pierwowzoru. Pierwowzór nie tylko może, ale wręcz musi objawić się w obrazie, inaczej nie byłby pierwowzorem, jest warunkiem koniecznym do emanacji w obrazie. Jest z nim tak ściśle związany, jak cień z rzeczą[14].
[...]
Pierwowzór nie jest identyczny z obrazem, ma bowiem inną naturę (niematerialną – obraz jest materialny), ale oba mają wspólną formę i ta wystarcza, aby pierwowzór przeniósł na obraz swoją moc. Stąd wywodzi się przekonanie o cudownym oddziaływaniu obrazów. Ikony nie mają w sobie nic boskiego, okazywana im cześć odnosi się wyłącznie do osoby przedstawionej lub do ilustrowanej przez nią tajemnicy wiary. Obraz jej nie zawłaszcza, jest tak samo ważny jak słowo.
[...]jeśli nawet nie zapalamy przed obrazami żadnych lampek, ani nie palimy kadzideł, to i tak zdobimy Bogu poświęcone miejsca tymi najkosztowniejszymi wspaniałościami”. Przekonanie o wyjątkowej wartości estetycznej kosztownych kamieni jest właściwe estetyce średniowiecznej. Cześć oddawana Bogu wyraża się przez piękno i bogactwo artystycznie wykonanych dekoracji i ozdób[31].
[...]
 Materia jest tylko cieniem prawdziwego bytu. Ikona jest bytem intencjonalnym, przenosi patrzącego w sferę duchową i nadprzyrodzoną, stanowiąc szczebel w hierarchii bytów. Na tej drodze przypisano ikonie rolę medium o właściwościach transcendentnych. Jest ona odbiciem, podobizną osoby świętej lub rzeczywistości nadprzyrodzonej, to znaczy jakiejś określonej prawdy wiary, którą oznacza i symbolizuje. W takiej koncepcji nadaje się sztuce, niezależnie od dyspozycji odbiorcy, absolutny charakter transcendentnego związku z pierwowzorem[35]. Ikona partycypuje w procesie emanacji boskich energii.
[...] Natomiast obrazy są wynalazkiem pogan i co najwyżej przypominać mogą jedynie o przeszłości (II,30). Pismo Święte zawiera wprawdzie materię, którą jest ludzkie słowo, spisane w księgach i głoszone z ambon. Jako takie staje się tematem twórczości artystycznej[...] Teodulf przyznaje obrazom użyteczną rolę, ponieważ radują jedynie oczy, poprzez które, niby poprzez jakichś wysłanników, pamięć minionych wydarzeń przekazują umysłom[42]. W przekonaniu Teodulfa i Karola Wielkiego, rzeczywistość duchową dzieli od rzeczywistości materialnej nieprzekraczalna przepaść. Obrazy, inaczej niż res sacrae – Eucharystia, Krzyż Chrystusa, relikwie świętych, naczynia święte i tabernakulum (arka) – nie mają żadnej mocy przenoszącej w świat Boży.
[...]
 Stąd obrazy, analogicznie do słów nauczania, pomocne są w zbawieniu wiernych.[...]  Niejednokrotnie ludzie nieuczeni, których słowa zaledwie mogły skłonić do nawrócenia, są do głębi przejęci na widok wizerunku Ukrzyżowanego Pana tak, że łzami dają świadectwo swego poruszenia. Piękna nie należy lekceważyć: W wieloraki sposób jest widoczne, ile to korzyści płynie z malarstwa… Różne obrazy i malowidła nie powinny być czczone w przesadny sposób, jak to się niektórym głupcom wydaje. Ale też piękno nie powinno być deptane z lekceważeniem, jak sądzą niektóre puste głowy[...] Na koniec dochodzi do całkowitego uznania taumaturgicznego oddziaływania figur. Nie tylko akceptuje ich obecność w kościołach, lecz zaczyna głosić ich cudowne właściwości medialne w modlitwie wstawienniczej do świętego. W konsekwencji uznaje, obok obrazów, także figury za godne czci[49][...] Bogaty wystrój zawiera ukryty sens duchowy.[...] Tu, na ziemi, stawało się możliwe spotkanie z niebem. Pątnik już z daleka widział górującą nad okolicą, niezwykłą budowlę katedry. A przekroczywszy jej progi nie mógł oprzeć się wrażeniu, iż oto znalazł się w Przybytku Pana. Kościół na ziemi symbolizował Niebieskie Jeruzalem [...]Obrazy są otaczane czcią, ponieważ malowidło silniej przemawia do widza, niż słowo do słuchacza:   Sugeriusz ma świadomość, iż jako mecenas sztuki, poprzez upiększenie Domu Bożego zdobywa zasługi na zbawienie.[...] Powoławszy się na starą wykładnię Grzegorza Wielkiego, przyrównuje obrazy na ścianach do malowanych ksiąg, które stają się zrozumiałe nawet dla tych, co pisma nie znają. Wyraźnie stwierdza: Ale obrazów nie czcimy, byłoby to bowiem bałwochwalstwem. Oddajemy im wszelako hołd na pamiątkę i ku wspomnieniu rzeczy dawno minionych[73].[...] Piękno jest zarówno w obrazie, jak i w tym, co obraz przedstawia: O obrazie mówi się, że jest piękny, gdy jest dobrze namalowany, ale także wtedy, gdy dobrze odtwarza swój przedmiot. Pomiędzy przedmiotem przedstawienia, a oglądającym zachodzi sprzężenie: …kto widzi obraz Piotra, widzi też i Piotra…dusza upodabnia się do przedmiotów, do których się zwraca, czy to poznając je, czy też pożądając[...] W takim ujęciu piękno jest blaskiem prawdy [...] Każdy byt, nawet najciemniejszy zawiera w sobie element światła(fulgor), widać to w mieszaninie popiołu i szkła, które poddane sile ognia stapiają się w piękny witraż[107]. Barwa nie jest niczym innym jak tylko uwięzionym światłem[108]. O ile potrafimy zgłębić umysłem ich symbolikę, doprowadzą nas one do Mądrości Bożej
[...] Na takim pojmowaniu funkcji obrazów zaciążył autorytet papieża Grzegorza Wielkiego (540-604), który w znanym powszechnie liście do Serenusa wyjaśnił naturę obrazów, porównując je do pisma oraz sprzeciwił się ich niszczeniu, ponieważ zostały umieszczone w kościołach nie dla adoracji, lecz w celu pouczenia umysłów niewykształconych wiernych
[...]
Ludzie nieuczeni mogą w liniach i obrazach oglądać to, czego nie są zdolni odczytać w piśmie”

Jaki widzisz związek w czynności podnoszenia rąk z bałwochwalstwem? Gdyż ja nic w tym porównanie nie potrafię znaleźć. [...] Piszesz nieprawdę twierdząc że dawniej ludzie myśleli iż  Bóg mieszka w atmosferze.

Twoja teoria jest co najmniej niezgodna z wypowiedzią  apostoła Pawła w liście do Koryntów w dziesiątym rozdziale.

Adamie, udział w ciele Chrystusa nie polega na fizycznym spożywania tego ciała. Chodzi o społeczność, o relacje z ciałem. Bo ciałem Chrystusa są wierzący (Ef 1;23+ cały kontekst)ORAZ inne np. 1 Kor 12;27   Rz 12;5 ).

Dzięki za kontekst z (1 Kor 10,16-21)  zachęcam żebyś i Ty przeanalizował tę myśl w innych tłumaczeniach.
Jezus Chrystus jest głową ciała czyli Kościoła, który składa się z żywych-żyjących ludzi.

Sięgnijmy do historii, do edyktu cesarza Domicjana z roku 313. Wówczas władca i chyba jego następcy też, zażądali pokłonu, spalenia kadzidła i wypowiedzeniu takiej oto myśli „Domicjan jest Bogiem”