Sebastianie właśnie przeczytałam twoje świadectwo wcześniejsze o staraniu się i duchu... Ja chyba też się staram... Za dużo ludzkiego we mnie!! Dałeś mi bardzo dużo do myślenia, wręcz mi pomogłeś bo znowu się załamywałam że nie staram się poznawać słowa i że je zapominam, albo nie pamiętam nauk, albo za mało poświęcam.
Dochodzi też do mnie że je  mam takie umysłowe przestrzeganie praw, idę to zmienić, wrócę po zmianie ppa!!

Ja powiem tylko że dążę!! Ostatnio bardzo ciężko mi z tym idzie...
Nie mogę wyrzucić  z siebie ludzkich złych negatywnych emocji....
Wywołanych złością, sprowokowanych! Dałam się sprowokować... Wczoraj pierwszy raz złość mną ogarnęła, potem żal do siebie, a teraz coraz łatwiej wchodzi we mnie złość i negatywy. Czuję że się na to otworzyłam, a nie chcę tego, ale to tak łatwo teraz przychodzi. Och... Jak przywrócić barierę??? Bardzo mi trudno!! ... Jestem na siebie doszczętnie zła... 

Przepraszam za niepoprawne wklejenie cytatów powyżej, ale jakoś nie mogłam sobie z tym poradzić cytaty są oczywiście z wypowiedzi Pauli 

Sebastianie nie chodzi mi o myśli prowokujące, bo mogę powiedzieć że nad tym już odniosłam zwycięstwo
Tu raczej o sytuacje w życiu codziennym prowokujące do zła. Och szkoła, tyle w tym tego wszystkiego złego. Młodzież o przemocy i seksie i rozrywkach dla ciała stale gada, albo jakiś tam innych duperelach. Proces dojżewania jest uciążliwy też w tym ingeruje.
Ale to też nie to co mnie sprowokowało, bo ja akurat uciekam w szkole od takich ludzi z takimi tematami. Chciaż to ciężkie bo teraz to modne, fajki, piwko, ciało itd.
Akurat wybitnie chamska koleżanka, sprowokowała mnie do nie potrzebnej złości, a ja żadko wpadam w wściekłość.  ... I się potoczyło...
Dziękuje Tobie za wyjaśnienie kilku spraw. Oczywiście masz racje, nie będę już zwalać na demony mroku:) Dlatego usunę wcześniejszy mój wpis.
Pozdro

Cytat Adama 

I tutaj zastanawiam się nad kilkoma sprawami. Czy można wyzwolić się od wątpienia przez zwykły nakaz zewnętrzny (czy nawet wewnętrzny)? Czy wątpienie nie jest wpisane w naszą naturę, która wciąż poszukuje? Niektórzy nawet twierdzą, że tam gdzie kończy się wątpienie, tam kończy się żywa wiara (bo zaczyna się pewność, a ta często jest fundamentem różnych ideologii

Sluchalem jedno kazanie gdzie odwrotnie mowiono ze wiara to jest pewnosc w tym czego nie wiesz na pewno Wlasnie taka wiara i uwazam za zywa.

Adamie, to niej est teza Servera - to są słowa z Twojej wypowiedzi z 25.stycznia (Odp. nr 2)
Server tylko Cię cytuje:

Cytat Adama 

I tutaj zastanawiam się nad kilkoma sprawami. Czy można wyzwolić się od wątpienia przez zwykły nakaz zewnętrzny (czy nawet wewnętrzny)? Czy wątpienie nie jest wpisane w naszą naturę, która wciąż poszukuje? Niektórzy nawet twierdzą, że tam gdzie kończy się wątpienie, tam kończy się żywa wiara (bo zaczyna się pewność, a ta często jest fundamentem różnych ideologii

dalej Server pisze już od siebie:

Sluchalem jedno kazanie gdzie odwrotnie mowiono ze wiara to jest pewnosc w tym czego nie wiesz na pewno Wlasnie taka wiara i uwazam za zywa.

 Server, kazanie, którego słuchałeś to prawdziwie biblijna nauka, oparta na liście do Hebrajczyków: "A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy" (Hbr.11,1)

Jedenasty rozdział Hbr. jest wspaniałym świadectwem wiary Bożych Mężów Starego Testamentu, począwszy od Abla, poprzez Noego, Abrahama, Sarę, Mojżesza... i aż do proroków. Oni wszyscy nie doczekali wypełnienia Obietnicy - lecz mieli wiarę, i przez wiarę czynili wielkie rzeczy. Dlatego ONI są "wielkim obłokiem świadków" jak nazwał ich autor Listu do Hebr.; bohaterami wiary, wspaniałym dla nas przykładem do naśladowania.
Dlaczego są dla nas bohaterami wiary ?
Bo nie wiedzieli na pewno (nie zobaczyli za swojego życia wypełnienia Obietnicy), ale mieli pewność. Pewność, że Bóg mówi prawdę, że dotrzymuje swoich obietnic. Oni nie wątpili, tylko wierzyli. To jest właśnie żywa WIARA!

Jeśli wątpimy w Boga - w Jego Moc, w Jego Wierność, w Jego Łaskę - nie możemy siebie nazywać ludźmi wierzącymi

Tak... wiem, wiem... zaraz usłyszę/przeczytam, że Bóg jest miłosierny i wszystko wybaczy. Nie wszystko!  Nie wybaczy nam odrzucenia Ofiary Jego Syna. Czyli Jego Miłosierdzia.

Plus dla Ciebie, Adamie za stałość w poglądach
A co do wątpliwości - to mogą one być różnego rodzaju/charakteru. Ja miałam na myśli wątpliwości odnośnie wary w Boga.
Jakoś tak się składa, że ja nie miałam ich (tu chciałabym powiedzieć, że nigdy, ale to nie byłoby prawdą) jako dziecko, aż do szkoły średniej. Wychowana w tradycyjnej rodzinie katolickiej, zawdzięczam moim rodzicom (dziękuję Bogu zawsze za nich), wiarę w to, że Bóg istnieje, że jest Stwórcą wszystkiego. Oni nauczyli mnie bojaźni Bożej i miłości.
Później niestety przyszedł okres buntu i związanych z tym wątpliwości, może nie tyle dotyczących wiary w Boga, co wiary Bogu (a to jest różnica).
Na moje szczęście Bóg był ze mną cały czas, choć ja, szczerze mówiąc tego nie czułam. Ale ON BYŁ (Jego Imię: JAM JEST). Gdy zaczęłam po latach Go szukać - to ON mnie odnalazł. Włożył w moje serce pragnienie poznawania Prawdy - i tak jest do dzisiaj Cały czas Go poznaję, ale dzięki Jego Słowu, nie mam dziś najmniejszych wątpliwości w Jego Miłość, bo dla mnie poświęcił Swego Jedynego Umiłowanego SYNA.
Jeśli w moim życiu dzieje się coś, co mi się nie podoba (ja chciałabym inaczej), co mnie przerasta - wiem, że ON ze mną jest w tym wszystkim, i On się o mnie troszczy.
Bo ON mi obiecał: "Nie porzucę cię, ani cię nie opuszczę" ON wie lepiej ode mnie, co jest dla mnie dobre, a co nie.
ON - mój PAN!
Więc nie mam wyjścia , ufam Mu, nie mam wątpliwości, że wszystko, co czyni - czyni dla mojego dobra.

Ale... aby było jasne - ta wiara (i brak wątpliwości), to nie jest moja zasługa - wszystko mam od NIEGO, mojego PANA

Pozdrawiam i również miłego niedzielnego wieczoru!!

Piękne są żydowskie haggady... i jakie pouczające, jak przypowieści Jezusa.
Ja jestem ogromnie wdzięczna Bogu, że nie muszę już szukać, że pozwolił mi się znaleźć... a raczej - jak wcześniej napisałam - to On mnie znalazł, wyciągnął z "tego świata", postawił moje nogi na pewnej skale, skale, którą jest Jezus Chrystus.

Ale chyba każdy z nas napotyka w sobie jakieś mroki, w których porusza się po omacku. tu potrzebna jest oczywiście ufność. Ale i w tej ufności pojawiają się chwile wątpliwości, któe trzeba przełamać. Dlatego dla mnie wątpliwość nie jest zdradą ani odejściem od Boga, lecz wezwaniem do ciągłych poszukiwań.

Doskonale Cię rozumiem Adamie i cieszę się, że wątpliwości, jakie miewasz nie zniechęcają Cię, a raczej inspirują do poszukiwań.
Bardzo ważne jest to, gdzie szukamy, bo od tego zależy, co znajdujemy. Ja szukałam w Słowie Bożym. To jest naprawdę skarbnica wiedzy o dobrym życiu, najlepszy Drogowskaz, a w naszej ziemskiej wędrówce najlepszy Przewodnik - bo jego Autorem jest SAM BÓG