Chrześcijaństwo jest wspaniałe, jeśli człowiek da się w nie w pełni i całkowicie wprowadzić. Jeśli będzie tylko połowicznie, to przez całe życie będzie miał problemy. Jest to stawka większa niż życie, bo chodzi tu o życie każdego z nas indywidualnie, ale także we wspólnocie.

Koinonia to tez wspólnota bo tam gdzie dwóch albo trzech spotyka się w imię Chrystusa tam jest Jego Duch.                       

I. Wyjście z niewoli – interwencja Boga
Niewola egipska
Jeśli chcemy bliżej przyjrzeć się temu, czym były i są niewola i wyzwolenie w kontekście Paschy żydowskiej, będziemy musieli najpierw odpowiedzieć sobie na pytanie, dlaczego Izraelici znaleźli się w niewoli egipskiej, a ostatecznie – dlaczego człowiek jest w niewoli?
Jak to się stało, że potomkowie Abrahama, ród Jakuba znaleźli się w niewoli? Stało się to w konsekwencji tego, że synowie Jakuba sprzedali Józefa, swego brata, bo nie mogli znieść, że był on człowiekiem kochanym, że czuł się kochany i mówił o tym (zob. Rdz 37,2-11). Imię Józef oznacza dodany. Józef więc jest więc kimś, kto do synów Jakuba nie pasuje, jest inny, „dodany”. Bracia nie mogli znieść tej jego inności. Sprzedali go kupcom udającym się do Egiptu (zob. Rdz 37,12-36). W Egipcie Józef jednak – wbrew intencjom braci – nie pozostał niewolnikiem, lecz stał się człowiekiem zamożnym, liczącym się na dworze faraona (zob. Rdz 39 – 41). Później Józef okazał się dla swoich braci wybawieniem, ocalił im życie, gdy przyszli do Egiptu, by szukać ratunku przed zagładą spowodowaną głodem (zob. Rdz 42 – 45). W rezultacie tych wydarzeń synowie Jakuba, wraz ze swym ojcem, sprowadzili się do Egiptu i tam się osiedlili (zob. Rdz 46). Jednak ten Egipt, w którym uzyskali ratunek, stał się jednocześnie dla nich pułapką; okazał się miejscem fałszywego ratunku. Opowiada o tym Księga Wyjścia (zob. Wj 1,8-22).
W tym kontekście historycznym Pan Bóg przygotowuje wielkie wydarzenie – paschę. Pascha jest właśnie tą konieczną interwencją Boga, żeby mogło dokonać się wyprowadzenie z niewoli  i wejście do Ziemi Obiecanej. Jest to przejście z niewoli, a więc miejsca, gdzie wolność życia Bożego w człowieku jest ograniczona czy wprost stłamszona, do wolności. Ziemia Obiecana, to miejsce, do którego człowiek wchodzi tylko dzięki prowadzeniu przez Boga; miejsce, w którym – niezależnie od okoliczności – może doświadczyć całkowitego polegania na Bogu, w życiodajnej zależności od Niego (zob. Pwt 6,1-25; 10,12-22; 30,1-20; Iz 55,1-13; Rz 2,17-29; Ga 6,15; Mt 5,38-48; Rz 12,9-21; 13,8-14).
                    http://www.chrzest.siedlce.pl/katecheza.php                        janusz f.

Plagi
Tak rozpoczyna się cała historia wyjścia Izraela z Egiptu. Mojżesz idzie do faraona i z pomocą Boga dokonuje pewnych cudów, sprowadza na Egipt plagi. Mojżesz prosi, by faraon wypuścił Izraelitów przynajmniej na święto, żeby mogli złożyć Bogu ofiarę na pustyni, faraon jednak daje ludowi jeszcze trudniejsze warunki pracy i nie wypuszcza ich –pomimo dotykających Egipt plag. Sytuacja Izraelitów staje się więc jeszcze trudniejsza, w wyniku czego narzekają oni na Mojżesza (zob. Wj 3,16 – 6,1). Plagi, którymi został dotknięty Egipt, były różnorodne (zob. 7,8 – 10,29). Dopiero jednak ostatnia z nich, śmierć pierworodnych, skłoniła faraona do wypuszczenia Izraelitów. Bóg powiedział wtedy do Mojżesza: Tej nocy faraon was wypuści. Co więcej, wyrzuci was. Tej nocy umrze wszystko pierworodne od zwierząt, aż do ludzi. Tylko w te domy, których drzwi będą pomazane krwią, anioł śmierci nie wejdzie (sparafrazowane streszczenie Wj 11,1-10).
Te wszystkie plagi i krew to znaki i symbole, które ukazują, że potrzeba ofiary, krwi kogoś, kto niewolników (człowieka-niewolnika) wykupi z niewoli. I rzeczywiście tak się dzieje.
Tej nocy, kiedy umierają wszyscy pierworodni w Egipcie, faraon nakazuje, by Izraelici opuścili jego kraj jak najszybciej. Cały naród wychodzi w pośpiechu, zabierając z sobą niezakwaszony chleb i wychodzi na pustynię, w kierunku morza (zob. Wj 12,29-42; 13,17-22).
                   http://www.chrzest.siedlce.pl/katecheza.php                             

II. Znaczenie obrazu niewoli egipskiej i faraona
Na historię Wyjścia trzeba spojrzeć w szerszym kontekście całej historii zbawienia oraz trzeba stawić pytanie o jej sens. Niewola egipska bowiem wyobraża niewolę człowieka, która spowodowana została odrzuceniem miłości Boga i szukaniem życia na własną rękę, sięgnięciem po własne poznanie dobra i zła – tak uczynili bracia Józefa, wypełniając to, co miało swoje korzenie w grzechu pierworodnym, co przejawiło się także w zabójstwie Abla (zob. Rdz 3,1-7; 4,3-15). W konsekwencji prowadzi to do przyjmowania logiki zabezpieczenia siebie, oddzielenia się od drugiego człowieka (Rdz 3,7-13.21-24) i szukania schronienia w Egipcie (także przy pomocy Boga), jak to jasno widać na przykładzie braci Józefa, szczególnie w czasie klęski głodu.
Egipt w Biblii
Egipt w Biblii – oprócz tego, że jest pojęciem geograficznym, krajem, gdzie przebywali potomkowie Abrahama, Izaaka i Jakuba – ma także znaczenie metaforyczne, symboliczne. Wyobraża miejsce, które wydaje się człowiekowi ratunkiem – dokąd człowiek ucieka, by ratować swoje życie i gdzie mimo woli, prędzej czy później, popada w zależności, w niewolę.
To, co symbolicznie wyraża szukanie schronienia w Egipcie – a wynika z przekonania, że jesteśmy panami naszego życia, że musimy się sami o nie zatroszczyć, bo nie znamy nikogo, kto by nam to życie dawał – jest skutkiem grzechu pierworodnego, który nosimy w sobie od urodzenia. Obrazowo mówiąc – służymy egipskiemu faraonowi, czyli temu, co my sami pod wpływem wielu tylko ludzkich czynników, a także pod dyktando złego ducha (zwodziciela, diabła), wytwarzamy jako obraz naszego szczęścia, bezpieczeństwa, dobrobytu itp., czyli ostatecznie służymy samym sobie.
Faraon, będąc figurą (znakiem) i wyrazem tego zniewolenia, wyobraża to wszystko, co człowiek wiąże z projekcją własnego szczęścia i ze stawianymi sobie celami, według własnego poznania dobra i zła. Za takimi postawami stoi – według definicji św. Pawła – „stary człowiek” (zob. Rz 6,6; Ef 4,22; Kol 3,9). To on zmusza człowieka do określonego sposobu życia, to znaczy życia dla siebie (zob. Wj 1; 5; Iz 30,1-7; Rz 2,17-28; 6,1-14; Ef 2,1-5). Interwencja Boga ma na celu wyzwolenie człowieka z niewoli. Bóg musi uderzyć w „zamysły” faraona, czyli „starego człowieka”, by go pogrążyć w śmierci i wydobyć „nowego człowieka”, żyjącego w wolności, w mocy życia nie dla siebie (zob. Wj 14,15 – 15,21; Iz 10,20-26; Jr 46; Ez 30; Ef 2,15; 4,24; Kol 3,10).
Ucieczkę do Egiptu przeżył również Pan Jezus. Z powodu niebezpieczeństwa, które Mu groziło ze strony Heroda, na polecenie Anioła, dla ratowania siebie, uciekł do Egiptu. Jest to jeden z bardzo wymownych wyrazów tego, jak dalece Jezus podzielił nasz ludzki los, naszą historię ucieczek. On tego nie potrzebował, ale przeżył to dla nas. Przeżył drogę niewolnika, by otworzyć przed nami drogę wolności synowskiej. Słowa odnoszące się najpierw do Izraela: gdy był jeszcze dzieckiem, miłowałem go – mówi Pan – i wezwałem mego syna z Egiptu (Oz 11,1), znalazły swoje pełne urzeczywistnienie w Jezusie: Z Egiptu wezwałem Syna mego (Mt 2,15), i mają zastosowanie do każdego wierzącego. Jezus przeżył historię człowieka tak dalece, że nawet doświadczył tej ucieczki do Egiptu. Oczywiście ja też w moim życiu mogę wiele razy uciekać do Egiptu, ale muszę wiedzieć, że potrzebuję, abym został wezwany z Egiptu jako syn, jako wolny.
Symbolika faraona
Powiedzieliśmy, że faraon to inaczej „stary człowiek” w nas, moje „ja” – moja wizja życia, przekonanie, że znam dobro i zło, i że wiem, jak powinno być. Narzucam sobie tę moją wizję mego życia i jestem gotów robić wszystko, żebym był szczęśliwy. I jakoś się w tym odnajduję. Te moje zabiegi w pewnej mierze zabezpieczają moje życie, ale w gruncie rzeczy okazuje się, że to mnie zniewala i powoduje cierpienie. Pan Bóg chce mnie z tego wyprowadzić. Nie chodzi tu tylko o wyprowadzenie materialne – przeniesienie z Egiptu do Ziemi Obiecanej. Chodzi o pokonanie „wewnętrznego faraona”. Chodzi o wyprowadzenie mnie z życia w moim Egipcie, czyli wyprowadzenie z życia dla siebie, z życia w lęku o siebie itp. Człowiek, który nie zna Boga, absolutyzuje siebie i ratując swoje życie, wpada w zależność od siebie lub od drugiego człowieka.
Symbolem tej zależności jest faraon, twój faraon, twoje JA. On stoi nad tobą i codziennie mówi ci, kim ty jesteś czy kim ty masz być i dyktuje ci, w jaki sposób masz układać relacje z innymi. Ostatecznie wszystko kręci się wokół ciebie. Inni są dobrzy, jeśli tobie odpowiadają, a jeśli ci nie odpowiadają, to ich usuwasz z kręgu twoich zainteresowań. Jesteś niewolnikiem siebie. Ten faraon, czyli „stary człowiek” staje się dla ciebie kimś, kto niszczy twoje życie – niby ratuje, ale tak naprawdę niszczy. I nie ma tutaj żadnego kompromisu; do pewnego czasu możesz się z nim dogadywać, ale to nie jest żadne rozwiązanie. Dlatego Pan Bóg przychodzi, żeby z tym faraonem się rozprawić, żeby go zatopić w odmętach Morza Czerwonego. Najpierw próbuje otworzyć ci oczy przez doświadczenia, plagi, plagi egipskie. Ostatecznie zaś władza tego faraona kończy się, gdy zostaje dotknięte życie, moc posiadania i przekazywani życia, co było widoczne w śmierci pierworodnych. Wtedy otwierając się oczy, chociaż nie zawsze do końca skutecznie.
http://www.chrzest.siedlce.pl/katecheza.php                           

Symbolika faraona. Powiedzieliśmy, że faraon to inaczej „stary człowiek” w nas, moje „ja” – moja wizja życia, przekonanie, że znam dobro i zło, i że wiem, jak powinno być.

Podoba mi się ta metafora. Czyż Biblia nie jest przebogatą, bezdenną skrzynią, z której bez końca możemy wyciągać nieprzebrane skarby? ...pod warunkiem, że nie zasklepimy się wyłącznie w suchej dosłowności...

III. Ziemia obiecana – dar nowego serca
Do Ziemi Obiecanej wchodzi człowiek nowy. Często mamy mylne pojęcie na temat tego, czym jest przebywanie w Ziemi Obiecanej. Czasem nam się wydaje, że istotny jest sam fakt dostania się tam, wejścia, znalezienia się w niej, a nie myślimy o konieczności przemiany nas samych. Problem nie sprowadza się do przeniesienia się z jednego miejsca na drugie, z ziemi do nieba, lecz chodzi o nasze nawrócenie. Dopóki mamy problemy ze sobą i niesiemy je w sobie, niewiele pomoże zmiana miejsca, otaczających nas osób itp. Nieraz wyobrażamy sobie, że gdybyśmy żyli w innych warunkach, to nie popełnilibyśmy pewnych grzechów. Być może pewnych nie, ale popełnilibyśmy wiele innych. Dopóki wobec tych problemów nie staniemy twarzą w twarz ze świadomością Bożego miłosierdzia, to – że się tak wyrażę – nawet gdybyśmy byli w niebie, to byśmy nadal grzeszyli. Oczywiście nie będzie to możliwe, bo właśnie na tym polega sprawiedliwość Boża, że nie dopuści – dla naszego dobra – by ktoś nienawrócony znalazł się w niebie. Nienawróceni nie czulibyśmy się tam dobrze.
Do Ziemi Obiecanej może wejść nowy człowiek. To znaczy taki człowiek, który w doświadczeniu pustyni nauczył się żyć z miłości Ojca. Trwanie w tej miłości stanowi o jego życiowej relacji do Ojca i uzdalnia go do tego, żeby w swoich decyzjach i postawach był synem. Dzięki przeżytemu doświadczeniu zwleczenia starego człowieka i przyobleczenia nowego zaistniała w człowieku-chrześcijaninie nowa natura (zob. Kol 3,3-17; Ef 4,20-24). To, co kiedyś wydawało się odległe czy niewykonalne – mamy na myśli głównie to, co wiąże się z jednością z drugim człowiekiem i przeżywaniem wszystkich wydarzeń w duchu pojednania – staje się nie tylko czymś możliwym, ale wprost potrzebnym czy nawet koniecznym. Chrześcijanin odkrywa swoje życie jako pro¬ces własnej przemiany i nawrócenia. Możemy przywołać słowa z Księgi Powtórzonego Prawa o możliwości zachowania przykazań Boga w Ziemi Obiecanej przez człowieka o obrzezanym sercu, mianowicie: rzeczywistość ta (to słowo) nie jest daleko od niego, nie jest poza jego zasięgiem, jest obok niego (zob. Pwt 9,4n; 30,12n). List do Rzymian, cytując te słowa, odniesie je do człowieka wiary (zob. Rz 10,5-21).
Do Ziemi Obiecanej wchodzi się dzięki poznaniu darmowości, poprzez przyjmowanie mentalności i natury syna Bożego, dziecka Bożego (zob. Ef 2,1-22). Jest to związane z odkrywaniem i akceptowaniem swojej grzeszności, swojej niewoli, różnego rodzaju egiptów, ucieczek. Oczywiście to nie jest równoznaczne z godzeniem się na grzeszenie. Św. Paweł mówi bardzo jasno: tam gdzie objawiła się wielkość grzechu, jeszcze bardziej objawiła się łaska (por. Rz 5,20). Ta darmowość nie oznacza, że możemy grzeszyć. Św. Paweł całkowicie odrzuca tego rodzaju myślenie jako absurdalne (zob. Rz 6,1-2; zob. także rozdz. 6 i 7). Kto pojął, że grzech jest złem i że szukanie celu życia na własną rękę poza Bogiem jest czymś złym dla niego i dla tych, którzy są obok niego, ten nie będzie więcej grzeszył. Będzie natomiast szukał pomocy, aby być właściwie prowadzonym, będzie dostrzegał, że potrzebuje prowadzenia, będzie uciekał się do posłuszeństwa, to znaczy prosił starszych w wierze, by być prowadzonym (zob. Hbr 13,7-9), żeby nie zboczyć z właściwej drogi. Odkrycie tych prawd i świadome ich przeżywanie ustanawia zupełnie nowy sposób przeżywania relacji w Kościele.                                       http://www.chrzest.siedlce.pl/katecheza.php