Ps. jeśli mój brat coś robi nie tak (niezgodnie z Bożymi zasadami), to jak najbardziej powinieniem powiedzieć/ zwrócić uwagę. Problem polega na tym, żebym nie robił tego sam, a wpierw się spytał Boga, co On myśli o tym wszystkim i czekał na Jego odpowiedż. Nie chcę żyć uprzedzeniami, a nauczyć się przychodzić z pytaniami do Ojca. On juz wie najlepiej, co zrobić i kiedy zrobić i w jaki sposób zrobić.

Bardzo dojrzałe podejście do zagadnienia.
Uświadomienie sobie sposobu reakcji na postawę ludzi obok, jest już połową sukcesu. Bo WSZYSTKO, dosłownie każde słowo i czyn powstaje w umyśle. Cieszę się z Twego pragnienia stawiania najmniejszej rzeczy przed Jezusem.
Jeśli ktoś z wierzących upadnie w jakiś grzech , nie spisujmy Go na straty . Gdyż dopóki nie zaprze się Jezusa , Słowo Boże mówi o nim prawdę . Mówi o nim że toczy bój , jak na wojnie.  Czasami jakąś walkę  przegrywa się .
Jeśli w ocenie tego brata czy siostry oprzemy się na SŁOWIE BOŻYM , podniesiemy Go , zaś jeżeli  będziemy opierać się na ludzkim myśleniu , pognębimy-zniszczymy  Go .

 Sam bowiem widok tych kosztownych, lecz cudownych próżności pobudza ludzi bardziej do dawania datków, niż do modlitwy [...] I tak bogactwa pociągają za sobą bogactwa, i tak pieniądz przynosi pieniądz [...] Oczy poją się relikwiami oprawnymi w złoto, a sakiewki otwierają się. Wystawia się na pokaz bardzo piękny obraz jakiegoś świętego lub świętej i wierzy się, że tym większy święty im bardziej kolorowy. Biegną ludzie i całują, wzywa się ich do składania darów i bardziej podziwiają piękno niż czczą świętość. Dalej krytykuje ozdobione złotem i kamieniami świeczniki i typowe dla romańskich wnętrz imponujących rozmiarów korony światła. Zgodnie ze swym krasomówczym talentem retorycznie woła: O próżności nad próżnościami, bardziej jeszcze szalona niż próżna! Ściany kościoła błyszczą złotem, a biedacy w nim gołym ciałem. Kościół kamienie przyobleka złotem, a synów swych porzuca nagich. Bogacza oko syci się tym, co biedakom zabrane. Znawcy znajdują źródło satysfakcji, ale ubodzy nie znajdują źródła utrzymania. Sprzeciwia się nadmiernemu gromadzeniu wizerunków: Czyż nie szanujemy przynajmniej wizerunków świętych, że roje ich mnożą się nawet na posadzce, po której stąpamy? Spluwa się nieraz na anielską twarz, nieraz oblicze świętego pod butami przechodniów się znajdzie. A jeśli nie oszczędza się tych świętych obrazów, to czemuż nie pomyśli się o pięknych barwach? Czemuż zdobisz to, co zaraz zostanie splugawione? Odwołuje się do ascezy zakonnej [...] po cóż to wam, biedacy, zakonnicy, ludzie oddani sprawom duchowym?

Ponieważ Bogiem jest to, na co wskazuje obraz, to jednak on sam nie jest Bogiem. Szanuj go [obraz] i czcij w swoim duchowym wnętrzu ze względu na to, czego się dowiedziałeś, albowiem tego wszystkiego nauczyłeś się z obrazu

wyszło 5 nie 4 ,ale artykuł ciekawy,choć dość obszerny

Przyznam się, że i ja nie do końca rozumiem relikwii. Piszę "nie do końca", bo potrafię wczuć się w to, czym jest dla kogoś osobisty przedmiot po ukochanej osobie - jeśli tylko nie spełnia roli fetyszu lub talizmanu (bo i takie jest zagrożenie), to może przywoływać na myśl całe dobro, jakie od tej osoby otrzymaliśmy.

Mam kilka takich pamiątek po swoim Tacie (oczywiście nie traktuję ich jako relikwii, a jednak przywodzą na myśl rodzicielską miłość i w jakiś sposób ułatwiają obdarzać tym ciepłem własne dzieci. To nie jest żadna "magia" - to zwyczajne uczucie, które wzbudzane bywa czasem przez przedmioty - bo całym ciałem zanurzeni przecież jesteśmy w materii i przez nią właśnie często przemawia do nas Bóg.

Osobiście nie angażuję się w praktykowanie religijności relikwiażowej, która jest mi obca (choć nie oceniam ludzi znajdujących w niej jakąś otuchę). Najważniejsza jest możliwość doświadczania obecności Bożej i Jego miłości. A jakimi drogami On zechce do nas przemówić, to już Tajemnica, która wobec każdego ma inne "oblicze". Kiedyś czytałem artykuł o tytule "Bój jest polifoniczny" - sam tytuł wyjaśnia treść: nigdy nie przenikniemy ilości dróg, jakimi Bóg do nas przychodzi.

Reprezentujesz Adamie bardzo trzeźwe podejście do tego tematu.
Myślę jednak że pomimo faktu obracania się człowieka wokół materii, dotyczyć to powinno jedynie ludzi nieodrodzonych. Gdyż Bóg jest duchem i cześć dla Niego powinno się nieść jedynie w sferze  duchowej. Chociaż nasze fizyczne zachowanie-uczynki też powinny świadczyć o przynależności do  Boga.
Sam Jezus Chrystus powiedział taką  myśl...
 Nadchodzi jednak godzina, owszem już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli chce mieć Ojciec.
[J 4:23 BT]

Absolutnie nie można zgodzić się że przez materię przemawia Bóg. Właśnie wielokrotnie Bóg akcentuje żeby nie używać, rąk, drewna, kamienia do czczenia Jego osoby.
Proszę potraktuj moją wypowiedź tylko tak że moim celem jest zbudowanie wierzących i kierowanie ich jedynie do Biblii.

 

Proszę potraktuj moją wypowiedź tylko tak że moim celem jest zbudowanie wierzących i kierowanie ich jedynie do Biblii.

A pytałeś się tych ludzi, czy Twoje postępowanie buduje ich ducha? Czy nie rozumiesz, że w Prawdę wprowadza tylko Bóg? Dlaczego ludzi kierujesz do Biblii, a nie do Boga? Po co im prawda, skoro nie przyjdą do Boga? Przecież to Bóg jest tą Prawdą. Im więcej Boga w nas, tym więcej Prawdy w nas. Im więcej wzrastamy w Bogu, tym większy mamy wzrost wiary w sobie. Prawda i wiara są zależne od bliskości z Bogiem. Bóg jest Prawdą. Prawdę można poznać tylko poprzez poznanie Boga. Jak chcemy poznać prawdę bez poznania Boga, skoro to On jest TĄ Prawdą? Dlatego Słowa się nie interpretuje, a karmi. Karmi się ducha, a Słowo Boże działa w nas samo. My musimy  serce otworzyć na moc Bożą i uaktywnić wiarę.

Cyprysie, dla Ciebie werset A będzie na dziś i ten werset nie musi być akurat dla kogoś innego. Twój werset zasieje nasiono w Tobie, bo możesz mieć gotowego ducha na werst A (przygotowane pole do siewu). Natomiast, np. kładąc Adamowi ten sam werset niekoniecznie da się on zasiać, gdyż Adam jest na innym polu przygotowywanym do zasiania i tam bardziej będzie pasował werset B. Tylko Bóg sieje Słowo za pośrednictwem Ducha.

Chcesz dobrze, ale nie słuchasz Boga. Cały czas go zastępujesz. Ustąp mu pola i pozwól Mu działać po swojemu. Zapewniam Cię, że Duch Boży intensywnie pracuje nad każdym człowiekiem. Skup się raczej na relacji z Nim, zamiast na ludziach.