Dzis tj. 10.03.10 slowo dnia mowi: Gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze.
Mam przeogromne pragnienie podzielic sie z Wami malym doswiadczeniem wlasnie z dnia dzisiejszego.
Wczoraj bylam tak przybita, a owo przybicie trwa juz dlugo, ale wczoraj czulam kres sil i poprosilam:
"Jezu, Ty jestes radoscia. Pozwol mi odczuc Ciebie. I daj mi sily, i daj mi poznac moc Twojej radosci."
I dzis caly dzien byl swiadectwem Jego mocy. Wiecie co sie stalo? Poczulam radosc w prostych czynnnosciach, poczulam, ze moje serce nalezy do Jezusa. Opowiem o jednym wydarzeniu tylko.
Jadlam w poludnie salatke w barze. Przeszlo mi przez mysl, ze to wspaniale uczucie, moc radowac sie przecudownym smakiem skomponowanym przez kucharza, ktory pragnal aby jego salatka dawala ludziom radosc.
Moja wdziecznosc wyrazilam oczywiscie zaplata ale wiedzialam, ze slowem ofiaruje kucharzowi znacznie wiecej . Czy rozumiecie, co chce powiedziec? Wszystko jest i wszystko nalezy do Boga. Zrozumialam, ze otrzymujac, jednoczesnie oddaje i ze to jest najwspanialszy przejaw radosci plynacej z zycia. Czulam sie, jak dziecko i czerpalam radosc z duchowego bogactwa.
 

Jakże jesteśmy przywiązani do spraw , rzeczy ziemskich , doczesnych .
Z obfitości serca mówią usta .
Lecz także postawa-stosunek do różnych rzeczy.                                                                                                               Jak  miłowanie opowiastek, które jest charakterystyczne dla wieku dziecięcego, mocno zakorzeniło się w umysłach niedorozwiniętych świętych naszych dni
Wiara i pobożność wielu współczesnych chrześcijan stała się przeraźliwie powierzchowna.                                                                                              Serca nie zostały przeorane przez dogłębną pokutę. Nieodrodzona z Ducha Świętego dusza pożąda cielesnych wrażeń a ucho chce słuchać tego, co będzie je łechtać.

W wielu przypadkach nie ma już granicy między ewangelicznym zborem (ludzmi w tym zborze) a rzymskokatolicką parafią. I nie dlatego nie ma tej różnicy, że katolicy narodzili się na nowo, opamiętali się z grzechów, porzucili kult maryjny i nawrócili  się do biblijnej wiary w Jezusa Chrystusa.                                                        To raczej ewangeliczni chrześcijanie poziomem życia i moralnością zrównali do poziomu przeciętnego tzw. nominalnego  katolika.                                                                                                                                                                                                                      A w tej sytuacji jak najbardziej mogą razem śpiewać, tańczyć i flagować dla Pana , co ewidentnie świadczy o zawartości serca  .   
                                                                               
Następną widoczną cechą serca jest gdy  ktoś bez "podkręcania" atmosfery muzyką nie potrafi wielbić Boga, jeśli zgięcie kolan przed Panem jest dla niego zbyt niewygodne – to znaczy, że tak naprawdę nie poznał i nie umiłował Jezusa Chrystusa!
                                                                                                                                                                                                                                   Jeżeli chętnie by tańczył, a nie może z zamiłowaniem skupić się na kazaniu Słowa Bożego – to znaczy, że jest martwy duchowo , w ten sposób ujawnia się stan jego serca .                                                                                                                                                                                                                          Jest animatorem cielesności!
                                                                                                               Czy św. Paweł przekreślał kogokolwiek z wierzących zboru korynckiego pisząc: “Jeszcze bowiem cieleśni jesteście. Bo skoro między wami jest zazdrość i kłótnia, to czyż cieleśni nie jesteście i czy na sposób ludzki nie postępujecie?” [1Ko 3,3].
                                                                                                                                                                                                                             Oczywiście, że nie. Chciał ich raczej pobudzić do refleksji nad swoim stanem wewnętrznym i zachęcić do wzrostu duchowego.
Do tego i ja dołączam się , pisząc powyższe słowa .

 

Nie zapominajmy, że wszyscy są dziećmi Bożymi. Obowiązkiem prawdziwie duchowych braci i sióstr jest ratowanie błądzących. Ale nie sami z siebie czynimy, nowe stworzenie, to sługa Boży. Powinniśmy isć do Jezusa z zapytaniem, co każesz Panie, co rozkażesz Panie? To jest właściwa postawa pokornego sługi.

Dziękuję Ci, Sebastianie, za te słowa! Pragnę za Tobą jeszcze raz z naciskiem powtórzyć: wszyscy są dziećmi Bożymi - AMEN! Niestety w słowach Cyprysa dostrzegłem zupełnie inne przesłanie, które mnie szczerze zasmuciło...

W wielu przypadkach nie ma już granicy między ewangelicznym zborem (ludzmi w tym zborze) a rzymskokatolicką parafią. I nie dlatego nie ma tej różnicy, że katolicy narodzili się na nowo, opamiętali się z grzechów, porzucili kult maryjny i nawrócili  się do biblijnej wiary w Jezusa Chrystusa. To raczej ewangeliczni chrześcijanie poziomem życia i moralnością zrównali do poziomu przeciętnego tzw. nominalnego  katolika.  

Wypowiedź tą można by krótko streścić "chcesz być jak ten katolik? tfu!"  Czy w takiej postawie faktycznie jest przekonanie, że wszyscy jesteśmy dziećmi jednego Ojca? W moim odczuciu przekraczamy tu niebezpieczne granice, które prowadzą prosto do sekciarstwa. Bo czym jest sekta, jak nie tworzeniem duchowych barier, które dzielą, a nie łączą? ...które innych próbują oddzielić od Boga, a nie przybliżyć? ...które własną wspólnotę wynoszą na tron, depcząc wszystkie inne zgromadzenia?...

Cytat: cyprys w 20 05 2010 o 22:22:19 pm

W wielu przypadkach nie ma już granicy między ewangelicznym zborem (ludzmi w tym zborze) a rzymskokatolicką parafią. I nie dlatego nie ma tej różnicy, że katolicy narodzili się na nowo, opamiętali się z grzechów, porzucili kult maryjny i nawrócili  się do biblijnej wiary w Jezusa Chrystusa. To raczej ewangeliczni chrześcijanie poziomem życia i moralnością zrównali do poziomu przeciętnego tzw. nominalnego  katolika. 

Wypowiedź tą można by krótko streścić "chcesz być jak ten katolik? tfu!"   Czy w takiej postawie faktycznie jest przekonanie, że wszyscy jesteśmy dziećmi jednego Ojca? W moim odczuciu przekraczamy tu niebezpieczne granice, które prowadzą prosto do sekciarstwa. Bo czym jest sekta, jak nie tworzeniem duchowych barier, które dzielą, a nie łączą? ...które innych próbują oddzielić od Boga, a nie przybliżyć? ...które własną wspólnotę wynoszą na tron, depcząc wszystkie inne zgromadzenia?...

uuUUuu!!! Pojechałeś ostro Adamie! można powiedzieć "pojechałeś po bandzie" !
i bardzo niesprawiedliwie oceniłeś ten fragment wypowiedzi Cyprysa. Nie zgadzam się z Twoją oceną, bo zrównujesz wszystkich katolików do jednego poziomu, a nie o to chodziło w tej wypowiedzi. Przeczytaj uważnie i bezstronnie słowa Cyprysa jeszcze raz, a na pewno dostrzeżesz, że chodzi o obniżenie poziomu moralnego nie wszystkich, ale coraz większej grupy chrześcijan ewangelicznie wierzących (tu musisz zauważyć różnicę w sposobie wyznawania wiary ), co ich, niestety, zrównuje z przeciętnym, czyli nominalnym katolikiem. Ci chrześcijanie stają się również tylko nominalnym chrześcijanami, a więc tylko z nazwy. Cyprys nie potępia tu katolików, ale piętnuje niewłaściwą postawę serca jednych i drugich. Nie każdy katolik jest "tfu", jak to brzydko nazwałeś (i w ogóle to żaden nie jest "tfu" - są to tylko zwiedzeni przez fałszywych nauczycieli ludzie) i nie każdy ewangeliczny jest "cacy".
Zgadzam się z całą wypowiedzią Cyprysa (czytałam kiedyś bardzo podobny w swej wymowie artykuł pewnego pastora z Gdańska) i niestety, taka jest dziś rzeczywistość, że te różnice się zacierają i to z winy chrześcijan ewangelicznych (i tu by się przydała wspomniana w innym poście "estetyzacja", chociaż ja wolałabym zwyczajnie - powrót do wartości chrześcijańskich).
Swój "protest" muszę wyrazić w jeszcze jednej kwestii:

Cytat: rebus w 26 08 2010 o 19:30:28 pm

Nie zapominajmy, że wszyscy są dziećmi Bożymi. Obowiązkiem prawdziwie duchowych braci i sióstr jest ratowanie błądzących. Ale nie sami z siebie czynimy, nowe stworzenie, to sługa Boży. Powinniśmy isć do Jezusa z zapytaniem, co każesz Panie, co rozkażesz Panie? To jest właściwa postawa pokornego sługi.

Dziękuję Ci, Sebastianie, za te słowa! Pragnę za Tobą jeszcze raz z naciskiem powtórzyć: wszyscy są dziećmi Bożymi - AMEN! Niestety w słowach Cyprysa dostrzegłem zupełnie inne przesłanie, które mnie szczerze zasmuciło...

Otóż Biblia mówi co innego niż Ty i Rebus. Biblia określa bardzo wyraźnie, kto jest dzieckiem Bożym: ten, kto narodził się "nie z krwi ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z BOGA". Tym, którzy Go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi... Ew. Jana 1,12-12.
"Odpowiedział Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci, jeśli się kto nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego. Co się narodziło z ciała, ciałem jest, a co się narodziło z Ducha, duchem jest" /Jana 3,5-6 - rozmowa z Nikodemem/. Czy wszyscy przyjęli Jezusa jako swojego jedynego Pana, Zbawiciela?, czy wszyscy są Jego naśladowcami? czy wszyscy są zbawieni ??
Tak więc, chociaż wszyscy jesteśmy Bożym stworzeniem, nie wszyscy są dziećmi Bożymi. Ale szansę, dzięki Bożej Łasce, ma każdy taką samą. Amen!

Pozdrawiam wszystkie dzieci Boże i również tych którzy JESCZE nimi nie są 

Nie, Adamie, wbrew temu, co myślisz, w tym momencie tematu nie da się zakończyć, i wbrew pozorom, temat jest baaardzo owocny; może zaowocować tym, że ktoś z czytających może przybliżyć się do Boga właśnie w taki sposób, o jakim mówi Ewangelia.
Nie sugeruję, że katolicy nie są ewangeliczni, ale jeśli ktoś wierzy i ewangelii i baśniom to z pewnością nie powinien siebie nazwać chrześcijaninem, tylko po prostu katolikiem (prawosławnym, lub ...jest wiele wyznań chrześcijańskich, lecz nie koniecznie biblijnych) Jest zasadnicza różnica między jednym a drugim i nie chodzi tu wcale o nazewnictwo, lecz o sposób i jakość oddawania czci Bogu. Kult maryjny, kult świętych, modlitwy za zmarłych, czczenie obrazów i figur - to z pewnością nie są rzeczy biblijne. Więc nie obrażaj się proszę, że rozróżnia się chrześcijaństwo na biblijne i niebiblijne (oparte na Tradycji KRK). To wcale nie znaczy, że chrześcijanie ewang. są lepsi od katolików ogólnie rzecz pojmując i nikt tu nie ma zamiaru się wywyższać, nie mówiąc już nawet o "postawie sekciarskiej"(chociaż, to właśnie pierwsi chrześcijanie byli postrzegani jako sekciarze i tak traktowani).
Nie chcę nikogo obrażać i proszę, nie zrozumcie mnie źle, ale naprawdę ubolewam nad tym, że tak wielu, wielu ludzi szczerze oddanych Bogu błądzi, tylko dlatego, że słuchając swych nauczycieli, zawierzyli ludziom, a nie Bogu.

Jeszcze raz zachęcam was kochani: używajcie Biblii bez komentarzy (które ukierunkowują zrozumienie), studiujcie ją z modlitwą do Ducha Świętego, by otwierał wasze uszy duchowe na głos Boga. To jest to, o czym pisał Rebus, tylko ja nie zachęcam do wyłączania rozumu, lecz do poddania go Duchowi Świętemu

Serdecznie pozdrawiam
największa sekciara 

To jest to, o czym pisał Rebus, tylko ja nie zachęcam do wyłączania rozumu, lecz do poddania go Duchowi Świętemu

Haha, roześmiałem się serdecznie Nie umiałem wcześniej tego wytłumaczyć po prostu. A to jest dokładnie to, co właśnie napisałaś. Zostawienie wszystkiego Bogu, czyli nie poleganie na własnym rozumie. Wyłączyć rozum, faktycznie tak pisałem  nie można jego wyłączyć, chyba, że młotkiem w głowę 

Co do dzieci Bożych, to Haniu jak najbadziej masz rację. Moim zamiarem było uczulenie na to, abyśmy nie rozdzielali ludzi na mniej wierzących i bardziej wierzących. Dlatego napisałem, że wszyscy są dziećmi Bożymi, bo to znacznie ułatwia otwarcie oczu duchowych na wszystkich i ich zrozumienie. Poza tym ten, kto chodzi, bądź zaczyna chodzić w pełni z Bogiem, tak naprawdę nie widzi podziałów   U mnie te podziały zanikają stopniowo. Dlatego, że ustępuję swego pola Jezusowi.

Ten werset, co podałaś, mówi o dzieciach Bożych, które za życia chodziły z Bogiem i wejdą do Królestwa. Natomiast ja mówię o pracy do wykonania za życia, aby ludzie żyjący obecnie według zasad świata (dzieci Boże cielesne) przemienili się w ludzi naśladujących Jezusa (prawdziwe dzieci Boże, z Bożą naturą, z nową szatą).

Adam dobry werset podał na zakończenie. Póki żyjemy, pozwólmy Panu działać w nas, abyśmy mieli jak największy połów dusz do zbawienia. I proszę Was, bez podziałów, albo przynajmniej bez nazw.  Ja widzę w kościele katolickim ludzi chcących poznać Boga, swoją drogą, czy prawidłowo chodzą z Nim, czy nieprawidłowo. Mogę zapewnić, że w każdym kościele tak samo jest. Bo nie chodzi tu tylko o naukę Jezusa, kult maryjny itd. A przede wszystkim o to, czy jesteś gotowy na zrezygnowanie z wygód i pójscie za Jezusem na Jego zasadach (wzięcie Krzyża). A ta nauka akurat jest taka sama i w zielonoświątkowym i katolickim. Dopiero na tej drodze poznaje się Prawdę. Bóg poprzez rezygnację z siebie powie Prawdę i wyprostuje pewne odchylenia naukowe człowiecze. Jakie odchylenia? To tylko On wie. I Jemu powinniśmy to zostawić.

Czytałem historię jednej misjonarki. Po długim poście dostała 10 zasad od Boga, do któych musiała się dostosować. W książce podała pięć z nich, jedna brzmiała tak....Zostaw twą rodzinę dla mnie.  Moja mama jest katoliczką, chodziłem do niej z "moją" nauką. Z czasem zobaczyłem i zrozumiałem, że pożytku żadnego nie ma w mojej "pracy". Bo to ja czyniłem sam z siebie, poza tym była we mnie ślepota duchowa wynikająca z pychy, z dumy, i zapewnie też własna "ewangelizacja".

Obecnie w sercu nie mam żadnej przynależności do kościoła ziemskiego, nigdy nie miałem. Jednak teraz jakby te podziały zostały wymazane we mnie. Jest tylko jeden kosciół. Chrystusowy. Kto ma Chrystusa w sercu, nie wykonuje roboty sam za Pana. To bezcelowe i bezowocne. Przestańmy się kłócić, spierać, to bezcelowe. Pozwólmy Mu robić swoje w nas.

Hejże, przecież nikt się tu nie kłócił - przynajmniej tak mi się wydaje - a swoje zdanie, w sposób kulturalny, nikogo nie obrażając - każdy ma prawo wyrazić. Mam nadzieję, że po to istnieje to forum. Gdy będziemy się wszyscy głaskać i poklepywać - to dopiero byłaby bezowocna dyskusja. Pan Jezus też nie zawsze był "miły". Jego mowa była twarda i nie wszyscy mogli ją znieść (i zrozumieć). Dlatego większość słuchaczy Go opuszczała. Odchodzili, bo było za trudno Go naśladować. Tak jest do dzisiaj 

Ale żeby zakończyć w bardziej milym nastroju, pozwolę sobie zacytować fragment wypowiedzi Cyprysa, który bardzo mi się podoba 

Czy św. Paweł przekreślał kogokolwiek z wierzących zboru korynckiego pisząc: “Jeszcze bowiem cieleśni jesteście. Bo skoro między wami jest zazdrość i kłótnia, to czyż cieleśni nie jesteście i czy na sposób ludzki nie postępujecie?” [1Ko 3,3]                                                                                                                                                              Oczywiście, że nie. Chciał ich raczej pobudzić do refleksji nad swoim stanem wewnętrznym i zachęcić do wzrostu duchowego.
Do tego i ja dołączam się , pisząc powyższe słowa .

Do tego dołączam się i ja 

...Wszyscy potrzebujemy rozumnego serca,które może nam dać tylko Bóg.Logika krzyża jest poza zasięgiem ludzkiego rozumu.Logikę krzyża poznać możemy/doświadczyć/tylko sercem.Tylko na krzyżu jesteśmy prawdziwi.Wiele razy Jezus pyta Apostołów czy rozumieją to co do nich mówił.Nic nie rozumieli bo główkowali po swojemu/po ludzku/...Osobiście jestem gotowy do kapitalnego remontu to znaczy nowego serca i nowego Ducha,który poprowadzi mnie na moją Golgotę by przeprowadzić mnie przez ciasną bramę krzyża do Nieba...Pozdrawiam...janusz f.