Cyprysie, zbrodnie opisane w ST nie tylko były nakazywane przez JHWH, ale i - by tak rzec - własnoręcznie przez niego wykonywane. Jakiej adwokatury by się nie imać, zabijanie dzieci to największe kutafoństwo.

Pytania odnośnie decyzji i realizacji przez  Stwórcę Wszechrzeczy, zabijania ludzi, wynikają z Twojego myślenia. Jest to oczywiste gdyż jesteś człowiekiem naturalnym, nieprzemienionym.
Wszystko wokół ma swoją naturę wynikającą z rodzaju do jakiego należy. I tak przykładowo: Kwiatek ma naturę roślinną, kotek ma naturę zwierzęcą. Człowiek narodzony w duchu z Boga, ma Jego naturę. Natomiast człowiek naturalny-biologiczny ma ciało, duszę czyli wolę, umysł, charakter.  Ma też ducha, lecz jest on dla Boga umarły.
Przez narodzenie na nowo z wody i Ducha, człowiek powstaje do nowego życia na wzór zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa.
                                                                                                                  Obrazem takiego stanu rzeczy jest to co powiedział Bóg do pierwszych ludzi. Pomińmy w tej chwili kwestię prawdziwości ogrodu Eden i węża. Bóg powiedział do ludzi: I dał Pan Bóg człowiekowi taki rozkaz: Z każdego drzewa tego ogrodu możesz jeść, ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy tylko zjesz z niego, na pewno umrzesz.
[Rdz 2:16-17 BW]
Lecz przecież zostali tylko wypędzeni z owego ogrodu, fizycznie nie umarli. Pomyśl... może chodziło o inną śmierć?
Ja jestem przekonany że człowiek duchowo umarł, zerwał kontakt z Bogiem. Właśnie w tym celu zstąpił sam Bóg w osobie Jezusa Chrystusa ażeby przywrócić tę relację ze Stwórcą.
Dlatego też człowiek wierny Bogu, posiada już inną naturę. W związku z tym ma inne podejście do życia fizycznego. Identycznie Boże podejście do życia ludzi, dzieci, zwierząt jest inne niż człowieka który nie ma relacji osobowej z Bogiem.

Pytania odnośnie decyzji i realizacji przez  Stwórcę Wszechrzeczy, zabijania ludzi, wynikają z Twojego myślenia. Jest to oczywiste gdyż jesteś człowiekiem naturalnym, nieprzemienionym.

Jakoś wcześniej umknęła mi ta wypowiedź. Cyprysie, skąd ta pewność w ferowaniu sądów? Kto według Ciebie jest człowiekiem przemienionym? Czy tylko ten, kto się ochrzci według rytuału Twojego zboru? Niedawno rozmawialiśmy o tradycji i o tym, kiedy ona czyni człowieka martwym. Obawiam się, że taka tradycja może bardzo łatwo podszywać się pod nowe formy "ewangelizacyjne".

Kiedyś chodziłem do zboru zielonoświątkowego i na jednym spotkaniu pastor wezwał na środek wszystkich, którzy pragną na nowo się narodzić. Poczułem wewnętrzny impuls i wyszedłem - razem z grupką innych osób staliśmy na środku, a starsi zboru modlili się nad nami. Byłem poruszony tą sytuacją i do domu wróciłem szczęśliwy. Potem w zborze bywało różnie i w moim sercu nieco przygasło słońce. Pytałem się Boga, dlaczego nie potrafię tak jak inni wyciągać dłoni i modlić się na językach? Dlaczego czuję wokół siebie taki chaos? Przecież oddałem się zupełnie Jezusowi...

I wtedy przyszedł Pan Bóg - ale nie w głośnym ferworze modlitw, lecz w ciszy mojego łóżka. Byłem ciężko chory, zbliżała się matura, do której nie mogłem przystąpić w takim stanie. Pewnego wieczoru coś mnie tknęło, aby z wiarą pomodlić się o uzdrowienie. Nie wierzyłem sam sobie, kiedy rano wstałem bez najmniejszej dolegliwości! Otrzymałem od Pana wielki dar zdrowia, które do dzisiaj bardzo sobie cenię. Ale otrzymałem coś jeszcze - pokój serca. Bóg dał mi do zrozumienia, że nie jest ważne gdzie się modlę - ważne, abym odnalazł go całym sobą - czyli bym nie próbował być inny niż jestem.

Teraz wiem, że sens miała moja modlitwa w zborze zielonoświątkowym - tak jak sens ma uczestnictwo w mszach, w których staram się regularnie uczestniczyć. Przemiana serca to nie zewnętrzne gesty i deklaracje. Duch wieje kędy chce! Dlatego ludzi przemienionych spotkać można wszędzie - i w zborze, i w kościele, i w cerkwi - i tam, gdzie jeszcze chrześcijaństwo w ogóle nie dotarło. Bo dla Chrystusa zbawiającego nie ma granic.

Pytanie „czy wierzysz w Boga” jest równie niedorzeczne, co pytanie o wiarę w istnienie nicości lub odwrotnie – pytanie o istnienie świata lub człowieka. Dzieje ludzkiej myśli dowiodły, że wierzyć można we wszystko, ale żadna z deklaracji nie jest w stanie określić faktycznych granic pojęcia, które jest przedmiotem owej wiary. Można nie wierzyć w istnienie człowieka? Można – wystarczy wyobrazić sobie, że jestem czyimś wyobrażeniem. Można nie wierzyć w istnienie świata? Tak – przecież już nieraz solipsyzm hipnotyzował nas iluzją istnienia. W każdej jednak sytuacji – wiary i niewiary – napotykamy na barierę pojęciową: inaczej Boga pojmują chrześcijanie, inaczej muzułmanie, jeszcze inaczej ateiści (bo przecież nawet oni nie wymazali tego pojęcia, a każde pojęcie prowadzi do jakichś wyobrażeń – choćby tylko chodziło o enigmatyczną ideę lub neuroelektryczną pobudliwość).

Problem więc leży w sferze językowej. Jak wyrazić coś, co już z samego założenia przekracza możliwość definiowalności? A przekracza ją z różnych przyczyn. Po pierwsze w mniejszym nie można zmieścić większego (choćbym nie wiem co pomyślał, to jeszcze nie będzie Bóg). Po drugie mamy tak różne doświadczenia egzystencjalne i tak bardzo różnimy się konstrukcją myśli, że każdy z nas nosi w sobie zupełnie odmienną projekcję wyobrażeniową każdego przedmiotu (a co dopiero mówić o transcendentalnym Podmiocie). Wreszcie po trzecie – nasze słowo ma ograniczoną „pojemność transmisji”, co sprawia, że wobec niektórych pojęć staje bezradne: albo się zawiesza, albo brnie w jakąś uproszczoną grafizację. Każda religia, chcąc nie chcąc, tworzy - mniej lub bardziej uproszczone - graficzne obrazy rzeczywistości. Problem tkwi więc w oddzieleniu sfery wyobrażeniowej od przekazu autentycznego doświadczenia transcendentalnego. Problem tkwi więc w oddzieleniu sfery wyobrażeniowej od przekazu autentycznego doświadczenia transcendentalnego. Bariery są więc spore, jednak samo doświadczenie może nas zbliżać - doświadczenie Boga w Jezusie Chrystusie.

Wyczytałem u ks. Tomasa Halika takie obrazowe zdanie – cytuję z pamięci: „pojęcie „Bóg” płynie przez ludzkie dzieje jak szeroka rzeka, zgarniająca po drodze przeróżne namuliska ludzkich kultur i mentalności”. Podążając dalej tropem tej metafory, możemy sobie zadać pytanie: ile naprawdę jest wody w tej rzece? Na ile straciła ona na przejrzystości wskutek wchłonięcia takich ilości iłów? Ile to wyobrażeń zdołało ją zmącić po drodze? Jeśli mówimy, że Bóg jest Miłością, stajemy przed kolejnym niedefiniowalnym pojęciem. Ale właśnie w Miłości odnajdujemy tą „czystą Wodę” – bo Miłość, tak jak Bóg, nie zna granic (przekracza zakres „definitio” – jej istota jest więc poza naszym wyobrażeniem). Mało tego, Miłość polega na nieustannym przekraczaniu samego siebie – zupełnie tak, jak w przypadku mistycznego doświadczenia Boga, kiedy również wykraczamy poza własne granice. Sensowniej jest więc zadać pytanie „jak doświadczasz Boga”, niż „czy w Niego wierzysz” – bo wtedy pokazujemy tylko własną drogę wykraczania poza ciasną granicę immanencji, nie próbując określić czegoś, czego nie sposób zmieścić w sobie, a tym bardziej w słowie.