Masz rację, że spirytyzm jest występkiem przeciwko Bogu. Wywoływanie duchów, magia, odczytywanie przyszłości z kart tarota czy innych gadżetów, przesądy, okultyzm, bałwochwalstwo - to wszystko odcina od Boga żywego, uprzedmiotawiając świat ducha i sprowadzając go do roli podrzędnej (służebnej) wobec rzeczywistości przemijającej. Ale trzeba też sobie powiedzieć, że w płytkich stereotypach społecznych funkcjonują dość prymitywne uproszczenia interpretacyjne - szczególnie wysuwane pod adresem tradycji katolickiej.

nieposłuszeństwo jest takim samym grzechem, jak czary, a krnąbrność, jak bałwochwalstwo i oddawanie czci obrazom.

Tutaj właśnie tkwi jeden z takich stereotypów. Kult obrazu może być oczywiście kultem bałwochwalczym, ale tylko wtedy, gdy człowiek traktuje obraz jako talizman. Obrazy od dawien dawna pojmowane były jako materialne oddanie naszych wyobrażeń WIZUALNYCH, które wcale nie są jednoznaczne z "widzeniem" DUCHOWYM (wówczas byłoby po prostu deformacją obrazu Boga).

Jako doskonały przykład tej różnicy mogę wysunąć niedawne opowiadanie Sebastiana-rebusa (nie bardzo pamiętam w którym wątku). Pisał on o człowieku, który modląc się, ujrzał Boga płaczącego, a jego oblicze upodobniło się do płaczącej babci mężczyzny. Upraszczając całą tę sytuację, łatwo można by posądzić go o "zniewagę najświętszego Majestatu". Ale czyż Bóg nie jest obecny w tych świętych, którzy nam towarzyszyli? Jeśli Babcia tego mężczyzny była dla niego zwierciadłem Boga, to czy mimowolnie wyobrażenie jej oblicza nie będzie nakładało się na oblicze samego Boga? Czy jest w tym jakieś bałwochwalstwo? Nie - jeśli tylko mamy świadomość, że za tym obliczem stoi żywy Bóg.

Bóg ukazywał się w ogniu, wichrze, słońcu... Czy powiemy zatem, że ogień, wiatr lub słońce jest Bogiem? Widzimy tam Boga, gdzie jakieś zjawisko lub jakaś osoba odsłania nam wielkość Najwyższego - w jego sile, mądrości, wieczności czy miłości. Każde ze zjawisk wskazuje na jakiś ASPEKT Boga. Podobnie jest z osobami, które weszły w "przestrzeń" świętości - zatapiając się w Bogu, przez całe swoje życie w sposób cząstkowy odsłaniają nam jego miłość, mądrość, poświęcenie...

Jeśli spojrzymy na szybę w oknie - możemy ustawić akomodację swego oka zarówno na samą szybę (i wtedy zobaczymy co najwyżej brud) lub na krajobraz (i dopiero wtedy dostrzegamy piękno!). To właśnie różnica, w jaki sposób patrzymy na obraz. Nie jestem szczególnym zwolennikiem tego rodzaju religijności, ale odkąd zamieszkałem na wschodzie często mam kontakt z kulturą ikon (która początkowo była dla mnie kompletnie niezrozumiała). Musiałem spojrzeć na świat oczami człowieka Wschodu, aby zrozumieć jego duchowość (która jest tak samo nakierowana na Boga, jak u chrześcijan Zachodu). Dopiero wtedy dotarło do mnie, jak łatwo można pomylić się przez stosowanie uproszczeń.

Jeśli spojrzymy na szybę w oknie - możemy ustawić akomodację swego oka zarówno na samą szybę (i wtedy zobaczymy co najwyżej brud) lub na krajobraz (i dopiero wtedy dostrzegamy piękno!). To właśnie różnica, w jaki sposób patrzymy na obraz. Nie jestem szczególnym zwolennikiem tego rodzaju religijności...

To akurat jest temat do wątku „obrazy i nie tylko...”.  Jednak pomimo tego odniosę się do Twojego Adamie spostrzeżenia, gdyż jak widzę jest to zagadnienie które nurtuje niejedną duszę.
 
Porównanie jakie podajesz, ja osobiście zamieniłbym raczej szybę na pryzmat pentagonalny. Takie coś stosuje się w aparatach fotograficznych.
Ten pryzmat służy-umożliwia powstanie obrazu na matówce. Robiąc zdjęcie aparatem nie myślimy o tym że obraz jaki widzimy łamie się wielokrotnie w tym szkiełku zanim ujrzymy go na pryzmacie czy okienku kamery.
Podobnie jest też z oglądaniem Boga. Powstaje on tylko za pomocą Biblii-Pisma Świętego-Słowa Bożego.
Tak właśnie staram się postrzegać Boga. W samej Biblii nie znajduję Boga, lecz TYLKO  ONA ( Biblia)  jest w stanie narysować prawidłowy obraz Jego w moim umyśle.
Ludzie usiłują i łudzą się, znaleźć Boga w tradycji, przyrodzie, czy życiu jakichś pobożnych ludzi.

Podam jeszcze raz ( bo chyba już to robiłem) obraz z sytuacji jaka bywała w mojej rodzinie.
Zdarzało mnie się znajdywać listy od mamy i później od żony z wytycznymi odnośnie woli tych kobiet. Były tam wyznania miłości oraz zapewnienie o ich uczuciu do mnie. Oraz zadania które mam wykonać, polecenie na co mam zwrócić uwagę odnośnie mieszkania  (porządek i inne) i członków rodziny ( jak mam się zachowywać).
To wszystko robiłem z najwyższą starannością z uwagi na szacunek i miłość jaką wówczas miałem.
Podobnie podchodzę do treści biblijnych. Czytam Biblię jak list od kochającej osoby.

  Nie uważam  też że tylko studiowanie samej treści biblijnej  jest zabezpieczeniem przed zwiedzeniami. Bo taki  wniosek snuje Haggai.                                             Razem ze studiowaniem Bożego Słowa MUSI  iść w parze społeczność-modlitwa-przebywanie z Twórcą tegoż Słowa. Powiedziałbym że chyba nawet relacja osobista z żywym-realnym Bogiem jest ważniejsza od zgłębiania  Jego Słowa...
Dlatego powiem jeszcze raz, wśród KAŻDEJ religii są ludzie szukający szczerze Boga. Bazuję na takiej  myśli apostoła, Wszyscy my, ludzie duchowo dojrzali, mamy w ten sposób myśleć. A jeśli nawet znajdą się wśród was tacy, którzy będą myśleć inaczej, otrzymacie i pod tym względem odpowiednie światło od Boga.
[ Fil 3;15 BWP] ( oczywiście z kontekstem)
Ja nie potrafię wniknąć w serce ludzkie. Lecz zakładam że ludzie mają dobre intencje.

                                                                                             

Cyprysie,dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane.                               Pozdrawiam                    janusz f.

Bracie CHRZEŚCIJANINIE , skoro jesteś nim, pomyśl czy cytowane przez Ciebie  porzekadło jest biblijne i inne podobne np. „niema złego co by na dobre nie wyszło”, „strzeżonego Pan Bóg strzeże”

Odnośnie ludzkich pragnień i aspiracji:

...Starajcie się dobrze czynić wobec wszystkich ludzi.
[Rz 12;17 BT]
 Starajcie się posiąść miłość, troszczcie się o dary duchowe, szczególnie zaś o dar proroctwa!
[ 1 Kor 14;1 BT]    +  inne w tym rozdziale
Uważajcie, aby nikt nie odpłacał złem za złe, zawsze usiłujcie czynić dobrze sobie nawzajem i wobec wszystkich!
[1 Tes 5;15 BT]
 Dlatego, najmilsi, oczekując na to wszystko, dokładajcie wszelkich starań, aby Pan zastał was bez żadnej skazy i zbrukania, w prawdziwym pokoju.
[2 P 3;14 BWP]

Myślę że takie spojrzenie na przesłanie biblijne może być budujące naszą wiarę?

Cyprysie,tu nie trzeba długo myślec,wystarczy spojrzec chociażby na Szawła z Tarsu,który mając dobre chęci,prześladował Kościół.Spójrz również,chociażby na Piotra,który w dobrej wierze/mając dobre chęci/nie zgadza się na pójście Jezusa na krzyż.A chociażby Judasz,który w dobrej wierze/politycznie/zdradził Jezusa.Mnóstwo jest w Biblii podobnych przypadków gdzie człowiek w dobrej wierze/dobrymi chęciami/czyni więcej złego niż dobrego.I tutaj niejako wchodzimy na teren "niema tego złego coby na dobre nie wyszło".Doskonałym przykładem na biblijną madrośc tego porzekadła jest krzyż/czyli niesprawiedliwa śmierc/.Zobacz,że w Jezusie Chrystusie,to zło jakim jest Jego krzyż wyszło nam wszystkim na dobre/dało nam życie/."Strzeżonego Pan Bóg strzeże".Przecież to nic innego jak zaśpiewac właśnie to:   
Zaufałem, zaufałem Panu (Psalm 40)

Po pierwsze, porównywanie Szawła z Tarsu jako poganina z uczniem Jezusa jest nieodpowiednie. Nijaki to przykład.
Natomiast gdy chodzi o Piotra to jego ambicje były typowo ludzkie. Niby w tym co jest w sercu ludzkim, jego dobre intencje, są w porządku. Lecz jak zareagował Jezus. Skwitował to jego ludzkie dążenie aby Jezusa wesprzeć psychicznie, słowami „ Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie.”[Mk 8;33 BT].
Poza tym wszystkim, można wyciągnąć wniosek że Piotr kiedy deklarował swoje oddanie Jezusowi, nie był jeszcze w pełni nawrócony...
(31) Szymonie, Szymonie, oto szatan wyprosił sobie, aby was przesiać jak pszenicę. (32) Ja zaś prosiłem za tobą, aby nie ustała wiara twoja, a ty, gdy się kiedyś nawrócisz, utwierdzaj braci swoich. (33) On zaś rzekł do niego: Panie, z tobą gotów jestem iść i do więzienia, i na śmierć. (34) A On rzekł: Powiadam ci, Piotrze, nie zapieje dzisiaj kur, a ty się trzykroć zaprzesz, że mnie znasz.
[ Lu 22 BW]
Tak czy owak bez wchodzenia w szczególiki, kiedy nasze staranie oparte jest tylko na naszym intelekcie, skazane to jest na porażkę. Tylko w stosunku do takich ludzi można zastosować powiedzonko o chęciach. Natomiast dziecko Boże opiera swoje dążenia przede wszystkim na Bogu. Widocznie Piotr swoją deklarację  oparł na swojej tylko sile. Incydent ten powinien być dla nas nauką jak bardzo nasze ludzkie aspiracje mogą być zawodne. W tym miejscu rozumiem DOSŁOWNIE że Piotr zawiódł swego Mistrza. A jak interpretujecie to Wy?
 Zobacz jeszcze jeden tekst mówiący o naszych zabiegach. (3) Boska jego moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności, przez poznanie tego, który nas powołał przez własną chwałę i cnotę, (4) przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą pożądliwość. (5) I właśnie dlatego dołóżcie wszelkich starań i uzupełniajcie waszą wiarę cnotą, cnotę poznaniem, (6) poznanie powściągliwością, powściągliwość wytrwaniem, wytrwanie pobożnością, (7) pobożność braterstwem, braterstwo miłością. ( Jeśli je bowiem posiadacie i one się pomnażają, to nie dopuszczą do tego, abyście byli bezczynni i bezużyteczni w poznaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa. (9) Kto zaś ich nie ma, ten jest ślepy, krótkowzroczny i zapomniał, że został oczyszczony z dawniejszych swoich grzechów. (10) Dlatego, bracia, tym bardziej dołóżcie starań, aby swoje powołanie i wybranie umocnić; czyniąc to bowiem, nigdy się nie potkniecie. (11) W ten sposób będziecie mieli szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.
[ 2 P BW]
Dobrze jest sprawdzać teksty w różnych tłumaczeniach (za wyjątkiem przekładu NS).

Myślę że sprawę Judasza należy rozpatrywać zupełnie osobno. Bo chociaż był jednym z uczniów Mistrza, to był z   góry przeznaczony na upadek. Wykracza to poza ludzkie spojrzenie.  Bo Bóg czyni wszystko co On uzna za właściwe (Ps 135;6)

Prawdą jest że to Bóg, i TYLKO On ma władzę przekształcić złe na dobre ( Mojż 8;16   Mt 5;11   1 P 4;14). Psalm który zacytowałeś też dowodzi że to Bóg wyciąga z opresji.  Nie jest w stanie uczynić tego człowiek poprzez  swój jakiś nikczemny uczynek.

Natomiast w naszym ludzkim wymiarze  KAŻDY czyn niegodziwy, niemoralny, niecny, powoduje tylko złe konsekwencje.  Inną rzeczą jest że czasami dzieje się tak (tak odczytują to ludzie) że  w jakichś złych okolicznościach   rodzą się pozytywne rzeczy.
Myślę że na złe rzeczy które wydarzają się w naszym życiu należałoby spojrzeć jeszcze inaczej.
Choroba, strata materialna, pobyt w szpitalu i etc. Dla nas ludzi coś bolesnego, natomiast w Bożych zamiarach może  to być ratunkiem. Bo chodzi o naszą przyszłość wieczną-po śmierci tego ciała.  Takim fajnym tego przykładem jest myśl zapisana w księdze Jer  29;11.

„Strzeżonego Pan Bóg strzeże” przez kogo strzeżonego?

To że TYLKO Pan jest w stanie ustrzec jest oczywiste. Lecz NIE  JEST   JUŻ  OCZYWISTE że np. agencja ochrony może ustrzec lub ludzka zapobiegliwość sama w sobie.

 Pieśń stopni. Salomonowa. Jeżeli Pan domu nie zbuduje, na próżno się trudzą ci, którzy go wznoszą. Jeżeli Pan miasta nie ustrzeże, strażnik czuwa daremnie.  Daremnym jest dla was wstawać przed świtem, wysiadywać do późna - dla was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko; tyle daje On i we śnie tym, których miłuje.
[ Ps 127;1-2 BT]
To miałem na myśli...

Podajesz postawę tych ludzi „wystarczy spojrzec chociażby na Szawła z Tarsu,który mając dobre chęci,prześladował Kościół.Spójrz również,chociażby na Piotra „ jako przykład poprawności powiedzonek ludowych. Ja  natomiast  uważam że w Słowie Bożym NIE  MA potwierdzenia prawdziwości tych wniosków.
Albo jeszcze jedno przyszło mi na myśl „ w zdrowym ciele zdrowy duch”
Uważam taką tezę za nielogiczną.

Albo jeszcze jedno przyszło mi na myśl „ w zdrowym ciele zdrowy duch”
Uważam taką tezę za nielogiczną.

Są wersety mówiące o tym (właśnie nie pamiętam, chyba w Ewang) żebyśmy mieli oko zdrowe, bo gdy oko zdrowe, to i ciało zdrowe. A wiadomo, że jak sie trzymamy właściwej drogi, to i duch czysty w nas jest. Oko niezdrowe, to ciemność w nas i ciało niezdrowe.