Zastanowiła mnie odpowiedź Janusza. Moja pierwsza i jedyna myśl co do Kościoła, to Jezus Chrystus. Myślę, że nie powinnismy się kierować tym, jakiego wyznania są ludzie, bo to tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia. Ten, kto pozna Jezusa, pozna także Prawdę. Jezus jest tą Prawdą.

W co, lub w kogo Badacz wierzy i jakiego wyznania jest, to nie ma znaczenia. Prawdą jest Jezus, On jest Kościołem, Jego głową, natomiast jak wiemy, my jesteśmy Jego oblubienicą.

Badaczu, Kościół istniał i istnieje w sercu Chrześcijanina niezależnie od historii. Nieistotne zawieruchy w kościołach, rozłamy, błędy, sprzeczki teologów. To nie jest istotne. Istotne, czy my należymy do Żywego Kościoła, jakim jest Chrystus.

Chrześcijanin, to nie człowiek wierzący, bo obecnie ludzie wierzą we wszystko, co są skłonni zaakceptować. Chrześcijanin, to człowiek Chrystusowy w tłumaczeniu.

Kościół i Prawo Boże/przykazania to Bóg, jego osobowość, charakter. Ten, kto przeniknie Jego osobowością (narodziny nowego serca), mentalność, myślenie bedzie takie same, jak Boga/Jezusa, to staje sie tym Żywym Kościołem. Pełne zespolenie. Jezus Głową - my kończynami Jego.

W co, lub w kogo Badacz wierzy i jakiego wyznania jest, to nie ma znaczenia. Prawdą jest Jezus, On jest Kościołem, Jego głową, natomiast jak wiemy, my jesteśmy Jego oblubienicą.

Znowu zabieram głos nie dlatego by kogoś krytykować. Lecz z powodu tego że jednoznacznie opowiadam się za Biblią jako jedynym źródłem naszego poznania. Nawet głos Ducha Świętego który pojawia się w naszym sercu, powinniśmy zweryfikować ze Słowem Bożym.
Takie jest moje stanowisko.

Komu ufamy ma kluczowe znaczenie, ponieważ zbawienie jest tylko w Jezusie Chrystusie.
Jeżeli poważnie traktujemy kwestię zbawienia i życia wiecznego, to nasze wyznanie musi  dotyczyć TYLKO Jezusa Chrystusa. Niezgrabność Twojej wypowiedzi wynika z ograniczeń forumowych. Zapewne w realu wyłożyłbyś to jaśniej.  Chciałeś chyba powiedzieć że nie zbawia przynależność do wyznania religijnego, lecz Chrystus.
W dzisiejszym świecie jest tak wielkie mnóstwo denominacji religijnych, że można się zagubić. Tylko denominacje które przyjmują Słowo Boże CAŁOŚCIOWO, a nie wybiórczo, są na właściwej - WĄSKIEJ drodze.
Z Twojej wypowiedzi można wywnioskować że nie ma przeszkód    gdy  wierzymy  w moc  przyrody, ślepy los oraz w Wszechwidzącego Boga.
W tym względzie stanowisko biblijne jest bardzo jednoznaczne.

Rebusie dobrze napisałeś że Jezus jest PRAWDĄ, choć nie tylko... Że jest głową Kościoła-oblubienicy.
Lecz absolutnie nie jest Kościołem, chociaż jest głową.  Podobnie jak sama głowa  i rozczłonkowane części fizycznego ciała, nie stanowią całości kiedy są oddzielnie.
 I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.
[Ef 1:22-23 BT]
Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi członkami.
[ 1Kor 12:27 BT]   (zachęcam do czytania kontekstu)
 tak też i my wszyscy, choć tak liczni, jesteśmy w Chrystusie jednym organizmem, a każdy z nas pełni funkcje oddzielnego organu.
[Rz 12:5 BWP]

Jeśli mówimy o wąskiej drodze, to według mnie jest ona wąska tylko w jednym rozumieniu - o ile rezygnuję z samego siebie na rzecz miłości do Boga i bliźniego, na tyle jestem "szczupły", aby przez tą "bramę" przejść. Nie przecisnę się tam z balastem swojego bogactwa, ale też nie wejdę z balastem wiedzy (nawet tej biblijnej!) - Biblia jest tylko drogowskazem, nie może stanowić celu. Słowo zawsze prowadzi do tego, który je wypowiada.

AMEN !
Jednak czekam na ripostę Sebastiana w temacie „czy Jezus jest Kościołem”

Janusz napisał:

Trudne jest twoje pytanie bo nie wiem komu mam odpowiedziec i kim dla Ciebie jest Jezus Chrystus.Po prostu nie wiem w jakim języku Ci odpowiedziec.Kim jesteś i po co żyjesz? 

                         

 Jestem człowiekiem, który chce znać odpowiedź na wiele spraw i poznać wiele rzeczy. Jestem katolikiem, ale pragnę od początku zgłębić wiarę i poznać od początku Jezusa. Dlatego czytam Biblię, która jest źródłem tych informacji.
Jezus jest dla mnie Bogiem, który stał się człowiekiem, aby zbawić świat.

Rebus napisał:

Myślę, że nie powinnismy się kierować tym, jakiego wyznania są ludzie, bo to tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia. Ten, kto pozna Jezusa, pozna także Prawdę. Jezus jest tą Prawdą.

To prawda, że Jezus jest Prawdą, ale Biblia nam mówi o tym,że Pan Jezus założył Kościół.

W co, lub w kogo Badacz wierzy i jakiego wyznania jest, to nie ma znaczenia. Prawdą jest Jezus, On jest Kościołem, Jego głową, natomiast jak wiemy, my jesteśmy Jego oblubienicą

.

A więc już wiecie w co wierzę i kim jestem.

Badaczu, Kościół istniał i istnieje w sercu Chrześcijanina niezależnie od historii. Nieistotne zawieruchy w kościołach, rozłamy, błędy, sprzeczki teologów. To nie jest istotne. Istotne, czy my należymy do Żywego Kościoła, jakim jest Chrystus.

Ja zawsze wierzyłem,że Kościół jest założony przez Chrystusa.Wierzyłem,że do tego Kościoła wąłczony zostaje każdy kto zanurzy się w śmierci Chrystusa a więc zostanie ochrzczony.
Wierzyłem,że Kościół jest Sakramentem Boga.

Chrześcijanin, to nie człowiek wierzący, bo obecnie ludzie wierzą we wszystko, co są skłonni zaakceptować. Chrześcijanin, to człowiek Chrystusowy w tłumaczeniu.

I to prawda, ale chrześcijanin to człowiek żyjący Ewangelią a Ewangelia mówi:

„Miłuj Boga… i bliźniego”,ale mówi również o tym,że trzeba słuchaś apostołów, którymi dziś są biskupi bo kto ich słucha, słucha Jezusa Chrystusa.

Kościół i Prawo Boże/przykazania to Bóg, jego osobowość, charakter. Ten, kto przeniknie Jego osobowością (narodziny nowego serca), mentalność, myślenie bedzie takie same, jak Boga/Jezusa, to staje sie tym Żywym Kościołem. Pełne zespolenie. Jezus Głową - my kończynami Jego.

Ale co z Eucharystią, którą dał nam Pan? Co ze wspólnotą, którą tworzą wierni czy ona jest potrzebna?

Cyprys napisał:

Chciałeś chyba powiedzieć że nie zbawia przynależność do wyznania religijnego, lecz Chrystus.
W dzisiejszym świecie jest tak wielkie mnóstwo denominacji religijnych, że można się zagubić. Tylko denominacje które przyjmują Słowo Boże CAŁOŚCIOWO, a nie wybiórczo, są na właściwej - WĄSKIEJ drodze.

Ale przecież Jezus założył Kościół i aby ‘’wszyscy byli jedno’’.A św.Paweł mówił:”jedna wiara i jeden chrzest”.
A więc co z tym Kościołem?

Choć sam jestem katolikiem, swą opinią w sprawie Kościoła skłaniałbym się raczej ku ostatniej wypowiedzi Cyprysa. Śledząc Pismo Święte nie znajduję w wypowiedziach Jezusa żadnej jednoznacznej wizji koscioła FORMALNEGO (tj. opartego o strukturę, hierarchizację czy tradycję) - jest wręcz przeciwnie: Jezus całym sobą zdaje się świadczyć o potrzebie tworzenia kościoła duchowego, opartego o żywą społecznośc z Bogiem i bliźnim. Ale też nie wypowiada się przeciwko synagodze (która była wówczas tym oficjalnym kościołem - strukturalnym i namacalnym).

Inną rzeczą jest nasza słaba natura, która domaga się zewnętrznego osadzenia w pewnych ramach. Niedawno wyraziliśmy z Januszem różne stanowiska na temat regulamimu tego Forum. Rozumiem Janusza, że nie chce budować na formalistycznych strukturach (ja tez nie chcę), ale jednoczesnie widzę, że czasem człowiek potrzebuje oprzeć się na czyms konkretnym. I tutaj jest klucz do zrozumienia różnorodności kościołów chrześcijańskich - ich różnice wynikają z ludzkich słabości, a nie z jakiegoś sprzeniewierzenia się jednej wspólnoty względem drugiej.

Oczywiście biorąc pod uwagę naszą ziemską potrzebę uporządkowania pewnych zachowań, tradycji i relacji, rozumiem też doskonale Badacza_Biblii, który pragnie wierności nie tylko Bogu, ale również wałsnej wspólnocie. Ja także w zakresie biblijnej zgodności chcę spełniać wymogi Kościoła katolickiego, nawet wtedy, gdy wydaje mi się czasem, że jakiś duchowny zszedł z właściwej drogi - w takich chwilach przychodzą mi na myśl słowa Jezusa: "słuchajcie ich, ale ich nie naśladujcie"...

Powinniśmy stale pamiętać że Bóg widzi nasze myśli, motywy oraz czyny.

Każdy z nas jest na swoim etapie rozwoju duchowego, ma swoje poznania i doświadczenia. Z początku myślałem o tym, że Bóg widzi we mnie wszystko, jednak póżniej w trakcie dalszego wzrostu odkryłem, że pod tą myślą chowa się obawa przed gniewem Boga. Teraz wiem, że to było nikłe poznanie Boga, praktycznie wcale go nie znałem, tylko mi się tak wydawało.

Zanim przejrzałem na oczy (zobaczyłem siebie całego prawdziwego) Jezusa znałem na oko 1 % (ale to dopiero po przejrzeniu mogłem zobaczyć, jak słabo znałem Pana). Po tym przejrzeniu nagle wiele się zmieniło. W modlitwie/relacji Jezusa znam na oko około 41%. O 40 % mniej więcej czuję lepszą relację i bliskość z Nim. To też oczywiście może być tylko wydawaniem się, jednak w relacji czuję obecność Pana o wiele wiele bliżej.

Dlatego ta myśl, żebyśmy pamiętali o tym, że Pan patrzy nam na ręce, kojarzy mi się z nie poznaniem Boga wystarczająco blisko, aby przestać mieć jakiekolwiek obawy i z ufnością zawierzyć mu swoją drogę/życie. Cyprysie, nie chcę przez to powiedzieć, że masz mały kontakt z Bogiem, absolutnie nie to mam na myśli.  

Nie wiem, czy jest sens tak myśleć, jeśli człowiek nie pozwolił Bogu, aby On przyprowadził tego człowieka do lustra, gdzie zobaczy na wskroś swoje serce. Jeśli nie poznało się siebie na wylot, to niemożliwością jest mieć na 100 % świadomość całego brudu w sobie. I taki będzie się "starał" sam z siebie żyć tak, żeby Bogu się podobać. A to jest z góry skazane na porażkę. Dopóki nie dostanie człowiek poznania o sobie, może sobie mniemać na wszelkie sposoby, że jest grzesznikiem, ale Pan go wybawi. Tak, Pan wybawi, ale żeby przyjść prawdziwie skruszonym do Jezusa i dosłownie go uznać wszystkim w swoim życiu, należy wpierw poznać siebie jakim się jest naprawdę. Nie mały procent, a całego siebie.

Bóg pokazał mi moje serce przede mną samym i natychmiast zapragnąłem przyjść do Jezusa, a swoje JA zostawić, odsunąć na zawsze. Jezus jest wszystkim, czego potrzebujemy.

Można całe życie pamiętać o tym, że Bóg patrzy na ręce i serce nasze i co dalej? Człowiek będzie cały czas starał się własnymi siłami. O wiele lepiej poznać siebie i w pokorze pozwolić Jezusowi, aby to On został pasterzem.